Nieuws Algemeen

Occitaans Dagboek
maart 2022

 

Le vrai état de la France

  • Door: Frits Baylé.

LS! Dacht ik dat Oekraïne wel met een sisser zou aflopen. Dat de media er verder wel mee zouden afrekenen. Mooi niet! Laten we maar hopen dat wij hier in het Westen wat buiten schot blijven. Dan zijn er straks in Nederland gewoon gemeenteraadsverkiezingen. En hier in Frankrijk gaat dan de strijd om het presidentschap in alle hevigheid gewoon door. Vreemd eigenlijk, wie ambieert die functie nou, als je ziet hoe de economie er bij staat? Lees maar.

Panta Rhei

Ja, alles stroomt. Alles wordt, als het regenwater in de Aude, meegesleurd in een soms woest kolkende stroom feiten, vermoedens en leugens. Mijn februari Dagboek was nog niet uit, of de pers volgde mijn zinnen op en vulde ze aan.
Zo houdt Vincent Bolloré (met dubbel LL) vol dat de zendtijd die hij met zijn groep Vivendi aan de extreemrechtse Zemmour geeft en gaf, niet is ingegeven door politieke of ideologische interesses. Alleen economische motieven sturen hem. Zo ook zijn wens Lagardère over te nemen, een groep waarin Uitgeverij Hachette zit, maar ook radiozenders als Europe1 en Virgin. Een groep met een omzet van dik 4 miljard, maar met een verlies van 660 miljoen! Vivendi zet dik 16 miljard om en heeft een nettowinst van 1,4 miljard. De Franse overheid beraadt zich of de overname niet marktverstorend zal werken. Waarop Bolloré zich verdedigt door zijn groep, gekapitaliseerd op 12 miljard, een dwerg te noemen, die het moet opnemen tegen de werkelijke vijand: de Amerikaanse ondernemingen als die in GAFAM en ook steeds meer de Chinese, zoals Tiktok, het populairste platform bij de westerse jeugd. En daar heeft hij geen ongelijk in, alleen kan ook zijn groep monopolistische trekjes gaan vertonen. Lees ik net, op twee pagina’s voluit, dat hij per 17 februari is gaan pensioneren, zo gaat dat: alles stroomt.
Blijft de mogelijkheid van monopolyvorming. Gevaarlijk, omdat we, zoals ik vorig Dagboek meldde, steeds meer worden opgeslokt, vooral ook geestelijk, door de virtuele wereld. Zuckerbergs ‘metaverse’. Zo heeft grootgrutter Carrefour nu 35 hectare virtuele grond, niet echt bestaand terrein dus, van het Franse videospel The Sandbox gekocht…En ja, Adidas, Ubisoft, Warner Music en zelfs Gucci volgden de weg naar de Franse ontwikkelaar van het mobielspelletje.
En de toch zeer serieus te nemen krant ‘The New York Times’ nam het nieuwe populaire internet 5-letter-woordspel ‘Wordle’ voor een bedrag van ‘7-cijfers’ over. Carrefour betaalde voor z’n speelveldje met steeds minder dubieus cryptogeld, de Ethereum, voor het donders reële bedrag van 300.000 euri! Op het Sandboxterrein zouden ze leuk promoties kunnen gaan maken. ‘Minder dubieus’ dat cryptogeld schrijf ik, maar het is in China nog steeds verboden ondanks het feit dat men daar nu, net als in India, digitaal geld heeft geïntroduceerd. “Ik ben blij niet in die wereld te leven”, verzuchtte mijn vrouw. Blijft voor mij de beklemmende vraag “Welke wereld?”.
Voor 8% van de Fransen is dat geen vraag meer, zij investeren al in bitcoins, gedreven door de kans op winst en voorbijgaand aan het feit dat net weer 40% van die winst werd ingeleverd. Ja, alles stroomt.

Veel stroomt ook binnen…

Maar ook werd gemeld dat in 23 jaar, Frankrijk 1 miljoen méér ambtenaren heeft aangenomen en dus nu 5,6miljoen functionarissen telt. Een verhoging van 22% terwijl de totale arbeidsmarkt met 15% groeide en de bevolkingsgroei slechts 13% was. Eerlijkheidshalve moet wel gezegd worden dat in de sectoren waarin wij met z’n allen meer mensen willen zien werken, zoals in de zorg, de stijging 35% was. Daar mee telt het land 1,2miljoen werkers in de zorg. Alleen, rond Parijs zijn dat 13,5 verplegenden per 1000 inwoners terwijl op het platteland als bijvoorbeeld in de Bourgogne, dat er 20,7 zijn: 53% meer in minder dichtbevolkte gebieden.
De boosdoeners van die grote aanwas van ambtenaren waren Chirac met dik 700.000 meer in 10 jaar regeren en Hollande met 143.000 in vijf jaar. Sarkozy kwam er het beste af met slechts 17.000 man/vrouw groei, waarbij hij de zorg en de lokale overheden met dik 155.000 mensen liet groeien en de staatsambtenaren met zo’n 135.000 liet afvloeien. Macron heeft tot 2019 87.000 ambtenaren aangenomen, maar zijn wens Europa militair onafhankelijk te laten zijn zal dat cijfer beslist nadelig beïnvloeden.
Hoe dan ook: de directe belastingafdracht bedraagt 47,4% van het GDP (het eurozonegemiddelde is 41,6%) terwijl de publieke staatslasten 55,6% zijn en in de eurozone 47%. Dat alles leidt er dan toch toe dat de groei van de Franse economie in 2022 volgens Bloomberg 3,9% zal zijn en daarmee even groot als die van de VS. Daarmee blijven we wel achter bij het gemiddelde van de eurozone landen, dat door die financiële consultant op 4,2% wordt berekend. Zelfs de wereldeconomie wint het met 4,5%, maar daar werken dan ook China met een wat schamele groei voor dat land van 5,2% en India met keurig 9,3%, aan mee. Ja keurig, want ik geloof nog steeds dat economische groei ook staat voor een groeiend welzijn, hoewel ik dat voor de rijke westerse wereld steeds meer betwijfel…

In Staat van alarm

En terwijl ik al die gegevens moeizaam bijeen spaarde, publiceert de niet alleen mooie maar vooral ook intelligente en invloedrijke directeur van de denktank Fondation Ifrap, Agnès Verdier-Molinié, het alarmerende boek ‘Le Vrai État de la France’. Alarmerend, en dat vlak voor de verkiezingen. Maar ze heeft vertrouwen: ondanks de lelijke cijfers is het nú dat Macron ’faut faire le job’. Even wat opzienbarende feiten, waarbij de cijfers van Verdier-Molinié zijn, maar de verbindende tekst, de context ook, van mij.
We scheppen altijd op dat we de 5de en dan weer eens de 6de economie in de wereld zijn, meestal afgezet tegen het resultaat van Engelands economie. Maar kijken we naar de rijkdom per inwoner, dan staan we met net 39.000 euro op de 23ste plaats. Van de 11 landen die in 1999 de eurozone vormden, doen nu alleen Italië, Spanje en Portugal het slechter dan Frankrijk…
Dat kan ook niet anders, want de Fransen werken elk jaar 7 miljard uren minder dan gemiddeld in de Europese Unie. Per werknemer wordt hier gemiddeld 1680 uren gewerkt, in het VK 1921 werkuren en in Duitsland 1834 uren. Het gemiddelde in de Unie is 1846 werkuren per jaar. Dat scheelt 166 uren per jaar! Dat is dik 4 weken per jaar dat hier minder gewerkt wordt dan in de buurlanden!
En wie minder werkt, verdient ook minder, waardoor minder belasting kan worden geïnd. Dat gekoppeld aan de steeds toenemende staatsuitgaven verhevigd door de inflatie en de pandemie uitgaven, resulteert in een Staatsschuld van net geen 3triljard euro! Met een oplopend interestpercentage zal dat over enkele jaren €80miljard rente per
jaar gaan kosten, wat niet op te brengen valt…Maar we gaan door met uitgeven: dit jaar zal de schuld met zo’n 700miljard oplopen en is dan 115% van het Franse GDP, tweemaal zo hoog als 20 jaar geleden.
Hoewel van alle politieke kanten beloofd wordt de belastingdruk niet te verhogen, voert de Staat die toch steeds verder op. In 2019 werden weer vijf nieuwe belastingen geïntroduceerd, zodat we nu met 483 belastingen, bijdragen, heffingen en contributies wereldkampioen zijn. Dat brengt dan ruim 1,1triljard op maar om de publieke lasten te dekken is alleen al 1,4triljard nodig… Macron had dan ook beloofd die kosten met 60miljard te zullen verminderen. Daarvoor wilde hij onder andere die 120.000 ambtenaren laten afvloeien en de sociale voorzieningen hervormen. Allemaal niet gelukt. Gelukkig valt de pandemie van veel de schuld te geven!
Maar de sociale lasten kosten met 800miljard al meer dan 33% van het GDP en zijn daarmee de hoogste in de wereld. En dat terwijl er 300.000 Fransen geen vast onderkomen hebben en 27.000 zelfs dakloos zijn. En neem het feit, dat de Franse industrie sinds 1980 aan 2miljoen man minder werkgelegenheid biedt. Ik herinner me dat ik 15 jaar geleden in de taxi van Heathrow naar Londen City zat en de chauffeur vroeg hoe de Engelse economie ervoor stond (taxichauffeurs weten meestal veel en vooral de Londense!). “Slecht, meneer, vroeger maakten we machines, locomotieven, nu verschuiven we alleen nog maar papier”. Nou was dat wel waardepapier, maar na Brexit zit ook daar de niches in. In Frankrijk doet zich nu hetzelfde voor. Hoewel de werkloosheid lager is dan voor Covid, is de werkgelegenheid in de industrie teruggelopen van 5,5miljoen naar 3,1 arbeidsplaatsen. Le Point roept dan ook, dat Frankrijk wereldkampioen is in de de-industrialisatie… En omdat 74% op de handelsbalans afhangt van Frans geproduceerde goederen, leidt dat dan weer tot een negatieve balans van meer dan 82 miljard. En dat terwijl Duitsland 183 miljard meer uitvoerde dan importeerde. En dat negatieve Franse resultaat kwam niet alleen door de 51 miljard aan goederen die wij uit China invoerde, maar vooral ook door 85miljard import van Duitse goederen!

Nog meer kommer en kwel

Le Point roept dat Frankrijk bezig is een klein egocentrisch provincietje te worden. Dat is een verschrikkelijke constatering voor een land, dat net als Engeland, nog steeds blijft hangen in zijn machtige, prachtige verleden. Patrimoine, gloire, culture en ga maar door. Je kan daar ook makkelijk in verzeild raken als je door dit prachtige land over schitterende wegen rijdend naar de weelderige wijngaarden en de majestueuze kastelen kijkt. In dat paradijs leest één op de tien jonge Fransen moeilijk en zelfs één op de twintig is analfabeet! In een internationaal onderzoek (PISA) onder 82 landen eindigt Frankrijk voor de kennis van ’mathematiek en wetenschappen’ op de 25ste plaats. Dat is een vruchtbare grond voor Gele Hesjes, populisme, antisemitisme en relschopperij.
Maar ook voor racisme, dat nog eens wordt ‘aangemoedigd’ door een slecht immigratiebeleid. Mede door de vroegere koloniën blijft Frankrijk een einddoel van vele
landverhuizers. In 2019 kreeg het land 138.420 asielaanvragen. Na onderzoek bleken 46.838 (38%) aan de eisen van toelating te voldoen. De rest ging deel uitmaken van de 122.839 ongelukkigen die het land moesten verlaten. Maar slechts 18.906 werden ook daadwerkelijk over de grens gezet. De rest vormt vele problemen, waarvan één racisme bij de Fransen zelf is.
Het wordt gevoed door onveiligheid. Een gevoel waar 68% van de Fransen onder lijdt. Zoals ik eerder schreef denkt 23% van alle Fransen dat het dit jaar alleen maar slechter wordt. En daar lijkt het wel op als je deze cijfers ziet: in de 20 jaar van deze eeuw zijn gijzelingen met meer dan 400% gestegen. Lijfelijke gewelddadigheid met bijna 300%, poging tot moord met meer dan 200%, in hechtenisnemingen met meer dan 150%. Drugsgebruik nam met 95% toe. Agressie op straat, agressie thuis. Seksuele gewelddadigheid explodeerde met 104,5%. In 2019 werden in Frankrijk 880 moorden gepleegd. Dat zijn 1,28 slachtoffers per 100.000 inwoners. In Duitsland zijn dat er 0,71 per 100.000 Duitsers. In Zwitserland zelfs ‘maar’ 0,54 per 100.000 Zwitsers.

Tegen de stroom in

Gelukkig ziet Agnès het nog wel zitten. Maar dan moet er wel wat gebeuren. De Fransen moeten veel en veel langer gaan werken. Zeker 40 uur per week en zeker tot 67 jaar, maar dat dan wel geleidelijk geïmplementeerd. En er moet een evenwichtige betalingsbalans komen, waarbij de publieke lasten zo’n 90 miljard moeten afnemen en de belastingen met 65 miljard (ik rond alles maar wat af). En tenslotte: moeten de Fransen ophouden te zeuren en maar eens beginnen de wet te respecteren en de veiligheid op straat en thuis te herstellen. Maar ook de stroom migranten moet weer onder controle worden gekregen. Het lijkt wat rechts, maar ik zou er liever het label ‘verstandig’ aan hangen.
Genoeg dus te doen, de komende vijf jaar. Maar Macron heeft van alle presidentskandidaten als enige de 500 parrainages bij elkaar. Toch heeft hij zich vanwege de pandemie, Oekraïne en het Franse voorzitterschap van de Europese Unie nog niet in de verkiezingsstrijd geworpen. Misschien beter om dus volgende maand de balans op te maken. Vooral ook omdat ik grote aandrang voel, te reageren op de introductie van Nieuwsuur van het NIOD-rapport over structureel geweld tijdens de dekolonisatie van Nederlands-Indië.

Waar het hart vol van is…

Ik heb Nieuwsuur als oprechte informatiebron best hoog zitten. Mijn eerste reactie bij het zien en horen van hun reactie op het werkstuk van het eveneens als oprecht bekendstaand NIOD was dan ook of ik wel zuiver genoeg in mijn Dagboekreacties op twee boeken (‘Raymond Westerling’ en ‘Revolusi’) over Nederland en zijn kolonie Nederlands-Indië, met de klemtoon op de dekolonisatie-periode van 1945 tot 1950, heb gereageerd.
Ik geloof dat ik genoeg duidelijk heb gemaakt, dat ik begrepen heb dat kolonisatie racisme meebrengt en dekolonisatie altijd onnodige doden. Al tijden vind ik ook dat wij niet meer het braafste jongetje in de klas zijn en dat ons vermanend vingertje vaak op weinig stoelt. Kortom dat wij de eretitel van Gidsland al lang verloren hebben en dat Denemarken daar meer recht op heeft, hoewel het daar nog te weinig gebruik van maakt.
De dekolonisatie van Algerije kwam met veel bloedvergieten en niet nagekomen beloften. Het is een nationaal trauma. Dat is de dekolonisatie van ‘ons Indië’ voor ons volk niet. Wel voor vele Indische Nederlanders, Molukkers en KNIL-veteranen. En ook in Indonesië heeft men als volk wel andere dingen aan het hoofd, dan het verdriet van hen die een geliefde is ontvallen. Hetgeen ook bleek uit de in eerste instantie geringe media-aandacht aan het rapport, hoewel Nieuwsuur met het tonen van die individuele rouw beweerde dat er nog veel anti Nederlandse gevoelens heersen. Heel sprekend hierbij was het T-shirt van een geïnterviewde met de letters VOC daar op, waarbij de O een strop was…

Orde En rust?

Ook in Indië is veel fout gegaan tijdens de 300 jaar kolonisatie en gedurende de 5 jaar dekolonisatie. Voor Frankrijk werd Algerije Frankrijk, waarbij het overbrengen van de cultuur, via o.a. de taal, het onderwijs en musea als bewijs worden aangevoerd. Terwijl ik de indruk heb, dat wij Nederlanders vooral voor orde en rust zorgden, zodat de handel en onze plantages geen schade zouden ondervinden. Maar wat hadden we prachtig aan de wieg kunnen staan van een land dat straks met China, India en Zuid-Korea, Azië tot centrum van de wereld zal maken. Maar gestuntel, kortzichtigheid, hebzucht en een lege staatskas na de oorlog deden de regering voorbijgaan aan associatieverdragen en zorgden voor veel ellende. De politionele acties waren niet om orde en rust te creëren als basis voor een dekolonisatie. Zij waren er, om net als voor 1940 Indië weer als wingewest, want dat waren de koloniën, tot rust te krijgen.
Dát, zou voor mij het beeld zijn dat de verhouding tussen de twee volkeren en de teleurgang ervan, redelijk adequaat zou hebben neergezet. Maar wat blijkt? Voor ‘oorlogsgeweld’ moeten we eigenlijk ‘oorlogsmisdaden’ lezen, maar dat zou kunnen leiden tot rechtszaken en werd dus eufemistisch ‘geweld’ genoemd…. En de medewerkers aan het rapport aan Indonesische zijde wilden het woord ‘bersiap ’ niet genoemd zien, omdat het staat voor de periode in 1945 toen duizenden Indische Nederlanders, Nederlanders en Chinezen werden vermoord door nog door de Japanners opgehitste Indische jongeren. Waarna alleen oog is, althans tijdens de tv-uitzending voor de ellende van de autochtone bevolking, door de daden van het Nederlandse leger dat een gruwelijke guerrilla-oorlog moest voeren. Daden waarbij zeker ook misdaden zullen zijn gepleegd. Maar zoals iemand mij ooit zei: “de klewang slacht gruwelijker af, dan een kogel of zelfs een bajonet”. Daden die structureel door Den Haag werden gefiatteerd, maar na de onafhankelijkheid schandelijk werden afgedaan voor hen die naar Nederland (terug)kwamen. En dát Den Haag, laat Rutte nu gretig excuses maken, na een dag eerder, eerst de nog de levende veteranen een brief te hebben gestuurd die erop neerkwam dat ze zich maar niet te veel van het rapport moesten aantrekken, en dat zij nog steeds hogelijk worden gewaardeerd. Wat een onwaarachtigheid. Wat een woke-achtige presentatie van dit rapport. Gelukkig zijn er over enkele jaren geen overlevenden meer uit die periode. Zal niemand zich meer de herkenningsmelodie herinneren van de dagelijkse radio-uitzendingen “Voor onze jongens overzee, te land, ter zee en in de lucht”. Dat scheelt in schadeclaims, zullen we maar zeggen. Ja, panta rhei.