Nieuws Algemeen

Occitaans Dagboek- Lintje – juni 2019. Frits Baylé

’t Kan verkeren.

Er waren tijden dat we wat meesmuilend over een lintje deden. Er waren zelfs schrijvers die het weigerden. Maar toen ik er dan toch mee verrast werd, was ik er best blij mee. Een schouder klopje na gedane arbeid. Maarlintje ook een moment voor zelfonderzoek. En die momenten laten we maar al te vaak aan ons voorbij gaan.
Had ik er recht op? Ja, ik was de initiatiefnemer en met Paul Mertz de enige nog levende medeoprichter van SIRE. Maar na ons kwamen in meer dan twee generaties duizenden mannen en vrouwen uit de reclame industrie die met veel enthousiasme hun tijd, kennis en ook geld gaven om te zorgen dat, zoals Femke Halsema voorlas, ”reclame een blijvend maatschappelijk gezicht kreeg”. En dat is ook vandaag nog hard nodig. Net als die campagnes zelf trouwens. Die professionals zijn wij dank verschuldigd. Ook voor hen nam ik de ridderorde in ontvangst.

Maar ik kreeg ook het predicaat “pioniersgeest” opgespeld. Heb ik die wel? Ik kwam tot de conclusie dat ik niet een echte “pionier” ben. Wel een “early adaptor”, een “vroege volger”. Ik heb redelijk snel in de gaten waar het om draait. Ik heb ook snel een oordeel klaar: goed, fout, wel doen, niet doen. En reageer dan ook. En voor dat oordeel en die actie hoef ik me naderhand meestal niet te schamen. Genoeg navel gestaard.

Blijft de herinnering aan een dag met veel warme gevoelens. Op het podium staan met nog 27 Amsterdammers, die allemaal in hun omgeving zich hebben ingezet voor het algemeen belang. Natuurlijk met Paul. Maar ook met Mr Gerard Sprong, die ik hoog heb zitten door zijn heldere humorvolle diagnoses tijdens talkshows van vaak onontwarbare juridische problemen. En modeontwerpster Fong Leng, die ik in 1967, of was het 1968, de Textilia-Texpress Modefoto Prijs mocht toekennen. Zij was toen nog een aankomend wild ontwerpstertje, dat zich mat met het onstuimige modegewoel van Londen.

Hield ik mij goed in het Concert Gebouw, op de bank voor de televisie, kijkend naar de in vlammen opgaande Notre-Dame-de-Paris, kon ik een traan niet bedwingen. Daar gingen voor mij vele onvergetelijke momenten in vlammen op.

Mijn zuster woonde op het Ȋle de la Cité, dat nu voor een deel is afgesloten. Dus kwamen we er vaak. De bloemenmarkt, de beroemde ijscowinkel, het restaurant op de hoek waar vooral studenten kwamen. Het had niets te maken met de katholieke gevoelens, die ineens overal de kop opstaken. Venijnig vaak, met het verwijt dat sinds in 1905 de laïcité werd ingevoerd, het katholieke geloof in een verdom hoekje was beland. Nou daar gooide de rest van Macron’s oppositie nog een schepje boven op. Van de 42000 kerken, die sinds dat jaar Frans staatseigendom zijn, bevinden zich er 500 in ernstige staat van verval terwijl zo’n 7000 in een erbarmelijke staat van onderhoud verkeren. Daar komt nog bij, meldde

Le Figaro dat in 2018, 877 vernielingen in kerken werden genoteerd en 129 religieuze objecten werden gestolen.
Macron beloofde meteen dat in 5 jaar, de kathedraal weer gerestaureerd zou zijn. Daarbij speelde de extra aandacht voor Parijs door de Olympische Spelen in 2024 vast een rol. En er zou een grote internationale architectuurwedstrijd worden uitgeschreven voor een nieuw ontwerp van de verwoeste torenspits.
Nou of hij gek geworden was. Zeker 10 jaar kost de restauratie. En niets internationaal: gewoon helemaal Frans, met Frans eikenhout en Franse arbeiders. Niet weer zoiets als een Piramide van Mitterand voor het Louvre door de net overleden 102 jarige architect Leoh Ming Pei. En vooral dus een torenspits zoals die in de Middeleeuwen was bedoeld.

Nou kan ik het daar wel mee eens zijn. Modern en klassiek gaan prachtig náást elkaar samen, maar moeten niet dóór elkaar worden gehaspeld. En die 300 miljoen die de twee miljardairs Pinault en Arnault onmiddellijk voor de restauratie toezegden, waren alleen maar gegeven om er, door belastingaftrek, beter van te worden.
En het grote fonds voor de restauratie sloot nu al zijn actie omdat bijna 1 miljard was binnengehaald. En ook dat sluiten gaf veel kritiek gezien de grote onderhoudsnood waarin andere kerken verkeren. Maar ook het feit dat zoveel geld werd gegeven aan een “gebouw” terwijl er zoveel “mensen” in nood zijn.

Natuurlijk verschenen er vele herdenkingsmagazines. En er verscheen een boek waarin, als ik het goed geteld heb, literairwerk van 27 wereldberoemde Franse auteurs is opgenomen, met de Notre Dame als onderwerp. De opbrengst gaat naar de restauratie. En een herdenkingsmunt werd uitgebracht. En de sociale media van Microsoft en Iconem verzamelen alle foto’s die tijdens de brand genomen werden. Het Parlement besteedde 13 uur aan al het tumult. Veel lijkt gered en gered te worden, waaronder het 7952 pijpen tellende orgel. Maar wat de hitte en het bluswater de klank aandeden moet nog blijken. ’t Kan verkeren.

Meer leed op de bank!
Nu ik toch op de bank zit en tv kijk: wat een sufferds die Ajaxieden! Speelden de sterren van de hemel en gaan dan op het laatst slim doen: het spel vertragen. En dat werd meteen afgestraft. Met één minuut extra speeltijd. Dat was alles, maar genoeg voor verlies. Jammer, maar geen traan.
En ik moest ook naar het Euro Songfestival kijken. Nou vooruit: ik wilde Madonna wel eens beleven. Eén miljoen voor wat slordig gezongen noten. Later hoorde ik, play-backte ze zelfs. Maar Duncan mocht er zijn. En de puntentoewijzing was spannend, maar ik hoop dat we er in Holland wat snellers van maken. Trouwens Europa groeit weer zag ik: ook Rusland, Israël en Australië deden mee. Wat een Festival kan doen!

En dan College Tour nieuwe stijl. Geen Twan, maar Matthijs. En dan zie je hoe de één bij de talkshow hoort (advocaat Ficq beet Matthijs zelfs toe “ik mag hoop ik wel uitspreken, het is geen Wereld Draait Door.”) en de ander bij College Tour. Ficq maakte het een interessante aflevering, ondanks het feit dat Matthijs voor zijn beurt sprak en niet kon luisteren. En: jammer Twan die dat juist wél kan, zit nu bij een andere omroep. Schoenmaker houd je bij je leest, had de VARA Matthijs moeten waarschuwen. Maar wie weet, ’t kan verkeren..
Maar de ergste avond voor de buis had ik toen Rutte met Bidet de degens kruiste. Wat een gevaarlijke man. Ziet er goed uit, is niet dom, komt redelijk uit zijn woorden en wordt niet echt door Rutte neergesabeld als hij Trump en Poetin en nog meer van dat allooi als voorbeeld roemt. En daar wordt voor geklapt. Hebben we deze zinsbegoocheling al niet eens eerder in de geschiedenis meegemaakt vroegen mij vrouw en ik ons af. En gingen ongerust naar bed. De exit-polls de volgende avond, brachten weer wat rust. .

Ja het kan verkeren.
Nog geen maand geleden las ik in Le Figaro dat Ivo van Hove “The Hidden Force”, jawel “De Stille Kracht” van Louis Couperus (met jaartallen 1863-1923) in Grande Halle de La Villette in Parijs (XIXe) regisseerde. In het Nederlands met Franse ondertiteling. Een uitbundige kritiek, over het leven van kolonisten in vroeger Nederlands Indië. Zelfs Van Hove’s “Les Choses qui passent”(Couperus’ Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan) werd aangehaald. En alle medewerkers van de decorontwerper tot de muziek en de acteurs werden met naam genoemd en bejubeld. Ik noem er één Halina Reijn. Zij en haar collega’s waren énervés, lascifs (heb ik maar even opgezocht: wulps, wellustig , geil), libidineux (sensueel), scandaleux.

Maar daar hield het niet mee op. Het Nederlands Dans Theater met o.a. choreografieën van Hans van Manen haalde de pers. In Palais Garnier en Théâtre National de Chaillot vierde het triomfen. En weer zeer veel lof in Le Figaro.
En of het niet op kon: Bernard Haitink. Hij dirigeerde het Londen’s Philharmonisch Orkest in de Philharmonie de Paris. Haitink kondigde een pauze in zijn werk aan, aan het einde van dit seizoen. Helaas: “Sa direction reste exemplaire”.
En dan als klap op de vuurpijl: Cees Nooteboom. Een hele pagina met prachtig portret. Ter ere van het uitkomen van zijn roman met herinneringen “533.Le Livre des Jours.” Zijn levensloop: 1933 geboren in Den Haag. En dan: 1955 zijn eerste roman “Philippe et les autres”. Hij was toen 22 jaar! Ik 15, toen “Philip en de anderen” mij deden vallen voor de Nederlandse taal en literatuur. Zelfs mijn toekomst leken te worden. ’t Is er niet van gekomen: ’t kan verkeren. Maar Nooteboom, “écrivain néerlandais nobélisable” blijft met die roman een mijlpaal in mijn leven..
Wat ik eigenlijk met dit rijtje publicaties wil zeggen is dat we in Nederland vaak denken, dat onze waterwerken, tulpen en ons hoog ontwikkeld gevoel voor handel de voornaamste redenen zijn voor internationale aandacht. Nou, in Frankrijk valt dat anders uit. Als er twee aandachttrekkers zijn, dan zijn dat wel Rembrandt en Van Gogh. Maar nog steeds is ook de kunst van nu, in Frankrijk ons beste exportproduct. Dat zou je niet zeggen, als je naar onze Haagse Staatsbudgettering kijkt. Ik bedoel maar.

Over kunst gesproken.
Het regent in Cannes en dus is er het Film Festival. ’t Wordt tijd dat dit beroemde festival, dat het aantal inwoners van de stad verdubbelt en haar nauwelijks toegankelijk maakt, eens probeert de datum wat meer naar juni toe te schuiven. De Palmes d’Or zijn nog niet toegekend, maar Alain Delon kreeg zijn Palme d’ Or d’Honneur. Ik herinner me uit de jaren zestig “Le Samouraï”, en “La Piscine” (ik dacht naar een roman van Françoise Sagan), maar ben het “monstre sacré” daarna uit het oog verloren. Dat gold voor meerdere mensen: zij vroegen zich verontwaardigd af, waarom Belmondo was overgeslagen. Ja had hij die Palme nog niet ontvangen? Een goede vraag, die zorgde voor het traditionele “schandaal”.
Film, de 7de Kunst, krijgt in Frankrijk veel aandacht. ’t Is ook een belangrijke industrie, waarin 340.000 mensen werken.

Niet te vergelijken met de VS, maar toch worden ieder jaar gemiddeld 200 films, in 2018 zelfs 230, afgeleverd. Maar de financiering van 1 miljard euro komt steeds meer voor de rekening van de Franse Overheid. En gezien de financiële nood van dit land, waardoor interessante aftrekposten komen te vervallen en budgetten worden ingekrompen, vreest men dat daar een einde aan zal komen. De hoop blijft gevestigd op Canal+ en nu ook op Netflix, als opdrachtgevers en afnemers.
Toch worden, ondanks Netflix!, elk jaar meer dan 200 miljoen toegangskaarten verkocht. Dat betekent bijna 4 bioscoopjes per jaar per inwoner, waarmee Frankrijk voorop loopt in Europa. En die interesse is niet alleen voor de Amerikaanse blockbusters als “Avengers: Infinity War” met 5,1 miljoen bezoekers. Ook een film als “Les Tuche 3” kreeg 5,7 miljoen bezoDoris Dayekers of “La Ch’tite Famille” met 5,6 miljoen blije gezichten. Waar het naar toe zal gaan in deze tijd van kantelende mediavoorkeuren: de tijd zal het leren.

Hoewel we haar in de 60er jaren een tut vonden, Rita Hayworth was veel seksiër in onze verhitte jongensdromen, was Doris Day, geboren Doris Kappelhoff, een gevierd filmster. Ze overleed deze maand op 97 jarige leeftijd. Eigenlijk was zingen haar sterkste kant. Mocht zelfs met Frank Sinatra optreden. Maar werd werkelijk beroemd in Alfred Hitchcock’s film “The Man who knew too much” met het liedje “Que sera,sera”. Met haar dood sluiten we weer een episode in ons leven af..

Over: uitpakken, aanpakken en inpakken.
Ook de architectuur mag zich verblijden met de bewondering van de Fransen. Jean Nouvel oogstte al lof met zijn Louvre in Abu Dhabi, nu doet hij dat dik over met het Nationale Museum van Qatar. Werkelijk een sprookje van gigantische in elkaar opgaande schijven aan de tropische corniche in Doha vlak bij het paleis van de Sjeik (en het hotel waar ik eind vorige eeuw mocht overnachten in een Qatar dat toen alleen nog maar, zonder gasvondsten, droomde ooit de Emiraten naar de kroon te steken).

Ook het Qatar, dat volgens de journalist Chesnot, Tariq Ramadan leider van de Franse tak van de Moslim Broederschap elke maand 35000 euro overmaakt. Meer nog, het Qatar Charity Fonds dat 4,6 miljoen met medeweten van de Franse Staat schonk aan het Centre Islamique de Villeneuve-d’Asq en het Lycée Averroès. Maar ook de grootste moskee van Frankrijk in Mulhouse kreeg een bijdrage van 2,5 miljoen voor de bouw. En zo zijn er nog 140 projecten. Lees er alles over

in “Qatar Papers” van Christian Chesnot bij uitgeverij Michel Lafon.
Denk nou niet dat de Franse Staat niet oplettend blijft. Om radicalisering en terrorisme tegen te gaan werden in één jaar 7 moskeeën gesloten. Verder staan 20.904 djihadisten genoteerd, waarvan 11.152 als “actief” worden beschouwd. Daarvan zijn er weer 500 minderjarig en 22% vrouw. Maar er werden ook 4 scholen gesloten en tegen 15 loopt een procedure. En via internet werden een toneelstuk, 21 programma’s o.a. over fake-news en complot theorieën gelanceerd. De Staat vroeg ook 14.635 berichten van het net te halen, 66 sites werden geblokkeerd. Ja, het Franse kolonialisme heeft een explosieve erfenis.

Denk vooral ook niet, dat alleen in de Arabische wereld er geld is voor monumentale architectuur. Neem het Victoria & Albert Museum in Dundee, Schotland. De “starchitect” is de Japanner Fumihiko Maki. Indrukwekkend. En in Peking, bijna dreigend, onheilspellend, door Ma Yansong het gigantische complex waarin onder andere Armani Casa onderdak vond. Of het al wat oudere, in 2011 nog door Steve Jobs geopende hoofd kwartier van Apple. Gebouwd in een cirkel, omringt het een gigantische binnentuin. Architecten: Foster + Partners. In zijn futuristische vormgeving toch vriendelijk.
Maar Figaro Magazine riep Rotterdam uit als Hoofdstad van de architectuur. Het noemt de kubus huizen van Piet Blom, de wolkenkrabbers van Rem Koolhaas, het experimentele kwartier De Kop van Zuid, de Erasmus brug en natuurlijk het Van Nelle gebouw “icône du modernisme hollandais”. En dat alles omdat in juni Rotterdam de Architecture Month organiseert. Petje af!

Maar Weimar is de Hoofdstad van het Bauhaus, daar werd immers in 1919, een eeuw geleden, de belangrijke design en architectuur stroming geboren. Het is trouwens ook de stad van Goethe, Schiller en Liszt. Ja, Duitsland heeft ook veel moois gebracht. Ook dus Gropius, de oprichter van de groep en vermaard architect, die vervolgt door de Nazi’s in 1933 naar Londen vluchtte. Maar ook de Nederlander Mondriaan behoorde tot de groep en niet te vergeten Rietveld, van wie mijn vader nog les kreeg..

Nou snel nog even, voor de statistiek: de Italiaan Léonard de Vinci stierf 500 jaar geleden in. Frankrijk, in Touraine om precies te zijn. Gelegenheid voor Macron om weinig overtuigend de innige banden met Italië te roemen. Ja ’t kan verkeren.
En Christo, u weet wel die verpakkingsdeskundige, wil nu en mag nu de prachtige Arc de Triomphe, na aanvallen van de Gele Hesjes op het monument, met nota bene een eeuwige vlam voor de gevallenen, gaan inpakken. Hoe is het mogelijk, dat om zo iets monumentaal moois, een lelijk noodverband mag worden gelegd. Na 14 dagen mag het er af. Maar ’t moet niet gekker worden.

Is het mij toch gelukt een Dagboek te schrijven zonder de Europese verkiezingen te bespreken, zonder Brexit te betreuren, met bijna alleen maar kunst in beeld. ’t Kan verkeren.
Fijne zomer toegewenst.

Over de auteur

Redactie FANF

Laat een bericht achter