Nieuws Algemeen

Provençaals Dagboek – december 2017

Provençaals Dagboek – december 2017. Door: Frits Baylé.

Een dagboek blikt per definitie terug. Zo ook dit Dagboek. We gaan zelfs de geschiedenis in. Terwijl we het van de toekomst moeten hebben. Maar mijn geschiedenisleraar stelde, dat “wie geen geschiedenis leert dom is. Maar wie niet ván de geschiedenis leert, nog dommer is.” Vandaar: Lees maar! FB.

 Vijftig jaar later.

Een paar lezers die mij kennen, vonden het raar dat ik niet over het 50 jarig jubileum van SIRE (Stichting Ideële Reclame) heb geschreven. “Aan tafel zitten naast de Koning, een speech voor hem en 300 kopstukken uit de publiciteitswereld houden. En gewoon ook omdat je  initiatiefnemer van SIRE SIRE bent, dat hoort in een dagboek…”  En ik kreeg een mail: ”…van harte gelukgewenst met het jubileum van SIRE. Wat een ongelooflijk goed initiatief en zo breed gedragen. Je hebt een voetafdruk gezet, die altijd blijft bestaan…”.

Ja, je werkt een levenlang hard en dan is er één zaak die blijft hangen. En dat nog wel door de noeste arbeid van SIRE directeur Lucy van der Helm en haar team en de SIRE voorzitter Imme Rog. In feite, door een hele industrietak, die 50 jaar lang, een halve eeuw, zonder vergoeding, met veel inspanning en liefde 113 reclamecampagnes heeft gemaakt, gepubliceerd, getest en begeleid. Onafhankelijk, zonder politiek of religieus oogmerk, als bewijs dat de commerciële  communicatiewereld, zijn kennis en kunde ook kan inzetten voor sociale doeleinden. Maar omdat dit niet een intiem “eigen” dagboek is, waren er voor mij twee enquêtes nodig, om er toch over te schrijven.

De campagne van SIRE “Wij zijn 17 en hebben u wat te zeggen”die tijdens de jubileum bijeenkomst werd geïntroduceerd, laat jongeren aan het woord: blij, actief en vol geloof in hun toekomst. Je hoopt dan maar dat de reactie niet zal zijn: al weer zo’n blijde boodschap uit reclameland. Laat nou in Frankrijk, het land dat in Europa de kroon spant als het om pessimisme gaat, de jeugd, althans 78% van hen, alle vertrouwen hebben in hun schoolopleiding en hun toekomstige plaats in de maatschappij. En dat alles, volgens onderzoekbureau Opinion Way en op verzoek van een zeer linkse denk tank, die niet verdacht kan worden te staan trappelen om dit vertrouwen in Macron wereldkundig te maken. Want dat het geloof in Macron daar ook een rol in speelt, mag je concluderen, als je weet dat in 2015 nog maar 17% van de jongeren vertrouwen had in politici, terwijl dat nu is opgelopen tot 25%.

Het instituut Viavoice kwam tot wat genuanceerdere cijfers. De jongeren zouden, althans 67%, positief staan ten aanzien van het bedrijfsleven. Maar 62% vond dat school en universiteit hen niet genoeg voorbereiden op dat bedrijfsleven. Stages daarentegen hielpen 89% van hen wel zich makkelijker in te voegen in dit volgens 37% “univers stressant”. En nu maar hopen dat de SIRE campagne ons ouderen leert ook wat blijer de toekomst tegemoet te gaan.

Het is alweer Macron die het “Apprentissage”, dat stageschap, aanpakt, ook al omdat het leidt tot 57% feitelijke plaatsing van de leerling. Wel moeten we wachten tot de zomer van 2018 voordat het Parlement de voorstellen zal goedkeuren. Die zullen er op neerkomen dat de bedrijven en de werknemers veel meer dan de 16 regio met hun Centre de Formation des Apprentis (CFA) de stages gaan bepalen. Daarmee zal ook 3,5 miljard budget bij de regio verdwijnen, ook al roepen ze, dat zij als geen ander weten wat de behoeften van hun inwoners zijn. Maar dat wordt tegengesproken door de cijfers: slechts 400.000 jongeren, 7% van de 16 tot 25 jarigen, volgen een stage. Intussen zijn er het derde kwartaal 30.000 nieuwe banen gecreëerd, wat zal betekenen dat 2017 met 240.000 nieuwe banen zal eindigen.

Heel bijzonder: de landbouw, één van de lijdende sectoren, heeft sinds begin 2016, 5300 nieuwe banen opgeleverd. En ook de bouw heeft na 8 jaar, dit jaar eindelijk weer 20.000 nieuwe  banen genoteerd. Maar de tertiaire, diensten sector gaat het snelst. Sinds 2014 werden 600.000 nieuwe banen bijgeschreven. Alleen de industrie beleeft al 66 kwartalen een teruggang. Ook dit laatste kwartaal: minus 3600 jobs. Een van de redenen daarvoor is, dat veel industriële dienstverlening wordt uitbesteed aan derden. Maar toch.

Een erfenis die honderd jaar geleden begon.

Met een brief van 20 zinnen en 128 woorden, later de Balfour Declaration genoemd, stelde de Britse Minister van Buitenlandse Zaken, Balfour, 100 jaar geleden in 1917, de bankier en leider van de Joodse gemeenschap in Engeland, Lord Rothschild een Joods “Nationaal Tehuis” in het vooruitzicht. Geen “Staat”: een “Tehuis”, maar toch. En genoeg reden om nog eens Israël en zijn plaats in het Midden Oosten wat uit te diepen.

Honderd jaar geleden gaf die brief hoop aan de zionistische gedachte een einde te maken aan 2000 jaar Joodse diaspora. Toch was het pas in 1947 dat de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties het Engelse mandaatgebied Palestina, opdeelde. Er woonden toen 1 miljoen Arabieren en 600.000 Joden die ruim 56% van het gebied kregen toegewezen. De Arabische bevolking kreeg 43% en de voor meerdere godsdiensten heilige plaatsen (0,7%) zouden onder internationaal bestuur komen. De ongelijkheid was geboren en daarmee de haat.

Een jaar eerder was het Engelse mandaatgebied Transjordanië al over gegaan in de zelfstandige staat Jordanië. Op 14 mei 1947 was het de beurt aan Israël. President Truman stond meteen achter de jonge staat, gevolgd door Rusland, Zuid Afrika en Ierland. Een dag later vallen de buren, Egypte, Irak, Syrië, Libanon en Jordanië het slecht bewapende Israël aan. Israël wint vooral ook met Russische wapens en begin 1949 volgt geen vrede, maar een wapenstilstand. Trieste balans voor de jonge staat: naast 4500 gesneuvelde soldaten, 1500 burgers, 1% van de desondanks steeds groeiende bevolking. Maar ook 22% meer land kon binnen de toch al vreemd gevormde landsgrenzen worden toegevoegd.

Het lidmaatschap van de VN gaf het land internationaal status. Maar de onrust bleef. Culminerend in de Suez Crisis in 1956, waar Israël zich voegde bij Frankrijk en Engeland om  Nasser’s Egypte een vrije doorvaart door het Suez Kanaal af te dwingen. Maar ook om toegang te krijgen tot de Golf van Akaba en heel belangrijk: geaccepteerd te worden door de Westelijke wapenleveranciers. Maar ook deze overwinning leidde alleen maar in 1964 tot de oprichting van de Palestijnse Bevrijding Organisatie, de PLO. Die als doelstelling de vernietiging van Israël had….

En zo volgt op terreuraanslagen en moord een steeds agressievere defensie. Wat in 1967 leiden tot de Zesdaagse Oorlog, die niet eindigde met vrede, noch met erkenning. De Veiligheids Raad van de VN verzocht wel om erkenning van de Israëlische soevereiniteit en om terugtrekking van de Israëlische troepen uit de bezette gebieden. Israël beloofde zo’n 1 miljoen Palestijnen op de Westelijke Jordaan Oever te “integreren”. Zij werden goedkope, tweederangs werkers en dat vooral tegen de zin van de radicale zionisten die de opbouw van hun land als een “exclusief Joods werk“ zien. Dus blijft het broeien.

Met de Jom Kippoer oorlog in 1973 als resultaat. Op Grote Verzoendag vallen Egypte en Syrië Israël aan, met als doel de herovering van de in de Zesdaagse Oorlog verloren gebieden. In 1978 weet Jimmy Carter een Camp David akkoord tussen Begin en Sadat te bereiken. Waarna in 1979 de vrede wordt getekend. Israël trekt uit de Sinaï en Egypte erkend de Joodse Staat. Waarna Egypte uit de Arabische Liga wordt gegooid. En de onrust blijft.

In 1981 annexeert Israël de Golan Hoogvlakte en verklaart Jeruzalem tot eeuwige ondeelbare hoofdstad van het land…Terreur alom vooral door de PLO vanuit Libanon. In 1982 wordt dan de PLO uit Beiroet verdreven, terwijl het Libanese leger afzijdig blijft. Wel plegen de Libanese Falangisten in 1983 massamoord op Palestijnen. De vaak mensonterende omstandigheden waarin zij leven leiden in 1987 in de Gazastrook tot een opstand van de PLO samen met Hamas.

En alsof het niet genoeg is breekt in 1991 de Golf Oorlog uit, waarbij Irak Israël tevergeefs in de oorlog wil betrekken, om daardoor de Arabische landen aan zijn kant in de strijd te krijgen. Toen ik in 1990 naar Dubai verhuisde, werd in mijn Timeatlas met viltstift overal het woord Israël geschrapt. En ook werd CNN, toen voor het eerst in de Emiraten te volgen, gecensureerd op het woord Israël…Israël hield zich in en beantwoordde vooral op aandrang van de VS de raketaanvallen niet.

Wanneer tijdens de Oslo Akkoorden van 1993 tot 1995 Israël de PLO erkent als behartiger van de Palestijnse belangen en in 1994 Arafat, premier Rabin en Peres (BZ) de Nobelprijs voor de Vrede kregen leek er ontspanning in de lucht. Maar Rabin wordt een jaar later door een Joodse extremist vermoord. En de rechtse Natanyahu is olie op het vuur van Hezbollah en Hamas.

 Toch tekenen hij en Arafat in 1998 het Wye River Memorandum, waarbij de doelstelling Israël te vernietigen uit het PLO Handvest wordt geschrapt en Israël 13% bezetgebied belooft terug te geven. Samen zullen zij het terrorisme bestrijden. Maar in 2002 wordt De Muur tegen de aanhoudende terreuraanvallen opgetrokken, waarbij veelvuldig buiten de Groene Lijn, de vastgestelde grens, wordt gegaan en vaak zelfs tot diep in Palestijns gebied. Het Internationaal Gerechtshof verklaart in 2004 de barrière illegaal. En de regering Sharon trekt zich terug uit de Gaza Strook en begint met de ontmanteling van de Joodse nederzettingen buiten de legale grens. Daar komt een eind aan als Sharon in 2006 in coma raakt en tenslotte overlijdt. 

In 2006 komt de fundamentalistisch islamitische Hamas in de Palestijnse gebieden aan de macht, wat gevolgd wordt door een boycot door Israël, de VS en de EU. Isreël valt Libanon binnen en bestrijdt in het Noorden de raketbases van Hezbollah en in het Zuiden die van Hamas. Een eindeloos kat-en-muis volgt. Waarbij Natanyahu veel Joodse goodwill verspeelt. En waarbij het lot van de Palestijnen niet alleen Dries van Agt aan het hart gaat. In feite zijn twee gezegden van kracht: ”Waar er twee kijven, hebben er twee schuld”en “Waar gehakt wordt, vallen spaanders”. Het is begrijpelijk, maar niet gerechtvaardigd, dat een constante vernietigingsdreiging kan leiden tot extreem gewelddadige tegenacties. Maar politici blijven de plicht hebben geweldloos te zoeken naar oplossingen, in plaats van de gemoederen verder aan te wakkeren. Dat geldt ook voor Trump, die nu de Amerikaanse ambassade in Jeruzalem wil vestigen: olie op het vuur. Einde van Amerika’s goodwill als intermediair.

Mij troffen twee artikelen in dezelfde New York Times. De ene zette Natanyahu ondubbelzinnig weg. De andere kopte: To stop North Korea, act like Israel….En wat blijkt, het is geen Israëlisch geweld dat gepropageerd wordt, maar de tactiek van Meir Dagan, sinds 2002 hoofd van de Mossad. Hij creëerde de task force Harpoon, die probeert alle financiële bronnen van Hamas af te snijden. En omdat Noord Korea leeft uit de opbrengst van het hacken van banken, de opbrengst van wapen- en drugshandel, het vervalsen van de dollar, giften van Iran en ga zo maar door, lijkt die tactiek, een geweldloze stap in de goede richting.        

Vijfhonderd jaar geleden.

Ik hoop dat mijn historisch overzicht, de chaotische situatie rond Israël en in het Midden Oosten wat perspectief geeft. Daarbij ben ik voorbij gegaan aan de religieuze kanten die hier volop spelen. Religie, althans de religieuze beleving van de gelovigen, wordt voor mij steeds meer de root of all evil. Zo was dat meestal niet bedoeld. Neem nou Luther.

Toen de priester Maarten Luther in 1517 zijn 95 stellingen op de deur van de slotkerk in Wittenberg timmerde, was dat geen revolutionaire daad. Het gedrukte woord werd nog weinig verspreid, terwijl de kerken alom aanwezig waren. Wel was hij minmaal een rebel: getrouwd, zes kinderen en het goede leven werd weggespoeld met veel bier. Toch moest 500 jaar later de Fédération Protestante de France van zijn “antijudaïsme” in sommige geschriften afstand nemen en als ontoelaatbaar kenschetsen. Maar in 1517 ging het om Rome’s dwalingen: de verkoop van zonden aflaatbrieven en het verbieden van godsdienst vrijheid.

Daarmee begint de Reformatie, die in 1566 bij ons leidt tot een Beeldenstorm, de Tachtig Jarige Oorlog met Spanje (1568-1648) en het ontstaan van de Nederlandse Republiek. Maar ook tot een “wereld”oorlog avant la lettre: de Dertig Jarige Oorlog (1618-1648) tussen de Katholieken en Protestanten in bijna alle Europese landen. Acht miljoen mensen kwamen om.

Ook in Engeland vestigt Hendrik VIII in 1534 na onenigheden met Rome, de Anglicaanse Kerk. Maar zijn opvolgster in 1553, Maria Tudor, Bloody Mary, doet er alles aan weer onder Rome’s hoede te komen. Het is de Protestantse Nederlandse Willem III die in 1688 zijn schoonvader Jacobus II verdrijft en steun krijgt van het Ierse Parlement. En zie: tot op heden bevechten Protestanten en Rooms Katholieken elkaar daar, tot de dood er op volgt.    

Natuurlijk de Reformatie heeft veel goeds gebracht. Luther en zijn navolger Calvijn bevrijdden mede door de boekdrukkunst de Europeanen en maakte hen onafhankelijker, toleranter ook. Business bloeide op. Nederland beleefde zijn Gouden Eeuw en bleef nog lang ’s werelds rijkste natie. Een rijkdom gebouwd op handel, tolerantie en onafhankelijk liberaal denken. Dat daarbij 12 miljoen Afrikanen, mede door vooral Engeland en ook Portugal in Amerika werden verhandeld, was met het Christelijke geweten in het reine te brengen: heidenen. En nog steeds is “Apartheid” het bekendste Nederlandse woord. Maar aan die schande is de menselijke aard, meer debet dan religie.

Voorlopig telt de wereld 2,2 miljard Christenen, waarvan 800 miljoen Protestanten. In Europa neemt hun aantal af. In 1970 waren er nog 116 miljoen, nu zijn dat er 106 miljoen. In Afrika verzesvoudigde het aantal tot 341 miljoen. In Azië en vooral China is het aantal meer dan verzesvoudigd tot 246 miljoen, in Latijns Amerika bijna verzesvoudigd tot 121 miljoen. Alleen in Australië en Noord Amerika is het tempo wat rustiger. In Frankrijk zijn er 2 miljoen Protestanten, waarvan 50% niet praktiserend, 24 % gaat regelmatig en 26% gaat wel eens naar de kerk. 

Honderd jaar communisme.

Nog één snelle terugblik in deze laatste maand van 2017: de Oktober Revolutie in Rusland in 1917. Tsaar Nicolaas II moet aftreden en een machtstrijd ontstaat tussen de Bolsjewisten van Lenin en de Wit Russen. Lenin wint en vormt in 1922 samen met Oekraïne, Rusland, Wit Rusland en Transkaukasië de Sovjet Unie. Als hij overlijdt volgt Stalin hem in 1924 op. Met keiharde hand, de schattingen van het aantal slachtoffers onder zijn regiem lopen van 9 tot 20 miljoen doden, introduceert hij de Plan Economie met een industrialiseringsprogramma. Daarmee stoot hij het land op in de rij der leidende industriële naties, maar het platteland kwijnt weg en de bevolking lijdt honger. Door zijn bondgenootschap met de westelijke geallieerden tegen Nazi-Duitsland, behoort hij tot de grootmachten en start een Koude Oorlog tegen het Westen.

In 1953 volgt Chroesjtjov hem op en start een destalinisatie. Wat niet verhoedt dat hij in 1956 de Hongaarse Praagse Lente neerslaat. In 1962 gevolgd door de Cuba Crisis die bijna tot een Derde Wereld Oorlog leidt. In 1964 start een collectief leiderschap onder leiding van Brezjnev, samen met Kosygin als Premier en Podgorny als Voorzitter van het Presidium. Zij starten in 1979 in Afghanistan een oorlog die het Communisme moet ondersteunen. In 1982 sterft Brezjnev en wordt opgevolgd door Andropov. Deze sterft in 1984 waarna Tsjernenko hem opvolgt, die echter al in 1985 sterft.

Corbatsjov wordt Partij Secretaris en in 1988 Staatshoofd. In 1987 begint hij met het terugtrekken van het Rode Leger uit Afghanistan. In 1989 valt de Berlijnse Muur. Perestrojka en glasnost ten spijt: in 1991 wordt de rode vlag gestreken en treed Corbatsjov af.

Dan volgt de Russische Federatie onder Jeltsin. Rusland is bijna failliet en gaat over tot de verkoop van staatsbedrijven. Daarmee komt de weg vrij voor de oligarchen (G-7), die na een mislukte staatsgreep, Jeltsin bij de presidentsverkiezingen in 1996 steunen. Inmiddels gaat de roebel onderuit, dalen de olieprijzen, mislukken de oogsten, groeit de corruptie. Op de laatste dag van de 20ste eeuw treedt Jeltsin af en Poetin aan. Hij neemt Jeltsin’s erfenis over, vermeerderd met het terrorisme in Tsjetsjenië, een leger in deplorabele staat, oorlog aan zijn grenzen, steeds meer misdaad en oligarchen die het blijven proberen. Het is verbazingwekkend hoe hij toch zijn schip van staat in de vaart weet te houden.

Ik wens u een voortreffelijk 2018.

Over de auteur

Redactie FANF

Laat een bericht achter