Nieuws Algemeen

Occitaans Dagboek, oktober 2020

Occitaans Dagboek – oktober 2020.
Door: Frits Baylé.

 Foto door Toni Cuenca via Pexels


Foto door Toni Cuenca via Pexels

Vol verwachting klopt mijn hart.
’t Komt steeds dichterbij: door wie en vooral ook, hoe, zal de wereld worden geleid? Zal onfatsoen, racisme, discriminatie, willekeur, agressiviteit en leugen ons tot voorbeeld blijven dienen? In een wereld waar leiders als Poetin, Erdogan, Assad en Xi de valse toon aangeven, kan je je afvragen of niet juist die kwalificaties de voorkeur hebben…Gelukkig heeft Biden nog een voorsprong en z’n partner Kamala Harris lijkt me goed gekozen. Maar Hillary Clinton stond er ook goed voor en ik herinner me nog hoe ik met een schok het bericht van haar niet voorspelde nederlaag verwerkte. Ook nu weer een kwestie van ‘swing states’ en kiesmannen.
Als we voorbijgaan aan al die negatieve kwalificaties, die internationaal zo hard aankomen en naar de harde Amerikaanse binnenlandse cijfers kijken, zoals dat gebeurde in een artikel van de Washington Post, dat een lezer mij toezond, valt de balans van Trump’s Vier Verschrikkelijk Jaren wel mee. Meer nog, als wij voorbijgaan aan de Coronacrisis van 2020, dan lijkt Trump in de voetsporen van de zo door hem verfoeide President Obama te zijn door getweeterd.
De Washington Post nam 16 onderwerpen onder de loep. Jobs, werkgelegenheid bijvoorbeeld. Obama scoorde daar ooit als hoogste aanwas in 2015 225.000 nieuwe jobs per maand. In 2019 kwam Trump’s beleid met 178.000 nieuwe banen, net boven de 173.000 per maand die Obama nog in 2011 noteerde. De pandemie zorgde in 2020 voor een verlies van 1,4 miljoen banen per maand….

Kijken we naar de werkloosheidcijfers dan bracht Obama deze terug van 10% tot 4,7% en slaagde Trump erin de trend door te zetten tot 3,5% in 2019. Corona zorgde voor bijna 20% werklozen, een dieptepunt dat nu is teruggelopen tot 8%. Ook bij de zwarte bevolking klonk de gezonde Amerikaanse economie door: Obama erfde 12,7% zwarte werklozen en verkleinde dit percentage tot 7,8%. Trump, ja wel, zorgde dat het cijfer nog verder tot 5,4% daalde, 2% hoger dan onder de totale bevolking. Tijdens Corona liep het cijfer op tot 13%. Het middenklas inkomen steeg onder Obama van rond de $56.000 tot $ 62.000, Trump maakte daar in 2018 $63.000 van. Gemiddeld steeg het loon onder beide Presidenten zo’n 3% per jaar, voor 2020, ondanks Corona en Trump, zelfs met 3,4%.

Toch was 1 op de 6 Amerikanen afhankelijk van de Food Stamps, die voor hun dagelijkse voedsel zorgden. Dat waren in totaal ruim 44 miljoen Amerikanen. Onder Obama verbeterde de toestand nauwelijks. Trump daarentegen verscherpte de eisen voor toewijzing van de stamps en bracht zo het aantal terug tot ruim 38 miljoen. Nog steeds een drama voor een zo rijk land…Maar ook de gezondheidszorg is een grote zorg in Amerika. Obama bracht met zijn Affordable Care Act het aantal niet verzekerde Amerikanen van 48 miljoen in 2010 terug tot 28 miljoen! Trump heeft er alles aangedaan Obama Care om zeep te helpen. Gelukkig met weinig resultaat: momenteel hebben 30 miljoen Amerikanen geen ziektekosten dekking. En omdat een Amerikaan niet loopt, is de afhankelijkheid van olie van het grootste belang. Bij Obama kostte een gallon benzine op een gegeven moment zelfs maar $1,86. Trump startte met $2,37 per gallon en hoe hij zijn best ook deed de eigen olieproductie op te vijzelen: op het ogenblik betaal je er zo’n $2,15 voor. Maar kom daar maar eens om bij ons…En omdat 70% van de Amerikaanse industrie op het koopgedrag van de consument drijft, is het consumenten vertrouwen zeer belangrijk. Bij Obama eindigde de index op 112, Trump gaf nog meer hoop: bijna 119, maar Corona verziekte de boel tot bijna 85.
Al met al hebben de Amerikanen met een vaste job en vooral de meer welgestelden weinig over hun President te klagen. Door de lage hypotheekrente en de trek uit de stad naar ‘buiten’ gingen de gemiddelde huizenprijzen van $243.000 in 2016 omhoog tot $ 304.000. De aandelenkoers steeg, vooral door het succes van de tech-stocks. Obama bracht ze van 805 tot 2271 en Trump stoomde door tot 3.444! Beide Presidenten noteerden een economische groei van rond de 2,5% per jaar, wat doorbroken werd door Covid: de economie zakte van -19,7% tot -8,4% en zal blijven steken op zo’n -6,5%. Natuurlijk speelt dat door naar het Staatsbudget dat Obama naliet met een schuld van 76% van het GDP. Trump voerde een belastingverlaging door van 1.500miljard dollar wat die schuld mede deed oplopen tot ruim 79% van het GDP. En het virus zal tot 104% van het GDP gaan leiden… Niet voor niets propageert Trump producten ‘Made in US’, net zoals in Frankrijk het ‘Made in France’ hoogtij viert. Dat vertaalt zich ook in de handelsoorlog met China. In Obama’s tijd hoorde je nauwelijks over de handelsbalans: shoppen was belangrijk en door buitenlandse investeringen kwam de dollar vanzelf weer terug. Maar Trump ziet een tekort op de handelsbalans als een zwakte. En daar komt hij, ondanks alle invoerbelastingen niet vanaf: momenteel importeert hij voor 520miljard dollar meer dan hij exporteert. In Obama’s tijd was dat $400miljard…
Nee cijfermatig valt Trump niet al te veel aan te rekenen. Waar hij hopelijk op wordt afgerekend is zijn karakter, de rassenonlusten, zijn milieubeleid, zijn onbetrouwbaarheid als vredespartner. Maar de toenadering tussen de Emiraten, Bahrein en Israël, hoe wankel ook, komen op zijn conto. En zijn houding tegen Iran, China, Turkije ook, kan van twee kanten bekeken worden. Nee, vol verwachting klopt mijn hart. Zal het de gard worden?

En dan stuurt één van mijn lezers mij een artikel van de Scientific American. Een invloedrijke publicatie die 9 miljoen Amerikanen bereikt en die gedurende zijn 175jarig bestaan nog nooit een politieke voorkeur uitsprak. Zij zijn nu Trump beu. Hij is tegen onomstotelijk bewijs en de wetenschap. Hij was oneerlijk en verkeerd bezig met het Coronagevaar. Amerika is met meer dan 200.000 sterfgevallen, waarvan er 66.000 hadden kunnen worden voorkomen, het zwaarst getroffen land ter wereld. Hij ontkende of viel de milieubescherming aan. Deed hetzelfde met de medische zorg en de wetenschap beoefening. Zijn beleid leidde tot 30miljoen werklozen. Hij dreef het Amerikaanse volk uit elkaar. Hij bestreed de Affordable Act en gaf geen steun aan research. Hij ontkende de realiteit van de klimaatverandering, ondanks de vele natuurrampen die de VS kent. En hij probeerde de verkiezingen te voorkomen, noteerde ik. Wat dat laatste betreft, las ik dat de rechter de Posterij opdracht heeft gegeven te zorgen dat het stemmen via de post niet wordt verstoord. Een hele opluchting voor de Democraten. Zoals ik mijn lezer terugschreef: laat ons bidden (voor Biden).

Ook onrust in Frankrijk.
Ook in Frankrijk heerst onrust. De Gele Hesjes lijken wat beduusd door de gewelddadigheid van de Zwarte Blokkers en houden zich redelijk rustig. Dat geldt niet voor de vakbonden: de eerste stakingen zijn alweer georganiseerd, waaronder die van de verzorgers die de Coronatests moeten uitvoeren… Macron ziet zijn steun op alle fronten afnemen. Zijn draai naar groen links met de benoeming van Barbara Pompili als Minister voor Ecologie, resulteert nu al in een voorstel voor een ‘Loi Antipub’ die commercials moet verbieden voor niet-ecologische producten, zoals dieselauto’s en andere producten die een negatieve invloed hebben op ons milieu. Je vraagt je dan af welke producten er overblijven. Voorlopig zou dit het schrappen van 1 miljard euro aan commercials betekenen. En dat in een publiciteitswereld die al 22% van zijn omzet, dik 5miljard euro, aan de Coronacrisis heeft moeten inleveren. Maar ook de groene Burgemeester van Bordeaux wijst de kerstboom de deur: in zijn stad geen “dode bomen”…

En omdat Macron zijn laatste 600 dagen van zijn eerste vijf jaar is ingegaan, maken de partijen zich op voor de presidentsverkiezingen in 2022. De Republikeinen missen hun voormannen, hoewel Sarkozy aan wie het horen wil advies geeft. Toch lijken zij een goede kandidate gevonden te hebben in Valérie Pécresse de Presidente van de Regionale Raad van het departement Ȋle-de-France. Of kiest zij met haar beweging Libres! Toch voor Macron? En ook de lieveling van het Franse publiek en vooral van de LR en LREM, Édouard Philippe, zweeft boven de kiezersmarkt. De Socialisten krijgen weer wat moed nu met hulp van de Groenen, Anne Hidalgo als Burgemeester van Parijs is herbenoemd. Zij riep zich dan ook uit tot kandidaat, maar heeft als gevaarlijkste concurrent Benoît Hamon, de man die zo erbarmelijk de laatste presidentsverkiezingen verloor… Maar ook de oud-Premier onder Hollande, Bernard Cazeneuve staat goed genoteerd. Zelfs de pseudocommunist Mélenchon, van wie ik dacht dat hij uitgekraaid was blijkt hoog te scoren op links. Dat gelukkig in tegenstelling tot Hollande en ook Ségolène Royal komt niet in de top vijf voor. Marine LePen lijkt wakker geworden en schut haar veren op uiterst rechts, wat in Frankrijk nog steeds gevaarlijk is. En zo blijft Macron achter met de onmogelijke taak dit land weer in de houding te krijgen voor het ‘plan de relance’ in een ‘situation exceptionelle’.
Daarvoor trekt hij 100miljard euro uit, met in zijn achterzak een cadeautje uit Brussel van ruim 37 miljard, dat hij in drie jaar mag uitgeven. Dat is wel nodig want Frankrijk is ernstig aangeschoten door het virus. Terwijl de Unie van 27 landen haar economische groei zag terugvallen tot -11,4% eindigt Frankrijk met -13,8% achter Spanje (-18,5%), Hongarije (-14,5%), Griekenland (-14%), en Portugal (-13,9%). Een rijtje waar je als trots land niet in wil voorkomen. De nieuwe Premier Castex wil voor 20 miljard de belastingen voor het bedrijfsleven verlagen. En voor bijna 10 miljard de numerieke ontwikkeling steunen maar ook de winkelstand in de stadscentra oppeppen. Eén op de twee Franse gemeenten heeft geen buurtwinkels meer! Voor de steun aan de jeugd voor opleiding en begeleiding bij het vinden van werkgelegenheid heeft hij bijna 9 miljard uitgetrokken. Zo ook voor de verder ontwikkeling van de infrastructuur en de vergroening daarvan door bijvoorbeeld heropening van kleine spoorlijntjes en subsidie op elektrische en hybride auto’s. Dik zeven miljard gaat naar deeltijd werkgelegenheid. Zeven miljard voor onderzoek en ontwikkeling van nieuwe technologieën. De gezondheidszorg krijgt 6 miljard. En ga zo maar door. Eigenlijk valt het budget uiteen in drie segmenten: 30 miljard voor de vergroening van onze samenleving, van isolatie subsidies tot CO2-vrij produceren; dan 35 miljard ter ondersteuning van het bedrijfsleven en 35 miljard ter ondersteuning van de jongeren bij opleiding en het vinden van werkgelegenheid in vooral ook toekomst-banen.

Laten we hopen dat het niet alleen bij plannen blijft: want alleen in de privésector rekent men al op het verlies van 600.000 banen; het toerisme viel met bijna 40 miljard terug; er werd in het 2de trimester van dit jaar voor 11% minder besteed, wat wel zal leiden tot een spaartegoed aan het eind van dit jaar van 100miljard euro. Maar de handelsbalans kwam dik 20 miljard tekort en het budgettekort dat in 2019 eindelijk tot 3% was teruggebracht, zal in 2020 weer eindigen met een tekort van 11,5%. Ik zou niet graag in Macron’s schoenen staan…
In mijn vorige Dagboek nodigde ik u uit, mij te corrigeren als ik bij het schetsen van de politieke organisatie de fout zou zijn ingegaan. En ja: een lezeres melde dat Napoleon, wie anders, nou De Gaulle heeft ook veel teweeggebracht, maar nee Napoleon, zorgde ervoor dat de préfets door het Staatshoofd worden benoemd en zijn directieven moeten uitdragen in de Departementen. De Premier heeft nu zelfs ‘sous-préfets’ geïnstalleerd om de ‘gecompliceerde maatregelen’ van de relancement te begeleiden. Laat nou ook nog eens vandaag op 27 september de helft van de Senaat worden vernieuwd. De kranten verwachten een ‘Bérézina’ voor Macron en we weten dat na die klap alleen nog maar een ‘Waterloo’ kan volgen voor de man die ik zo hoog heb zitten.

Misschien toch interessant deze halve Senaatsverkiezing uit de doeken te doen. Le Figaro reserveerde een hele pagina om de 7 verkiezingen in Frankrijk uit te leggen. Dat gaat te ver hier. Wel lijkt het wel aardig te melden dat er 3 soorten verkiezingen zijn. Die, waarbij de meerderheid van stemmen geldt (de presidentiële, de Législative en de Departementale). Dan zijn er 2 verkiezingen waarbij de opkomst gerelateerd aan de totale achterban van de stemmers wordt gehonoreerd (de Regionale Verkiezingen en na Brexit, die voor de 79 Europese Unie parlementariërs) en dan nog 2 verkiezingen waar én proportioneel én met de meerderheid gestemd wordt (de Gemeenteraadsverkiezingen: proportioneel voor de 9905 gemeenten met meer dan 1000 inwoners en qua meerderheid voor de 25.065 (!) gemeenten met minder dan 1000 (!) inwoners en de Senaatsverkiezingen dus, waarbij 55 departementen proportioneel 3 Senators mogen kiezen en 52 Departementen 1 of 2 Senators met een meerderheid kiezen). Nou zoiets dus…Bij deze Senaatsverkiezingen worden 172 Senators voor 59 Departementen (inclusief de 4 overzeese gewesten) gekozen niet door alle burgers, maar door 87.000 ‘Grand Electeurs’ allen senatoren of gedelegeerden van Gemeente-, Departementale-, of Regionale-raden.

Wat ons rest.
In Frankrijk heerst ongerustheid en onrust, in het Verenigd Koninkrijk lijkt het nog onrustiger met 730.000 banen die verloren gingen. Wat geen belemmering vormde voor een goed uitziende reclamecampagne die de Fransen en hun bedrijfsleven overvloedig informeert, dat per 31 december Engeland de Unie zal verlaten en dat we ons moeten voorbereiden op veel veranderingen want, roepen de advertenties, ’Keep Business Moving’. Die slogan wordt niet vertaald, zoals in alle Franse ads met Engelse teksten. Op ‘gov.uk/eubusiness’ wordt alles uitgelegd. Intussen zijn er in Engeland tientallen strategische parkeerplaatsen bij de eventuele ingangen tot het Koninkrijk aangelegd, want van ‘moven’ zal weinig sprake zijn straks…Bij alle mislukte onderhandelingen tussen de twee partijen vormt de visserij in Engelse wateren steeds een belangrijk strijdpunt. En dat terwijl de visserij slechts 0,04%, dus nog niet eens de helft van een half procent van het Engelse GDP uitmaakt!

En Juliette Gréco ging van ons heen, ‘la rebelle joyeuse’, 93 jaar. Alweer een einde aan een prachtige herinnering. Zij vertegenwoordigde, altijd gekleed in het zwart, het Frankrijk waar ik naar verlangde, lang geleden. De enige grammofoonplaat die ik ooit cadeau gaf, was een e.p.tje van haar aan een vriendinnetje. ’t Zal 1956 geweest zijn. Het nummer ‘’déshabillez-moi” vormde waarschijnlijk de boodschap die ik toen wilde overbrengen… Gréco was onder meer getrouwd met Piccoli en was onstuimig verliefd op Miles Davis, ik schreef er pas nog over. Haar stem was Parijs, met haar uiterlijk werd zij het image van de ‘Franse vrouw’. Een image dat eigenlijk de werkelijkheid nauwelijks dekt. De Fransen zijn geen ‘mooi’ volk. De karikatuur van de Franse boer met zijn iets te korte lange broek, opgehouden over zijn opbollende buik met een bretel, een baquette onder de arm en een alpinopet op het hoofd, komt dichter bij de werkelijkheid.

Wat dat betreft was Corine Spier-Rottschäfer, die in 1959 Miss Wereld werd, de mooiste vrouw van de wereld, en ook net op 82jarige leeftijd stierf, meer een vertegenwoordigster van de Nederlandse vrouw. Ik kende haar nog uit de tijd dat zij een modellenbureau had en hernieuwde de kennismaking in de Provence waar zij met haar man, de architect Edo Spier een tweede huis had. Een warme, onderhoudende, intelligente, empathische vrouw, die ook nog eens heerlijk kon koken. En ’t leven gaat door, maar wel steeds meer ontdaan, van wat het mooi en aantrekkelijk maakt.