Nieuws Algemeen

Provençaals Dagboek – februari 2018. Door: Frits Baylé

Wat nu? Wat niet

LS! Alweer meer dan een maand in het nieuwe jaar. Een jaar waarin The Economist, toch niet de eerste de beste, een wereldoorlog voor mogelijk houdt. In Davos sprak men liever over het hanteren van al die andere zaken, die ons leven bedreigen, dicteren, maar ook zoveel aangenamer kunnen maken. Van klimaatbeheersing tot artificiële intelligentie. Dit Dagboek probeert het mooi te houden. Weinig politiek. Lees maar. FB.     

Het aardige van het schrijven van deze Dagboeken is, dat ik meestal weet met welk onderwerp ik wil beginnen, maar dat daarna het ene bruggetje na het andere me door de stapel knipsels leidt. Een ontdekkingsreis voor mij, maar ook voor m’n lezers. Hoop ik. Aan informatie geen gebrek. Nu maar hopen dat daar geen nepnieuws tussen zit.

Zo geloofde ik m’n ogen niet toen ik las dat Trump in de eerste 347 dagen van zijn presidentschap, 1950 foute of misleidende uitspraken had gedaan. Dat is net geen 6 leugens per dag! Nep nieuws? Helaas niet. En 49% van 75.374 lezers die aan de dagelijkse enquête van het keurige liberaal, rechtse dagblad Le Figaro meededen, vond dat Trump een goed President van de VS is! Ook niet te geloven, maar waar. En de 200 prinsen, ministers en ondernemers die in het dure Ritz hotel in Riyad gevangen zitten voor fraude en corruptie, worden weer vrij gelaten als ze 100 miljard dollar betalen. Negentig zijn al weer thuis. Zo krijg je de schatkist vol in Saoedi Arabië. Heus.

En even moest ik denken aan Monty Python’s Ministry of Silly Walks, toen ik las dat  Tracey Crouch in the U.K. was benoemd tot Minister of Loneliness. Maar eenzaamheid is een groot probleem in onze moderne samenleving, ik weet het vanuit mijn SIRE verleden. In Engeland blijken meer dan negen miljoen mensen zich vaak eenzaam te voelen. Interessant om haar benadering van het probleem te volgen. Als Brexit door gaat, zullen heel wat meer mensen zich eenzaam en verlaten voelen.

Maar er is ook veel doorgeschoten nieuws. Bijvoorbeeld #metoo. Catherine Deneuve had volkomen gelijk. Natuurlijk ongewenste seksuele handelingen moeten aan de kaak gesteld worden. Bestraft worden ook. Maar het mag geen seksenjacht worden, die een relatie tussen de seksen bij voorbaat onmogelijk maakt. Ik herinner me de jaren 60, toen niet machtsverhoudingen, maar saamhorigheid gecombineerd met spanning (zou het account worden binnengehaald, zou het blijven, weggaan, blij zijn met de campagne) bij velen leidden tot meer dan een hand op een knie. Dat moet toch kunnen, dat mag toch niet verstarren!

En dan schiet me ineens Mickey Spillane te binnen. Schrijver van detectives, die in film termen b-rated zouden heten. Hij was de schepper van private eye Mike Hammer. En Dogeron Kelly (a walking bomb of a man who explodes in a lift of a skirt). Rouwe taal, harde actie, nog geen mobiele telefoon (Mike kon geblinddoekt, aan het klikken van de telefoonschijf, horen welke nummers gedraaid werden!).Maar het ging om die sappige alinea’s waar we opgewonden niet genoeg van konden krijgen. Niks macht, lust.

Spillane overleed in 2006. Sue Crafton op 28 december 2017. Zij was de schrijfster van vederlichte detectives in de “alfabet” reeks: A is for Alibi. Het eindigde bij “Y is for Yesterday”. Zij creëerde de verrukkelijke Kinsey Millhone. Een typische Californian girl, ongecompliceerd , meer geïnteresseerd in joggen dan seks. Ik hoef haar niet te missen: ze staat tot de W van Wasted in m’n boekenkast.   

Da’s wat ik mis hier in Frankrijk: dat ik niet echt mee kan delen in de pracht van hun schrijverscultuur. Elk jaar worden er zo’n 650 nieuwe titels uitgegeven. Elk jaar ook komt Le Figaro met de top 10 best verkochte Franse romanciers. Dit jaar wat klagerig. Nummer één, Guillaume Musso had in 2016 nog 1,8 miljoen boeken verkocht en nu nog maar 1,5 miljoen. De crisis. Nummer drie Michel Bussi zakte van meer dan een miljoen naar “slechts” 931.000 exemplaren. Het zelfde voor nummer vier: nog maar 761.900 exemplaren. Trouwens nummer twee was Raphaëlle Giordano die uit het niets met haar roman Ta deuxième vie commence quand tu comprends que tu n’en as qu’une , 1.127.000 boeken verkocht. Nummer vijf is Aurélie Valognes die 693.000 van haar geesteskinderen verkocht… De top tien bestsellers zijn goed voor bijna 8 miljoen boeken en vertegenwoordigen daarmee een kwart van de totale Franse fictie omzet. Daarbij worden zij voor 40 tot 90% als pocket verkocht. Trouwens, de meeste zijn in een Nederlandse vertaling  te koop,  dus waar zeur ik over.    

Geen armetierige koude zolderkamertjes schrijvers. Maar de voetballers doen het beter. Alweer een top tien. Met in de top zes alleen maar spelers van PSG. Nummer één Thiago Silva, verdient, helaas bruto, 1.100.000 per maand. De Parijse club betaald aan die zes elke maand meer dan 5 miljoen. Nou kan dat er makkelijk af want de omzet van Paris-Saint-Germain is zo’n 450 miljoen per seizoen. Big business. En dan te bedenken dat Manchester United zo’n 650 miljoen omzet.

Als ie maar geen voetballer wordt, zong Boudewijn de Groot. Maar de door hem vermaledijde topondernemers komen er met globaal gemiddeld €3,25 miljoen per jaar en de Nederlandse zelfs met dik 7 miljoen, maar karig vanaf.

Over karig gesproken: de herfst/winter 2018/19 modeshows zijn weer begonnen, met die wezenloos uit de ogen kijkende scharminkeltjes van modellen. Er is wel een wet die de drang tot anorexia bij hen moet tegengaan, maar ze blijven scharminkelerig. Vorige herfst was het 20 jaar geleden dat Gianni Versace werd vermoord. Zijn zuster Donatella haalde Gianni’s favoriete stoffen uit het archief en gebruikte ze voor een hommage show aan hem. De creaties werden geshowd door, Carla Bruni (jawel!), Claudia Schiffer (ik zag haar ooit showen in Dubai), Naomi Campbell (wat zou ik haar graag op de catwalk zien!) en Cindy Crawford (pas nog in een Figaro reportage mooier dan ooit). Wat een meiden. Allen veelvuldig miljonair. En terecht: met hen heb je geen kostbare decors nodig, zoals Dior zich elk jaar weer permitteert. De collectie van het  modehuis was trouwens wel interessant: geheel in grafisch zwart/wit in een surrealistische Dali setting.

Nog even de sport. Met een gouden medaille verdiende je in Rio voor Singapore €667.800. Nou kreeg Singapore er toen maar één. Voor Indonesië, ook met één, bracht ie €342.000 op. Maar Duitsland met 17 gouden plakken, telde slechts €15.000 neer. La gloire de France was €50.000 waard (wel 10x). En in Nederland kreeg je, gewoon, zoals het hoort, een pakkerd van Willem Alexander en mocht je een winkel feestelijk openen. Zou Zuid Korea straks een Noord Koreaanse gouden medaillewinnaar ook 49.000 euro geven, in het kader van de verbroedering? Ze hadden er toen wel 9!

 Maar ook dit

En dan de onmenselijke, mens onterende, handelingen tegen de Birmese Rohingya Moslims,  door aanhangers van, wat wij dachten de meest vredelievende religie te zijn, het Boedisme. Buurland Bangladesh heeft zo’n 680.000 vluchtelingen opgevangen, die nu hopelijk, helaas vertraagd, naar Myanmar kunnen terugkeren. De Nobelprijswinnares en na veel strijd Minister President,  Aung San Suu Kyi, viel door de mand door de genocide te ontkennen. Om de één of andere duistere reden, was zij nooit mijn vriendin. Ook de 4% Christenen hebben het in Myanmar niet makkelijk. Waar religie toe kan leiden.

Zo kreeg de Europese Unie een stroom Moslim vluchtelingen te verwerken. In 2015 bereikte die met 2,7 miljoen migranten zijn hoogtepunt. De helft daarvan waren vluchtelingen van de Sunni-Sjiïetische oorlogen. Duitsland kreeg in dat jaar 890.000 asiel aanvragen. In 2016 waren dat er 280.000 en vorig jaar, door het sluiten van de Uniegrenzen en de opvang in Turkije nog 187.000. Frankrijk registreerde in 2017, 100.412 aanvragen. Gemiddeld wordt ¾ van de verzoeken geweigerd. Maar 96% van de afgewezen asielzoekers blijft hier, illegaal.

Gelukkig trekt de economie aan. En ook de vergrijzing vraagt om jonge vervangende arbeidskrachten (net werd duidelijk dat nu ook in Frankrijk minder dan twee kinderen per vrouw worden geboren). De bevolking van Europa zal met 100 miljoen mensen verminderen! En dat terwijl de bevolking van Afrika in 2050 zal zijn verdubbeld tot 2,5 miljard mensen. Nou mix dat met de verrechtsing van Duitsland, Oostenrijk en de Visegrad-landen ( Hongarije, Polen, Tsjechië en Slowakije) en de politieke manoeuvres van Poetin en Erdogan en het is duidelijk dat Brussel snel met een oplossing moet komen. Integratie is daarbij een sleutelwoord. Maar nog belangrijker is, de nu op gang komende economie van vele Afrikaanse landen snel en krachtig te ondersteunen, vooral nu China zich iets meer op binnenlandse ontwikkeling richt. Een hulp, groter dan de gigantische Amerikaanse Marshallhulp van na de oorlog, is daarvoor nodig. Niet alleen financiële steun, maar vooral ook manageraal begeleide investeringen zijn daarvoor essentieel.

Intussen houdt Frankrijk rond Calais nog steeds zeker 600 zeer onrustige migranten in bedwang, die proberen Engeland in te komen. Macron heeft nu bedongen dat niet begeleide jongeren makkelijker zullen worden toegelaten, terwijl gezinshereniging eveneens voorrang krijgt. De laatste drie jaar betaalde Engeland al 100 miljoen pond aan Frankrijk, maar dat bedrag wordt nu met 50 miljoen euro verhoogd…

Waarom een referendum, als een enquête ook kan?

Een enquête gaf Macron een prima richtsnoer voor verdere actie. Veiligheid, antiterrorisme, samen met de strijd tegen de clandestiene immigranten zijn Frankrijk’s grootste zorg. Maar de actie die men verwacht van het gouvernement is : voor 51%, verbetering van de koopkracht; 43% hoopt op verlaging werkloosheid; 40% wil belastingverlaging; 34% eist strijd tegen het terrorisme; 32% stemt voor verbetering van de Franse economie; 31% wil dat er een oplossing van de immigratieproblemen komt en 27% wil het verkleinen van de sociale ongelijkheid. Nou en 35% oordeelt positief over Macron en 37% negatief. Trouwens 21% vindt het na 8 maanden Macron, nog te vroeg om te oordelen.

Waarom zijn we in Nederland nog steeds bezig met referenda? Waarom niet gewoon zo’n enquête als we willen weten hoe de vlag erbij hangt bij het Nederlandse volk. Het is goedkoper en het geeft een goed inzicht. Beter zelfs, want de antwoorden zijn uit te splitsen naar, leeftijd, sekse, religie, woonplaats, politieke gezindheid en welstand. En principieel: wij hebben het bestuur van ons land in handen van de volksvertegenwoordiging gegeven. Daar heeft men kennis van zaken. Toch was ik blij, dat Den Haag me voor het eerst uitnodigde mijn stem (dit keer over de sleepwet, aftapwet) in het buitenland uit te brengen.

Met de 300.000 kiesgerechtigden die dit referendum mogelijk maakten, wordt ook nog eens de uitslag beïnvloed, omdat zij duidelijk tegen meer vrijheid voor de inlichtingendienst zijn, om onze internet- en telefooncommunicatie te kunnen aftappen. Ik denk dat die vrijheid de prijs is, die we voor onze vrijheid moeten betalen. Omdat te bevechten, doe ik dus toch mee aan het referendum!

Alsof ik het voelde. Al een paar jaar geleden begon ik de berichten te verzamelen over de aanleg van een vliegveld voor Bretagne en Pays de Loire, het Aeroport du Grand Ouest in Notre-Dame-des-Landes. Het moet het vliegveld van Nantes ontlasten. Een soort problematiek Lelystad Airport /Schiphol. Alleen een graadje erger. In 1965 ontstond de behoefte aan de luchthaven en in 1972 ontwaakte het besef dat die wel eens de rust zou kunnen verstoren. Er volgden soms bloedige confrontaties tussen voor en tegenstanders. Maar een lokaal referendum in 2016 gaf de voorstanders met meer dan 55% gelijk. Waarna 179 uitspraken van de rechter volgden: alle vóór de bouw van het vliegveld.

Maar er waren een paar verwarrende belangen in het spel. Bijna 13% van de Zone déménagement différée (ZAD) valt onder de zone Natura 2000. En ook: op het terrein van het bestaande Aeroport Nantes-Atlantique ligt een onderdelenfabriek van Airbus, waar 2800 man werken en die wil beslist niet weg. En met de komst van Macron kwam ook de zeer populaire Minister van Ecologie, Nicolas Hulot, groen tot in zijn botten en teugen, in het spel. Een Figaro enquête wees uit dat nu 58% niet voor de bouw van het vliegveld is. En dat bij elkaar was genoeg voor Macron om Hulot zijn zin te geven. Inmiddels verlaten de Zadisten (zone à défendre) schoor -voetend het terrein. Maar de Staat moet zeker 350 miljoen schadevergoeding betalen voor de voorbereidingskosten die de beoogde exploitant Vinci al heeft gemaakt. En er moet wel een oplossing komen voor Nantes-Atlantique. De reizigersstroom van 5 miljoen passagiers, iets minder dan die van Eindhoven Airport, groeit snel. Ik blijf u op de hoogte houden.        

 En intussen

In Davos vond weer het jaarlijkse World Economic Forum plaats. Meer dan 3000 deelnemers telden 32.000 euro neer om mee te mogen doen, nog afgezien van de hotelkosten. Vorig jaar had de Chinese leider Xi de show gestolen, met zijn relatief liberale standpunt en zijn afwijzing van protectionisme. Dit jaar was de beurt aan de andere wereldleider: Trump. Hij bracht een staf mee van 200 man, die nauwelijks onderdak kon krijgen. Waar iedereen op was voorbereid kwam: America First. Maar daar werd nu aan toegevoegd: Maar niet alleen. En dat was in lijn met het thema ”Creating a shared Future in a Fractured World”. Macron ijverde voor een “Nouveau contrat mondial” en tegen nationalisme, wat een zeldzaam staand applaus opleverde. En Coca Cola, Unilever en andere plastic bottelaars, beloofden hun flessen recyclebaar te maken en zelfs zoveel mogelijk ook van de markt terug te halen. Wij moeten dat in 2025 kunnen controleren. Wat verder onopgemerkt in de wandelgangen werd besproken zou wel eens net zo belangrijk voor onze toekomst kunnen zijn.

Een toekomst trouwens zonder Paul Bocuse, de beroemdste kok ter wereld stierf, 91 jaar oud. Geen “nouvelle cuisine”. Weinig op je bord, veel op je rekening, beoordeelde hij haar. Maar alles in volle teugen, van het rijke Franse land. Hij presteerde het 50 jaar lang niet alleen drie Michelin sterren te behouden, maar ook drie vrouwen te onderhouden. Ik heb één keer in Rio van zijn kunsten mogen genieten. Een onvergetelijke avond, maar vraag me niet wat ik gegeten heb.  Jammer. Ik hoop ooit in Lyon in zijn Auberge du Pont de Collonges, zijn truffel soep voor VGE (Valéry Giscard d’Estaing) te mogen proeven.

En op de valreep een aanrader: “Ik zou zo graag van jullie houden”, door de Nederlandse Vlaming Peter Vandermeersch (Prometheus, Amsterdam). Terwijl de titel vraagt om een vervolg als “maar het lukt me maar niet”, leren we uit vier jaar columns die hij voor het Vlaamse dagblad De Standaard schreef, hoe hij van Nederland en zijn bevolking is gaan houden. Scherpe, zuivere observaties. Onaantastbaar in het nemen van standpunten. Prachtig geschreven. Ja zo’n man is met recht hoofdredacteur van een kwaliteitsblad als NRC Handelsblad.          

Over de auteur

Redactie FANF

Laat een bericht achter