Nieuws Algemeen

Provençaals Dagboek – januari 2018

Provençaals Dagboek – januari 2018. Door: Frits Baylé.

LS! In het vorige Dagboek keken wij terug. Aan ’t begin van dit Nieuwe Jaar ga ik niet koffiedik kijken. Wel wat punten zetten achter gedane zaken. En voor al mijn nieuwe lezers, vertellen uit welke hoek de wind waait in deze Dagboeken. Een traditie waar zij recht op hebben. Vind ik. Lees maar. FB.

Andere tijden Provençaals .

Nog niet zo lang geleden liep ik langs een rijtje kastanjebomen. De bruine kastanjes op de grond, glommen me toe. Niet één, een heleboel! Ik was de enige, die er een paar oppakte. Geen kind is er meer in geïnteresseerd. Ze laten ze liggen. Niet meer in je broekzak en met je hand voelen hoe glad ze zijn. En met je ogen zien hoe ze glimmen. Er een pijp van maken. Zoals je van een eikel een tol maakte. En van twee met de steeltjes aan elkaar vastgegroeide kersen, een oorbel. Ik ga niet zaniken over mobieltjes, maar jammer is ‘t. secheresse vignes
Er lagen toen ook, heel vroegtijdig, veel herfstbladeren onder de bomen. De hete, maar vooral droge zomer was de boosdoener. De natuur snakte naar regen. In bijna acht maanden viel er ter nauwer nood twee centimeter regen! Omdat de pompiers bang waren, dat er stortbuien zouden volgen, die de dode planten zonder houvast zouden wegspoelen, impregneerden ze met hun Canadairs de berghellingen alvast een beetje. Er volgde een daglang forse, weldadige, niet verwoestende regen. Niets spoelde weg, nergens overstromingen waarvoor de Staat met advertenties had gewaarschuwd. Zes centimeter regen die onze 13de hole weer rondom in het water zette en de natuur opfleurde. Een heerlijke zomer, maar toch.
Voor de wijnboeren hier in de Var, kwam de regen te laat. Gebrek aan water zorgt voor een hoog alcoholpercentage, maar ook voor een magere oogst. De ”Côtes de Provence” wijnen eindigden met 15% minder druiven. De “Coteaux varois en Provence” wijnen  met 20% minder en de “IGP Var” wijnen, die we vroeger ”Vins de pays” noemden, oogsten zelfs 45% minder druiven. En dus laat men het strenge voorschrift dat de druiven niet mogen worden bewaterd varen. Alleen de wijngaarden in Bandol blijven van arrosage verstoken. In de komende 15 jaar zullen de 20.000  hectares van irrigaties worden voorzien. De aanleg kost 250 miljoen. De Société du Canal de Provence zal haar reserves aanboren voor de 15 miljoen kubieke meter water die per jaar nodig zullen zijn. Te veel water kan de kwaliteit van de wijn beïnvloeden, dus zal er met mate moeten worden geïrrigeerd. Ook dat hadden we de vorige eeuw niet voorzien

Maar ook de 150 tamme kastanje producenten rond Collobrière in het Massif des Maures luiden de noodklok. Zij vertegenwoordigen 75% van de markt. Hun kastanjebomen hebben 800 millimeter regen nodig en kregen nog niet de helft in 2017. Gevolg: in de jaren ’50 was de productie 4000 ton, nu 250 ton…En dus werd Italië de marktleider, waar men de kastanjes in de Po-vlakte en rond Napels heeft geplant. Ook hier wil men nu de berghellingen verlaten en in de vlaktes waar ook de wijngaarden zijn, bomen planten. Het onderhoud is daar makkelijker en men kan er ook arrosage toepassen. Kastanjebomen kunnen 250 tot 300 jaar oud worden, maar sterven nu af na 200 jaar…Klimaatverandering?

Mijn vader droeg altijd een hoed. Zelfs in de auto. “Aan de das en de schoenen, herken je een heer”, zei hij altijd. Hij was zeer liberaal en groeide met zijn tijd mee: met “Nikes, geen das, baseball petjes”had hij geen probleem. Ik denk dat gescheurde blue jeans hem te ver zouden zijn gegaan. Mijn twee partners droegen in die tijd prachtige Borsalino’s, die voor de wereld van Humphrey Bogart en Alain Delon stonden. Ik zelf draag nooit hoeden of petten. Maar mijn kort geschoren baard in die tijd, gaf mij het voorkomen van een “Argentijnse mafioso”, vonden zij. Nou moest ook dat kunnen voor de partners van een reclamebureau dat zeer goed weg kon komen met de bureaupositionering “Goede Raad is Duur”. Laat nou de hoedenfabrikant Borsalino failliet zijn verklaard. Er schijnt geen redden aan. 120 Man staan op de Italiaanse keien. Al eerder was de mede-eigenaar Marc Marenco naar Zwitserland gevlucht, waar hij werd opgepakt. Hij liet een holding achter met een schuld van 3 miljard. Dat heeft, net als zijn hoeden, iets crimineels.

’t Wordt tijd lijkt me, om als elk jaar, eens te kijken wat mij beweegt deze Dagboeken te schrijven. Dan weet u uit welke hoek de wind waait.    

De hoek van waaruit de wind waait.

Een schrijver zei eens, “dat je de schaamte voorbij moet zijn, om op papier, aan wie het lezen wil, je gedachten te delen”. Michel Houellebecq stelt in zijn roman “Soumission” over de Moslimovername van Frankrijk “Nooit geef je je in een gesprek zo volledig bloot als tegenover een lege pagina voor een lezer die je niet kent”. Nou ken ik wel veel van mijn lezers, maar ik begin het te leren.

Het heeft bij mij in ieder geval niets te maken met “anderen je visie opdringen”. Ook niet met de behoefte “de wereld te willen verbeteren”. Maar het is ook weer niet zo dat “praatjes geen gaatjes vullen”. Eigenlijk blijft de hoop dat anderen er “wat mee kunnen” een belangrijke reden. En het houdt mij van de straat en bij de les. En ook dat, kan geen kwaad!

Verwacht geen Peter Mayle scènes in deze Provençaalse Dagboeken. Dat zou te snel kunnen vervallen in provinciaals geleuter. Ook geen mr. G.B.J. Hilterman. Hij was AVRO, ik ben, door de jaren heen, meer VPRO geworden. Ik lok graag reacties uit en schrijf over de waan van de dag. Over alles dat mij interesseert, mij boos maakt of verdriet. Mij aan het lachen maakt ook. Dat betekent dat ik vaak over cultuur, politiek en economie schrijf. Op verzoek, in steeds kortere zinnen, waardoor ik soms kort door de bocht moet om toch maar binnen de 2500 woorden te blijven, die ik mezelf gun. Ik gebruik veel cijfers omdat die nauwkeuriger pretenderen te zijn dan woorden als veel of weinig of genoeg of groot.

 Milde ironie, neigend naar cynisme!

 Een lezer typeerde mijn geschrijf als “alles met een vleug van ironie, meestal mild, een enkele keer wat scherper, neigend naar cynisme, echter altijd wijs en vriendelijk”. Ik bedoel maar! Zo’n karakteristiek, daar doe ik het voor. Als je niet meer werkt, mis je de hoop op succes. Maar het verlangen er naar blijft. Daarom was het 50 jarig jubileum van SIRE (Stichting Ideële Reclame) waar ik als oprichter in het zonnetje werd gezet, zo belangrijk voor mij. Iemand schreef mij, dat ik met SIRE een voetafdruk had gezet die altijd blijft bestaan ….Dat, maar ook deze Dagboeken geven mij zin in mijn leven en soms ook de zin ván het leven.

 Het gedachtgoed van D66 spreekt mij zeer aan. Ik zorgde ervoor dat het eerste Appel in 1966 gratis gedrukt werd! De afkeuring van een koningshuis en de wat achterhaalde wens het volksreferendum te laten beslissen, hoeven niet voor mij. Ik probeer echter, noch een sociaal liberaal noch een links noch een rechts standpunt in te nemen. Zaken, gedachten, mensen hebben het bij het GOEDE of FOUTE eind. Het goede komt gelukkig overal voor, behalve bij ultrarechts en extreemlinks, waar ik me dan ook tegen kant. Want extremisme wekt weerstand, onvrede en oorlog op. Dat de “zachte krachten”zullen winnen, komt mij, helaas, steeds ongeloofwaardiger voor.

Over goed en fout.

De Tweede Kamer moet, als door het volk gekozen vertegenwoordiger, de koers van het land bepalen en Brussel moet de spreekbuis zijn van de meerderheidsbesluiten (zonder veto’s!) van de gezamenlijke EU-landen. Daar kan een adviserend volksreferendum bij helpen, maar nooit beslissend in zijn, omdat de kennis van de problematiek bij de massa vaak tekort schiet. Toch is het goed dat wij als individuen weten te bepalen wat kan en wat niet kan. Wat fout is en wat goed. Voor mijzelf heb ik twee leefregels:

  ”Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat dan ook een ander niet”, en

  ”Doe in Rome als de Romeinen.”                

Een probleem wordt opgelost als het tegen deze maatlatten wordt aangehouden: Zwarte Piet, bourkini, Trump, racisme, seksisme. Alleen religieuze overtuigingen blijven onbuigzaam, heikel. Laten die nou net tot dood en verderf leiden…

Wel word ik gek van de schuldgevoelens, waarschijnlijk voortvloeiend uit onze Christelijke erfenis, die leiden tot de politieke correctheid van de Gutmensch. Ik ben niet voor een multiculturele samenleving, wel voor een multinationale cultuur. Europa zal bij gebrek aan één voertaal nooit een eenheid worden zoals de Verenigde Staten van Amerika. Het interessante van Europa is echter zijn veelheid aan nationale culturen. Cultuur, de zeden en gewoonten van een land vormen het kader waarbinnen een natie zich beweegt. De Nederlanders worden, nog steeds, als tolerant gezien. Zo’n cultuur moet je niet “sociaal verplicht” gaan mengen met andere culturen. Voor boerka’s en ander uiterlijk religieus vertoon, sta ik dus niet te trappelen. Maar ook minirokken behoren niet in een Islamitische cultuur, als bijvoorbeeld de Indonesië, te worden gedragen. Culturen evolueren, al dan niet door stimuli van buiten af. Wilders heeft bijgedragen ons tolerante imago te bezoedelen en zelfs uit te hollen. Maar binnen de context van een evoluerende samenleving en omdat mijn herinneringen aan Zwarte Piet er niet door worden aangetast en gewoon omdat het een kind niet uitmaakt welke kleur Piet heeft, zeg ik: Piet mag van kleur verschieten. Dat heeft niets met politieke correctheid te maken, maar alles met het feit dat er mensen zijn die zich er oprecht door gediscrimineerd voelen.

 De beste stuurlui

In deze Dagboeken observeer ik en kom maar weinig met oplossingen. Goed, in de herfst van 2006 hield ik mij bezig met Europa, stelde dat de euro wat prematuur was geïntroduceerd en dat we het eerst eens hadden moeten worden, over een gemeenschappelijke toekomst visie. Ik kwam met de positionering slagzin “Europa: de Oude Wereld, Bron van Nieuw Begin”. En stelde op basis daarvan voor, te gaan investeren in educatie, onderzoek, infrastructuur, milieu en cultuur.  Het lijkt er op dat “mijn” Verenigd Europa maar ook de euro, ondanks de inspanning van Macron en Merkel, een moeilijke tijd tegemoet gaan. Na Brexit, maar ook na het zinloze Catalonië gedoe en het Turkije van Erdogan, denk ik dat we moeten proberen tot een EU te komen van zoveel mogelijk “gelijk gestemde” naties. Ik rekende indertijd voor, dat een terugvallen op een “Europa van de 14” een goede optie was. En een sterke “neuro” tegen over een zwakkere “zeuro” lijkt mij nog steeds het overwegen waard.

En ik ontwikkelde mijn “Maatschappelijke Integratie Periode.” Jongens en meisje rond de 16, 18 jaar, schoolverlaters, verplicht 2 jaar gedisciplineerd en ingekwartierd opleiden voor deze samenleving en hun toekomst daar in. Twee jaar minder druk op de arbeidsmarkt, minder werkloosheid, meer begrip tussen autochtonen en allochtonen, betere scholing, een beroepsopleiding en vervolmaking van de landstaal en van één Europese gemeenschappelijke taal (het Engels lijkt me, zelfs nu we Brexit gehad hebben). Die gedachte leek door te komen. Hollande liet twee jaar lang zo’n 150.000 jongens en meisjes helaas vrijwillig, helaas slechts 3 tot 6 maanden voor een “Service Civique” inkwartieren. Te kort om iets meer dan een cursus te doen. En de jeugd uit de banlieus bereik je er niet mee.  ’t Was een eerste stap. Ik weet niet of Macron er mee door gaat.

 Salarissen

Ook maakte ik me druk over de wanstaltige salarissen die gegeven werden. Nog steeds trouwens. De leiders anno nu, van de Nederlandse grote bedrijven verdienen zo’n 7 miljoen euro per jaar. Dat is 171 maal het gemiddelde, modale, inkomen. In Frankrijk is dat “maar” 70 maal zoveel. Trouwens globaal is het gemiddelde leiderssalaris $ 3,25 miljoen. We zien ook dat de rijkste 10% van de Nederlandse bevolking, 70% van al het privévermogen heeft… Nobelprijswinnaar Jan Tinbergen stelde dat niemand als ondernemingsleider 5x meer waard zou kunnen zijn. Ik stelde toen voor het salaris terug te brengen tot 20 x het minimumsalaris. Zeg 240.000 euro per jaar schoon. Dat is  800.000 bruto bij een belasting van 70%. Alles boven de 800.000 zou direct naar de belasting gaan. Dat zou bedrijven de ruimte geven de sociale lasten te betalen van velen die het minimumloon ontvangen. 

Misschien is een tax credit, waar ik al in 2013 over schreef wel de beste oplossing! Een belastingstelsel dat een basisinkomen garandeert. Een inkomen voor arm en rijk, net onder het minimum inkomen zodat de prikkel blijft te gaan werken. Zij die meer dan het minimumloon verdienen, betalen daarover gewoon belasting. Een flat tax, waarbij alle andere belastingen komen te vervallen, zou daarbij het simpelst zijn. Daarvan en uit de btw betaalt de overheid zaken als onze veiligheid, justitie en de buitenlandse dienst. In Canada werd het systeem op kleine schaal met groot succes uitgevoerd. Maar het paste toen niet in de politieke constellatie en verdween. Gek, maar over de proeven in Finland en ook in enkele Nederlandse steden hoor je niets meer. Terwijl er zelfs een werkgroep Basisinkomen 2018 bestaat. Helaas zijn die proeven niet voor iedereen en geen echt basisinkomen, maar net voldoende om niet te verdrinken in een zee van schulden.

In dit kantelend tijdperk van digitalisering, robotisering, maar ook vergrijzing, zijn nieuwe visies nodig. De deeleconomie van Uber en AirBnb is zo’n stap naar een nieuwe wereld. Een stap waar nog veel overheden (en zijzelf!) geen raad mee weten! Geen honderd jaar geleden, durfden we nog niet te denken aan AOW en pensioen. Wat zou het velen helpen weer volwaardig in de maatschappij te staan met een algemeen basisinkomen, zonder de hand te hoeven ophouden. En interessant: het belasting- en voorzieningenapparaat kan worden ingekrompen en daarmee de kosten. 

 De Spelen en Spelregels.

Nou en dan stelde ik voor, afscheid te nemen van de miljarden verslindende Olympische-op-de-borst-klopperij-shows en na Brazilië, de Spelen elke vier jaar in Griekenland te houden. Zonder poespas waardoor het land een welkome inkomsten bron rijker zou zijn. Maar zelfs m’n eigen Parijs gaat nu de Spelen organiseren…

En verder, vind ik, moeten we ophouden onze democratie te willen opdringen en ons te mengen in landen met vaak bloedige, altijd ondoorzichtige binnenlandse problemen. Terrorisme bestrijd je bij je eigen (Europese) grenzen, stelde ik, niet binnen die van andere naties. Dat lijkt door te dringen, maar onderschat de macht van de oorlogsindustrie niet. En je moet wel oppassen, want doordat Obama zich te veel uit het Midden Oosten terugtrok, vult nu Poutin zijn plaats in… Het is niet zo eenvoudig. Gelukkig is ISIS verslagen en kan aan de wederopbouw begonnen worden. Maar Trump blijft olie op het smeulende vuur gooien.

En ik brak mijn hoofd over de malaise bij de gedrukte media. De digitale nieuws- voorziening vaagt die op papier van de kaart. Dat geldt voor de kranten, maar de magazines hebben, denk ik, nog een kans. Maar met het gedrukte boek gaat het beter dan ooit!

En dan moet ik zo af en toe weer kibbelen over de opwarming van de aarde. En of de mens daaraan ook schuldig is. Belangrijk is dat met al dat argumenteren, de innovaties niet in het gedrang komen.

Maar ook het Moslimgevaar  en de immigrantenopvang besprak ik vaak. Ik heb 12 jaar in het Midden Oosten gewoond en kwam daar tot de simpele conclusie dat of je nu Moslim bent, of Chinees, of Jood, of, of, dat wij allen mensen zijn. Wat verschilt, is in welke fase van de Mazlov piramide we ons bevinden. En ook, dat elke gemeenschap een (zeer gering) percentage kwaad willenden kent, die we hard moeten aanpakken. Maar generaliseer niet. De Nederlander bestaat niet en de Moslim ook niet. Generaliseren leidt meestal, daar gaan we weer, tot discriminatie. Nou dat lijkt me wel weer genoeg voor de eerste maand.

Ik wens u een vredig, succesvol, gezond en vooral blij 2018.

Over de auteur

Redactie FANF

Laat een bericht achter