Nieuws Algemeen

Occitaans Dagboek – mei 2019. Frits Baylé

LS! Wat vroeger dan normaal dit Dagboek.

We gaan een weekje naar Nederland. Voeling houden met de familie en het leven in wat toch altijd ons vaderland zal blijven. Daar doet geen Franse zon iets aan af. Noch het wel, noch de wee van een Europese Unie. Patriotisme heet dat. Lees maar. FB.

Nog even terugkomen

Die schrijver van Drei Männer im Schnee, waarover ik schreef, was natuurlijk Erich Kästner. VeleErich Kästner weekjen hadden zijn boek, niet al te dik!, op hun eindexamenlijst staan. En het rijtje voorzetsels waar de 3de naamval op volgt zit er ook nog goed in. Voor sommigen dook zelfs het verleden in geuren en kleuren op bij het lezen van mijn herinneringen. Dat doet me goed, hoewel we nú leven, niet gisteren…

En dan lees ik net dat de Europese parlementariërs ook Nederland op de zwarte lijst van notoire belastingontwijkers wilden plaatsen! De (Franse Socialistische) Commissaris Moscovici hield dat echter tegen: “die lijst geldt niet voor lidstaten!” pareerde hij moedig.

Een andere lezer stelde vriendelijk dat er vele pagina’s vol over de situatie van Israël en het antisemitisme te schrijven zijn en beval de gratis onlinesite www.crescas.nl aan, waar veel gerenommeerde publicisten hun visie geven op de toestand daar, en helaas ook hier. En ja, deze Dagboeken stippen slechts aan, om daarmee zaken te signaleren die onze aandacht, discussie en soms zelfs actie waard zijn. Mijn alinea was trouwens een vervolg en daarmee een aanvulling op al eerder genoteerde overwegingen rond deze discriminatie en haat. Intussen lijkt het er op dat Nétanyahu nog een ambtstermijn zijn door Trump goedgekeurde politiek mag botvieren.

Samenwerken. Maar hoe?

En Le Point meldde dat er sprake is van een “betere samenwerking” tussen Air France en KLM. Al was ’t maar omdat nu elke week er topoverleg is. Per telefoon. Maar toch.

Gelukkig maar, want vooral ook de positie van Schiphol blijft aandacht vragen. Want die lijkt aandeelhouder De Franse Staat, die nog steeds uit is op privatisering van zijn eigendommen, weinig te kunnen schelen. Zij heeft dan ook weinig interesse voor het management   van een luchthaven. En heeft dus nu, onder protest van Links maar door het Parlement goedgekeurd, ook de ADP, eigenaar van de vliegvelden Orly, Roissy en Bourget, in het vizier. Zoals ik meldde kan die zeker 10 miljard voor het Staatstekort kunnen opbrengen. Gelukkig blijft de directie van ADP alert en heropende feestelijk de beide Orly vliegvelden na 3 miljard te hebben geïnvesteerd. Meer nog: zij gaat tussen 2021 en 2025 6 miljard investeren in de verdere ontwikkeling van de luchthavens, waarbij vooral de digitalisering en de opvang van de nog steeds toenemende reizigersstroom zullen worden aangepakt.

Een teken van goed management daar, maar misschien ook een teken dat dit soort objecten niet “even” van de hand kunnen worden gedaan. Gelukkig wil China zijn aandeel in het vliegveld van Toulouse weer van de hand doen. Gelukkig, want het wordt steeds duidelijker dat sommige projecten, waaronder vliegvelden, te essentieel zijn voor de economie of de nationale veiligheid, om ze in de etalage te zetten.

Daarom is de vraag of we wel of niet met Huawei moeten samenwerken, zo essentieel. Vooral na de bedrijfsspionage en diefstal door Chinezen, bij de wereldberoemde Nederlands chipmaker ASML, slaat voor mij de balans door naar: geen Chinese inmenging, noch financieel noch qua daadwerkelijke deelname. En dat terwijl niet vaststaat dat de Chinese overheid bij de diefstal betrokken is. En dat terwijl die overheid beloofd heeft zich beter te zullen gaan gedragen. En dat terwijl China een belangrijke handelspartner is. En geen vijand.

Het principe van wederkerigheid in de betrekkingen, zoals de EU eiste voor samenwerking, lijkt mij essentieel. En verder moeten vitale infrastructurele ondernemingen worden uitgesloten van Chinese, wat zeg ik van iedere buiten Europese inmenging. Denk ik. Geloof ik. Voor Italië en Portugal lijkt deze argumentatie te laat te komen.

En dan lees je, dat Frankrijk het land is, dat na Japan de grootste schuldenlast heeft. De staatsschuld is met €2.200 miljard al bijna 100% van het GDP maar tel je daar de privé en zakelijke schulden bij op, dan kom je op 312% van het GDP. En het eind is niet in zicht: in 2018 liep de staatsschuld op met €56,6 miljard, terwijl in Duitsland die met €53 miljard werd verminderd. Met een interest percentage van 0,35 valt de ellende nog te overzien, maar o wee als dat percentage gaat oplopen…  Niet voor niets wil Macron de pensioengerechtigde leeftijd, die nu officieel 62 jaar is, met een jaar verhogen: dat zou de staatskas met 10 miljard spekken.   

En The Economist publiceerde een interessante ingezonden brief, die mijn betoog over Afrika en zijn ontwikkeling tot volwaardig (handels)partner onderstreept en China’s invloed wat relativeert. Zo lezen we dat Europa Afrika’s grootste donor is, terwijl we ook nog eens 2x zoveel producten afnemen als China. Maar, schrijft de Executive Director Europe van de ONE Campaign, nog veel belangrijker is, dat we dat allemaal doen in een echt partnership tussen gelijken, die onderwijs, gezondheidszorg en jeugdbegeleiding naar een betere toekomst voor alles tot doel stellen. Akkoord, als we maar wel op onze “saek” blijven letten.                 

Hollandse jongens

Dat doen we in Europa ook, blijf ik hopen. Zo bespraken een vriend en ik, gebogen over een kop koffie, niet eens een borreltje, de toestand in de wereld en vooral die van Europa. Europa dat ons beiden zeer lief is en de Unie waar Engeland nu uit wil. Of niet. Of wel. “’t Moet maar eens uit zijn. Gewoon eruit. Dat gaat pijn doen, ook voor ons. Maar daar leren we van.” “Da’s nou zo leuk in Nederland. We zijn er redelijk goed op voorbereid. Die Engelsen niet. Denken nog steeds dat ze de zeeën beheersen, dat de zon er nooit ondergaat, terwijl het er steeds mistiger wordt en dat water om hen heen steeds troebeler!” “En dan hopen ze, dat ze met lage belastingen en voordelige handelsvoorwaarden de boel weer kunnen rechttrekken!” “Ja, en dan die Hollandse ondernemers. Dreigen de tomaten weg te rotten door ergens een importstop, vinden ze wél snel even een ander afzetgebied. Je herkent ze van een afstand, die ondernemers. Hollandse jongens, veertigers, groot, een beetje bollende maag, want ze zijn niet vies van een biertje, goedlachs, een rode of gele broek met daar boven een open Ralph Lauren shirt, een iets bonkige stap, van kom maar op! Balkenende zou er heel gemakkelijk de VOC-mentaliteit in herkennen. Terwijl ze daar niets van moeten hebben. Geen koloniën, dat geeft maar oorlog. Gewoon handel. Business.”

En we namen nog een slok. Koffie. Achteraf verbaast me ons nationalisme, als je een Unie van landen nastreeft. Misschien heeft het meer te maken met Macron’s “patriotisme”. Want wij Nederlanders leven al lang niet meer op la gloire van ons verleden. We zijn wereldburgers, dat werd pas nog weer eens bewezen met de uitslag van een onderzoek naar de connectiviteit van 169 landen. Nederland kwam als eerste uit de bus, nog voor Singapore en Zwitserland. Gevolgd door acht Europese landen in de top tien. Frankrijk: 15. Maar ook op de geluksladder van 156 landen eindigen we samen met de Scandinavische landen hoog. Frankrijk: op 24. Dat werkt ook door in je goedgeefsheid: Nederland op 6. Frankrijk: op 67.

Trouwens: laten we nou niet proberen al die 27 Europese volksaarden tot één te versmelten. Het is juist de veelheid aan culturen, die Europa zo interessant maakt. Dat laat de Engelsen koud. Hoewel, het lijkt er op dat de socialist Corbyn, het Noorse model voor Engeland wel ziet zitten. Maar als het aan Alexander Clarkson ligt, docent Duitse en Europese studies aan het King’s College in Londen, dan zou het goed zijn als Engeland even de EU verlaat. In een artikel in de NRC laakt hij het geringe vertrouwen dat wij hebben in de macht en kracht van de Unie. We zijn vitaler dan ooit tevoren, maar moeten natuurlijk wel onze vitale infrastructuur goed in de gaten houden. Engelands negatieve opstelling als lidstaat is steeds een blok aan het been geweest, dus  Brexit mag ons nu niet van de wijs brengen: good riddance. Ik bedoel maar: hart onder de riem.   

Franse fratsen

Dus bedacht Laurent Wauquiez, voorman van de LR en weinig populair in de peilingen, de jonge zeer katholieke filosoof en locoburgemeester van Versailles, François-Xavier Bellamy tot lijstaanvoerder van de LR voor de Europese verkiezingen te benoemen en daarmee het rechtse “reveil” in te luiden.

Hoe bedenk je nou zoiets. Goed, de man is jong en zal beslist niet dom zijn. Hij gelooft ook in “oude wereld”. Maar die oude wereld is wel het postchristelijke tijdperk ingegaan. Frankrijk noemt zich een “katholiek” land. Maar sinds 1905 is er een strenge scheiding, de laïcité, tussen Kerk en Staat. In de 60er jaren noemde nog zo’n 90% van de Fransen zich Katholiek en ging 35% regelmatig naar de mis. In een enquête, niet van de Franse Staat, want die registreert het geloof van zijn onderdanen niet, zou dat nu zo’n 60% zijn (maar er wordt gemompeld 16%) en slechts 6% zou nog regelmatig ter kerke gaan. Dus echt groot lijkt mij die kiezersmarkt niet, waarop hij zich richt.

Akkoord, la Manif pour Tous, de manifestatie van Rooms-Katholieken enkele jaren geleden tegen het huwelijk en ouderschap van homoseksuelen gaf een gigantische opkomst te zien. Bellamy staat ook achter dit zeer conservatieve standpunt. En jongerendagen georganiseerd door de Kerk of de EO zijn elke keer weer een overweldigend succes.  Maar intussen zit de Paus met de handen in ’t haar over zijn homofiele kerkvoogden en pedofiele oprispingen. Balt Benedictus zelfs zijn oude vuisten ziedend tegen die duivelse onzedelijkheid. En in Frankrijk lijkt er van “roeping” van het priesterschap weinig sprake meer: in 1990 waren er nog ruim 25.000 priesters, maar in 2015 zorgen er nog net geen 12.000 voor het zielenheil van hun schaapjes! Toch volgen 2 miljoen kinderen kleuter- tot voortgezet onderwijs op 7364 katholieke scholen. Maar of rechts nu op dit “reveil” dat bijna fundamentalistisch lijkt, zit te wachten om zich te meten met uiterst rechts of de “renaissance” van links van het midden.

Van Macron’s “darwinisme” moet Bellamy ook niets hebben, wat Le Point niet belette een rij Franse katholieke overlevers, wat zeg ik winnaars, te laten zien. Olivier Giroud bijvoorbeeld      “footballeur, champion du monde” en  Geoffry Roux de Bézieux, voorzitter van het werkgevers- verbond Medef, maar ook, Jean-Dominique Senard, na Goshn, de nieuwe president-directeur van Renault. Of de door Macron terzijde geschoven opperbevelhebber van het Franse leger, Generaal Pierre de Villiers en … Nathalie Loiseau lijsttrekker van de LREM voor de Europese verkiezingen. En dan denk ik: waar zijn we mee bezig? Terug naar vóór 1905, terug naar Ierland ook, waar nog steeds een grens landgenoten uit elkaar moet houden. Wat zeg ik: waar die grens zelfs Engeland van de Unie scheidt?

Intussen heeft maar 29% van de Fransen grote verwachtingen van Europa en denkt 62% dat Brexit de Unie zal verzwakken. Maar het blijft ze om de koopkracht gaan (onder meer bij 36%) en om de oplossing van het immigrantenprobleem (bij 27%) en daarmee samenhangend het terrorisme (bij 24%) en, o ja, het milieu en dus de klimaatproblemen (bij 24%). Europa en zijn samenhang en ontwikkeling komt bij 19% op het verlanglijstje.

En India’s democratie

Trouwens in India, ’s werelds grootste democratie, zeggen ze, met 1,3 miljard inwoners botert het ook niet. En ook daar is religie voor een groot deel de boosdoener. In Dubai kwam zo’n 40% van mijn 80 werknemers uit India. Voor het merendeel hardwerkende, intelligente creatieve mensen. Als ze het bureau verlieten was dat meestal om naar Canada te gaan, want daar was het onderwijs voor hun kinderen zo goedkoop.

En ook omdat er zoveel Indiërs zijn die Engels spreken, had ik groter vertrouwen in India’s toekomst dan in die van China…Maar religie en een democratische staatsinrichting, lijken het nu te moeten afleggen tegen een streng doorgevoerd communistisch bewind.

Weet u nog wel: vol goede bedoelingen kwam in 1947 er een eind aan Engelands koloniale invloed en werd Pakistan gesticht, als afsplitsing van India met nu zo’n 200 miljoen inwoners waarvan zo’n 97% Moslim. India, met zeker 6x zoveel inwoners waarvan 80% Hindoe, bleef achter met 15% Moslims. Beiden hebben kernwapens en beiden mochten zich ook nog bekommeren over een deel van Kashmir. En alweer zeg je nu: hoe bedachten ze ‘t!  

Een Moslim Staat met als boze buurman een Hindoe Staat, beide zwaarbewapend en vechtend om een stukje land, waar overwegend Moslims wonen, die zich het meest tot Pakistan voelen aangetrokken. En om het ingewikkeld te maken heeft ook China er rechten en heeft het Boeddhisme zich er ook genesteld. En dus bevechten de twee landen elkaar al vanaf 1947, wat sinds 1980 meer dan 50.000 doden kostte. Terwijl 7 miljoen bewoners omringd door meer dan 500.000 Indiase paramilitaire politietroepen in angst leven. Gaat het gewoon om de macht, of om de religieuze suprematie?

In 1950 werd in de grondwet opgenomen dat India een seculair land zou zijn. De Congres Partij, nu onder leiding van Rahul Gandhi, heeft zich daar 40 jaar lang aan gehouden. Maar sinds Narendra Modi Minister President is en de Bharatiya Jumata Party (BJP) sinds 2014 aan de macht is, wordt het Hindoeïsme meer en meer de staatsreligie.

Toch herinner ik me dat al in 1992 de 16deeeuwse Moslim Ayodhya moskee in India werd verwoest door Hindoes, wat ook in de Emiraten onder Pakistaanse Moslim arbeiders een onverwacht sterk bewapende woede tegen de Indiase Hindoe immigranten uitlokte, die snel met uitzetting van honderden Moslims naar Pakistan werd onderdrukt. Op de heilige plaats van de moskee moest een Hindoe tempel voor hun God Ram komen.

En nu zijn er dan 5 weken lang onder 900 miljoen stemgerechtigden parlementsverkiezingen. Kosten inclusief de campagnes: 6,4 miljard euro. Modi, die er wel voor zorgde dat de economie jaarlijks met zo’n 7% groeide, heeft de werkgelegenheid niet echt kunnen bevorderen. Probleem is dat de bevolking zo groot is en de samenstelling zo ondoorzichtig dat duidelijk doelgroepgerichte actie bijna onmogelijk lijkt. Zo denkt men bijvoorbeeld aan een basisinkomen voor 75% van de bevolking. En die 75% is dan de hele amorfe bevolking, minus de 25% rijken, die gemakkelijk opvallen en wel aan te wijzen zijn en daardoor buiten het subsidiesysteem zullen vallen. Want ondanks het feit dat langzamerhand wel bijna iedereen een eigen identificatie- nummer heeft, maakt armoede inventief en is veel niet wat het is

Toch is India een “lower middle income” land, met zo’n $ 10.000,- per jaar per gezin of  $2000,- per persoon. Maar de boeren, 43% van de bevolking, hebben het moeilijk. Modi belooft India in 2032 de 3de economie van de wereld te maken en wil de komende 5 jaar 1315 miljard investeren in de infrastructuur en 330 miljard in de ontwikkeling van het platteland. Hij schoot ook een satelliet uit de lucht, om te tonen dat India een space power is, maar vooral ook om Pakistan en China zijn spierballen te laten zien. Gandhi onderwijl belooft 268 miljoen mensen een inkomen van 935 euro per jaar.

Intussen worden Moslims vermoord omdat zij heilige koeien zouden hebben geslacht en worden vrouwen verkracht. En een corrupte bankwereld zorgt er voor dat het geld bij de beter gesitueerde blijft, anders zorgt het kastensysteem er wel voor dat de minder bedeelden stagneren in hun streven naar meer en beter. “Heer geef wijsheid!”, zou mijn moeder hebben verzucht. 23Mei weten we of we Modi, die de meeste kans maakt, of Gandhi die wijsheid moeten toewensen.

                                  

Over de auteur

Redactie FANF

Laat een bericht achter