Nieuws Algemeen

Provençaals Dagboek – april 2018

LS! Wat kan het leven dubbel zijn! Wij hebben ons huis, waarin we een kwart eeuw gelukkig hebben gewoond, verkocht. Binnen twee weken! Veel te snel! Terwijl je eerst bang bent dat zo’n verkoop maar op zich zal laten wachten. We verhuizen, zodat de langstlevende straks probleemloos tussen vrienden de laatste spurt kan inzetten. En meteen realiseer je je, dat dat ook met de meeste vrienden en bekenden die je hier gemaakt hebt, een afscheid zal betekenen. Voorgoed. Voor slecht. Dubbel. Dubbel, als zoveel in deze wereld. Het wel en wee. Lees maar.
Door: Frits Baylé.

Misleidend perspectief

Neem nou “les Trente Glorieuses” de dertig jaren van 1945 tot 1975. De jaren na de oorlog waarin Frankrijk, eigenlijk heel West Europa, weer werkte om er bovenop te komen. In mijn jongenskamertje had ik een enorme kaart van Nederland hangen met in de Noordzee, in prachtige gekalligrafeerde letters, een ronkende tekst, die begon met “Nederland groeit weer! Nederland bloeit weer!” . En op de muur er tegenover een affiche met het trotse zeilschip Europa. De zeilen waren de nationale vlaggen en daar onder de tekst “All our colours to the mast”. Ja, op weg naar een verenigd Europa, naar betere tijden, naar samenwerking. Het maakte deel uit van ons dagelijks jongensgesprek.

Nou was dat allemaal mede mogelijk door de 12,4 miljard dollar Amerikaanse hulp, de European Recovery Plan. De Marshallhulp, een voor die tijd reusachtig bedrag dat George Marshall  als Amerikaans Minister van Buitenlandse Zaken in 1948 vrijmaakte. Slechts 20% van de hulp moest worden terug betaald! Meer nog: het vuige Duitsland kreeg er 1,5 miljard van, om het puin te ruimen en op te stomen naar een Wirtschaftswunder, zonder Reichsmark maar met de Deutchmark. En Molotov’s Rusland en Franco’s Spanje werden overgeslagen.

Die Marshallhulp was niet alleen maar liefdewerk. De angst voor communistisch Rusland was een belangrijke reden. Eerder onderkend door President Harry Truman, die al in 1947 economische en militaire steun toezegde aan niet-communistische landen, daarmee het isolationisme van zijn land verlatend. Maar het was ook een politiek drukmiddel: Nederland’s politionele acties in Nederlands-Indië in 1948 en überhaupt ons kolonialisme werden veroordeeld op straffe van het beëindigen van de hulp.

Hoe dan ook, de economie kwam weer opgang, maar de ijsbloemen stonden op de ramen van mijn zolderkamertje, daar kon het oliekacheltje, de Aladin, geen verandering in brengen. De armoede was groot. Maar hoop deed leven. En toen we in de laat vijftiger jaren, met ons, meestal tweedehands, autootje weer naar Frankrijk reisden (in België raakte je de weg  kwijt op de hobbelige kasseien) meed je de smerige wc’s, wat tot obstipatie leidde. En zat je met maagzuur achter het stuur vanwege de grote bakken ersatzkoffie bij het ontbijt na een slapeloze nacht op een misvormd oud hotelmatras. Maar het topless strand van St. Tropez lokte. Maar glorieus, nee. Heel dubbel.

Waar welvaart toe leidt.

Toch leidde dat alles tot The Limits of the Growth, de waarschuwing van de Club van Rome in 1972. Prof. Egbert de Vries had al eerder zijn boek “De aarde betaalt” geschreven. Engeland had Churchill in 1945 verteld geen behoefte meer te hebben aan oorlogshelden. Labour onder Atlee nam tot 1951 de teugels over, waarna Churchill het nog eenmaal in zijn laatste levensjaren tot 1955 met McMillan en Eden mocht proberen.

In Frankrijk was nog wel een oorlogsheld nodig. Generaal De Gaulle de leider van de regering in ballingschap nam de touwtjes stevig in handen. In 1947 zette hij de communisten uit de regering. Maar het linkse denken bleef sterk bepalend voor de Franse cultuur, in die tijd gedragen door mannen als Camus en Sartre. De Gaulle had Frankrijk zijn plaats tussen de bevrijders weten te geven, maar voor het land was de oorlog niet voorbij. Hij stapte uit de NAVO en startte een serie kernproeven. Spierballentaal die niet kon verhinderen dat Frankrijk in 1954 in Dien Bien Phu zijn nederlaag in Indo-China moest erkennen. Meteen gevolgd door onrust in Algerije, die na veel bloedvergieten (ik schreef er eerder over) met een vredesakkoord in 1962 eindigde. Nou ja eindigde, het bleef tot de dag van vandaag een nationaal trauma. Het was in 1959 dat De Gaulle  de eerste President van de 5de Republiek werd.

Hij diende zijn land tot 1969 terwijl Flower Power en de Hippies opkwamen: over dubbel gesproken! Vrouwen wilden Baas in eigen Buik worden. Lange hete zomers ontstonden onder de banier van Ban de Bom. In Amerika en de wereld werd de strijd in Vietnam steeds onaanvaardbaarder. In Nederland werden rookbommen naar het jonge echtpaar Beatrix & Claus gegooid. Ik mocht Mary Quant in Nederland introduceren met een grote modeshow in Amsterdam: mini mode! Cardin ontwierp zijn Cardine, een jurk die voor maar 100 frankskes te koop was. Het “Johnson moordenaar” was niet van de lucht, waarna hij zich in maart terugtrok uit de verkiezingsstrijd. En dan.

De Parijse studenten revolte

Het begon allemaal op 22 maart 1968, 50 jaar geleden. Met een protest actie tegen de arrestatie van activisten van het Vietnam Comité die een aanval op een agentschap van American Express hadden gedaan. Aan het hoofd van dat protest: Daniel Cohn-Bendit, die daarna snel op 27 april over de Duitse grens werd gezet.

Maar dan op 2 mei wordt in Nanterre de “Anti-imperialisten dag” gevierd met een meeting op het plein van de Sorbonne. De rector van de universiteit waarschuwt de politie om de menigte te verdrijven. Gevolg: 600 arrestaties en rellen die een paar dagen later leidden tot 945 gewonden, waar onder 345 politie agenten en nog eens 400 arrestaties. Weer een dag later: een mars door Parijs onder het zingen van de Internationale voor het graf van de Onbekende Soldaat.

En dan slaat de vlam over naar Straatsburg, Nantes, Toulouse, Lyon, Dijon. Op 10 mei barricades in het Quatier Latin. Molotov cocktails. Balans van die nacht: 720 licht gewonden, 367 zwaar gewonden (waaronder 257 agenten), 500 arrestaties en 80 uitgebrande auto’s. Premier Georges Pompidou breekt zijn reis af in Iran en Afghanistan. En ja hoor, de vakbonden sluiten zich aan met stakingen in het hele land onder 2/3 van de werkende bevolking. De studenten crisis, wordt een nationale crisis. Het land wordt verlamd door de 10 miljoen stakers.

De rode vlag wappert van de fabrieken van Renault. Marx, Lenin, Mao en Che Guevara zijn de helden; de Duitse agitator Rudi Dutschke en de Franse studentenleider Daniel Cohn-Bendit de revolte leiders en Marcuse en Sartre de filosofische alibi’s. En dan verdwijnt De Gaulle. Nog steeds vermoedt men dat hij stiekem naar het hoofd kwartier van de Franse troepen in Duitsland was afgereisd om te kijken of hij met het leger de rust weer kon herstellen.

Maar de reden wint en de volgende dag verklaart hij officieel door de radio dat hij en zijn premier zullen aanblijven maar dat er verkiezingen zullen worden uitgeschreven voor de Assemblée Nationale. En dan gebeurt het wonder: de zwijgende meerderheid roert zich. Meer dan een half miljoen gaullisten onder leiding van Maurice Schumann, Michel Debré en André Malraux, trekken op naar de Champs-Élysées, wapperend met hun tricolores, luid La Marseillaise zingend. En op slag hervat het gewone leven zijn loop. Meer nog de verkiezingen, een kleine maand later, leveren een overtuigende winst voor rechts: De Gaulle blijft aan, Pompidou wordt vervangen door Maurice Couve de Murville. Giscard d’Estaing had 46% van de stemmen achter zich verzameld.

Andere tijden, het zelfde liedje?

Een maand later was ik in Parijs. Ik twijfelde toen of ik één van de nog losliggende keien als souvenir zou meenemen. Want ik realiseerde me, dat de Meirevolutie een kantelmoment in de Europese geschiedenis had betekend. Anders dan later de val van De Muur in Berlijn. Dat was het einde van een politieke structuur. De Meirevolutie was het sein, dat nieuw denken meer betekende, dan het ongemak van opstandige jeugd. Daarom zijn de denkbeelden van de vakbonden tegen het nieuwe denken van Macron zo achterhaald en hoeven we niet bang te zijn, dat hun verzet tegen de voorgenomen hervormingen bij de SNCF, weer zal leiden tot een nationale revolte zoals toen in 1968. Iets waar zij stilletjes op hoopten!

Trouwens, 2/3 van de Fransen begrijpt dat er wat moet gebeuren. Maar ook, de vakbonden zelf zijn verdeeld over de acties: gedurende drie maanden twee dagen per week geen treinen. Hoe vervelend dat is, merkten de stakers zelf toen ze naar Parijs wilden optrekken voor de manifestaties daar en de directie van de SNCF zelf, die ritten had geannuleerd. De eerste manifestaties waren geen succes. Al met al komt al dat gedoe Macron niet ten goede, maar hij laat zich niet van de wijs brengen.

Ook Sarkozy probeert dat te voorkomen. Toch moest hij twee dagen vast zitten op verdenking 50 miljoen van de toenmalige leider van Libië, Gadhafi, te hebben ontvangen, voor zijn verkiezingscampagne. Meteen daarna meldde hij via Le Figaro en aan meer dan 7 miljoen televisiekijkers, dat het smerige aantijgingen zijn en schandelijke juridische praktijken. Maar of het niet genoeg was, werd hij enkele dagen daarna, weer ondervraagd, nu voor het misplaatst uitoefenen van zijn presidentiële macht, door informatie van een rechter te hebben opgeëist over de stand van zaken in de Bettencourt affaire, waarbij hij ook al illegaal verkiezingsgeld zou hebben ontvangen. Veel rook dus. Toch hoop ik, dat hij gelijk heeft en krijgt, want Frankrijk had aan hem geen slechte.

En Manuel Valls, de kortstondige Premier onder Hollande, tegenwoordig onafhankelijk Kamerlid, probeert de media te bereiken door in Barcelona, zijn geboortestad, mee te lopen in een demonstratie tegen de Catalaanse onafhankelijkheid. Nou, da’s niet verkeerd.

 En de Parijse burgemeester Anne Hidalgo probeert haar verloren goodwill terug te winnen en de Parijzenaars te laten wennen aan een autoloze stad, door het debat te lanceren waarin iedereen gratis openbaar vervoer wordt aangeboden. Nou ja, op de dagen dan dat er niet gestaakt wordt. Reactie: als Hidalgo wat gratis aanbiedt, kost dat anderen altijd geld!

En de Socialisten hebben Olivier Faure tot hun nieuwe leider gekozen. Hij zal het niet makkelijk hebben: de partij lijkt bijna verdwenen en de partijkas is bijna leeg. Nou is dat niet vreemd, want na de overwinning van Macron ging de Staatssubsidie aan politieke partijen, grotendeels naar zijn partij LaREM. Daar bovenop komt de afrekening met de Staat over de kosten van de verkiezingscampagne. François Fillon en zijn Republikeinen gaven bijna 14 miljoen uit en kregen een Staatssubsidie van dik 2 miljoen. Tel uit je winst. Hamon en zijn Socialisten spendeerden 15 miljoen en kregen net geen 8 miljoen als bijdrage van de Staat. Mélenchon en zijn cryptocommunisten spendeerde dik 10 miljoen en kregen net 6 miljoen vergoed. Dus verkochten de Socialisten hun hoofdkwartier en dus staat nu ook het hoofdkwartier van Les Républicains te koop. Zij hebben 55 miljoen schuld en de opbrengst van de 5500m2 moet daar een eind aan maken. 

Marine Le Pen heeft het ook niet makkelijk. Haar vader blijft haar achtervolgen. Nu weer met het eerste deel van zijn biografie, dat drie dagen voor het officiële verschijnen al was uitverkocht. Dus werd snel een tweede oplage van 50.000 exemplaren gedrukt, want Frankrijk blijft geobsedeerd door de man die de gaskamers uit de Tweede Wereld Oorlog een detail noemde.

Ook het ledental van het FN loopt terug. Met nog maar 38.000 leden achter zich, opende Marine in Lille het “Congrès de la Refondation”. De felheid waarmee ze de Europese Unie en de euro had bestreden werd wat afgezwakt. Ook de naam Front National, werd te militair bevonden. Over enkele maanden zal nu de nieuwe naam zijn intrede doen: Rassemblement National. In die bundeling zal pappie nu definitief worden buiten gesloten. Dat zal hem niet doen zwijgen,vrees ik.  

En Macron, hij ploegde voort

Frankrijk’s begrotingstekort kwam in 2017 eindelijk weer onder de Europese norm van 3% en wel op 2,6%. Voor Macron een must, want het respect van de Europese Unie is hem zeer veel waard. Maar de nationale schuld is nog steeds 97% van het GDP en wel 2.218 miljard euro, dik 60 miljard meer dan in 2016! En dus stegen de belastingheffingen tot 45,4%. Een all time high… In 2017 en tot nu toe in 2018 zijn acht nieuwe belastingen geïntroduceerd. Ik besprak de meeste: de sigaretten- en benzinetax. Maar ook de belasting op de plus-values bij de verkoop van sociale woningen door de woningcorporaties. En de financiering van 5 miljard door de grootste bedrijven van het tekort van 10 miljard, dat was ontstaan door Hollande’s 3% tax op dividenden. Op aandrang van Brussel kwam die dividendbelasting te vervallen. Ook de weeldebelasting verdween, wat overbleef was een belasting op onroerend goed.

Maar, laten we onze zegeningen tellen: Hollande creëerde in 2012 en 2013, 28 nieuwe belastingen. Wat niet wegneemt dat niet alleen onze nationale schuld groter werd, ook het Franse handelstekort groeide met bijna 15 miljard tot ruim 62 miljard! Maar er werden wel 272.000 nieuwe arbeidsplaatsen gecreëerd. En laten we blij zijn met de onstuitbare dadendrang van Macron want de troep die hij moet opruimen is groot.

Troep: van onderwijs tot stageplaatsen; van Corsica tot banlieues; van energie voorziening tot het afvloeien van ambtenaren; van dienstplicht voor mannen en en vrouwen tot sociale woningbouw; van fake news tot bitcoins; van privatisering tot de heffing van loonbelasting bij de bron; van gelijke beloning voor man en vrouw tot hervormingen bij Justitie en het gevangeniswezen; van landbouw tot het bankwezen, van salafisten tot zadisten. En tussen de bedrijven door reist hij de wereld af, opzoek naar investeerders, de verkoop van producten Made in France en de opbouw van een werkelijk verenigd Europa.

Wat is het dan aandoenlijk hem te horen opkomen voor de Franse taal. Hoe het van de vijfde wereldtaal, de Derde Wereldtaal kan worden (door de reusachtige bevolkingstoename in de vroegere Franse kolonies!). Een groei van 274 miljoen tot in 2050 750 miljoen mensen die Frans als hun voertaal zullen hebben. Toch trekt hij daarmee ook de banden aan met Afrika, een continent in beweging. En wat houdt hij de vinger op de pols, als hij 1,5 miljard vrijmaakt om Frankrijk Europees leider te maken op het gebied van Artificiële Intelligentie (AI). Redelijk ambitieus, als we weten dat China er 22 miljard dollar tot 2020 voor uittrok en de VS er alles aan doet nummer één te blijven. Maar toch.

En wat is het dan slim om in Teheran in het Nationale Museum, een expositie te openen van 52 topstukken uit het Louvre. En wat is het dan Frans, om tijdens De Nacht van de Musea, de 19e mei, waarin meer dan 3000 musea gratis open zijn, een catalogus met de “Oeuvres iconiques de France” te introduceren. Werken die vooral in landelijke gebieden, met 86 prioriteiten als La Réunion, Martinique maar ook de Vogezen en het Moezel gebied, zullen rond reizen, onder het motto “Culture près de chez vous”. Wat een land!

Over de auteur

Redactie FANF

Laat een bericht achter