Nieuws Algemeen

Occitaans Dagboek
juli 2021

Electrische auto

 

Door: Frits Baylé.

Somber?

Somber? Een beetje, ja. Het zal mijn tijd wel duren. En die van mijn kinderen ook. Maar hun kinderen, onze kleinkinderen dus, zullen, hopelijk geleidelijk en zonder oorlog, in een nieuwe wereld glijden. Een wereld voortgekomen uit onze onmacht, vaak onwil ook, om iets te minderen. Iets op te geven van onze onnoemelijke welvaart. En dan ga ik maar even voorbij aan China’s dromen, waarbij het versneld overnemen van de macht in Hongkong en de verovering van het innovatieve en welvarende Taiwan wel eens een mondiale nachtmerrie kunnen worden.

Intussen matigen we niet, zelfs niet met prijzen die naar inflatie ruiken. Alleen productiestagnatie door een tekort aan grondstoffen, vaak veroorzaakt door de economische oorlog tussen China en vooral de VS, remmen ons een beetje af! Maar toch, gewoon met volle kracht vooruit.

De Franse overheid adverteert groot met ‘France Relance’ en biedt aan, zo’n 45% van de kosten van onze projecten te willen financieren. Maar dan moeten ze wel slim zijn en zuinig met de benodigde energie. Total, de Franse oliereus kondigt aan zich op alternatieve energiebronnen te gaan werpen en maakt ons dat duidelijk met een nieuwe naam en logo: TotalEnergies en dan een slappe oranje T die ombuigt tot een veelkleurige slappe e… Weinig inspirerend, maar de wil is er.

Daar had het de rechter niet voor nodig die, in Nederland, Shell oplegde wat sneller en vooral uitbundiger zijn CO2 uitstoot te gaan verminderen. Het lijkt mij dat hiermee de rechter, haar macht wat overschatte. Ik kan er laconiek over zijn, tenslotte is het een Néderlandse rechter en geen Hongaarse bijvoorbeeld. Gelukkig is die uitspraak best het uitvoeren waard. Maar hij heeft gigantische financiële gevolgen en hoort in een land dat de trias politica als grondrecht beschouwt, niet bij haar thuis. Shell gaat dan ook in beroep, maar zet hopelijk wel alle milieuzeilen bij.

Trouwens Peugeot met z’n aardige, ferm vooruit stappende leeuw, gebruikt steeds meer zijn oude logo: een schild waarop een leeuwenkop. Niet slecht, maar wel gedateerd. En: waarom? Toch niet omdat de tweedehands automarkt in Frankrijk 3x beter gaat dan de nieuwmarkt! Gelukkig echter, verliest de in Frankrijk grootste en meest vervuilende dieselmarkt steeds verder aandeel en rukt de elektrische en vooral de hybride auto op. Dat laatste komt waarschijnlijk omdat er momenteel maar ruim 33.000 openbare oplaadpunten zijn en dus moeten dat er eind dit jaar 100.000 zijn. Redelijk optimistisch, maar wie weet… Ook TotalEnergies gaat investeren in de bouw van die oplaadstations, nu de benzinestations overbodig dreigen te worden. Waarom al die onrust, redeneerde een vriend, als je gewoon je (bijna) lege batterij ook zou moeten kunnen omruilen voor een volle! Geen lange oplaadtijd, daar zorgt het vroegere benzinestation voor… Ja, waarom niet?

Wat wel opvalt, dat tot nu toe, van de Franse automerken, alleen Renault heeft gezegd zich op waterstof auto’s te gaan werpen. En dat terwijl de Toyota Mirai al voor zo’n 65.000 euro hier te koop is. En ook de Hyundai Nexo hier wordt aangeboden. Elektrisch door elektrolyse, geluidloos dus en groener kan het niet: de enige uitlaat is water… Ja we komen wat achteraan: in de 90er jaren reed er in Dubai al een waterstof promotie-wagen van BMW rond!

Maar Renault heeft ook andere zaken aan ’t hoofd: ze gaat haar drie fabrieken met 5000 werknemers in Noord-Frankrijk samenvoegen tot één ‘ElectriCity’, zodat in 2025 daar, met nog eens 700 man extra, 400.000 auto’s kunnen worden geproduceerd!

Airbus zit niet met dit soort problemen: niet alleen steggelen Amerika en Europa niet meer over boetes voor het al dan niet financieel ondersteunen van hen en concurrent Boeing, maar ook ziet Airbus zaken- en vakantiereizen weer toenemen. En dat deden ze ook: de afgelopen weken zelfs met 40%, hoewel de luchtvaart nog steeds zo’n 63% onder het niveau van mei 2019 zit. Reden de productie van zijn A320neo op te voeren van 40 naar 64 per maand in 2023. Bijna 50 meer dan in 2019! Of dat niet genoeg vervuiling betekent, rekent men op 75 A320neo’s per maand in 2025.

Als tegenhanger zullen in de komende jaren zeker 6000 steden in 20 Europese landen met elkaar verbonden worden door bus-, trein- en carpoolingnetwerken. Men, bedrijven als de SNCF, BlaBlaCar en Flixbus, rekent op 200.000 reizigers per maand en € 9,- aan kosten voor bijvoorbeeld een reisje Parijs/Amsterdam!

Maar dat nieuwe tijden aanbreken, nee. De in feite communistische antikapitalistische vakbond CGT heeft alweer stakingen uitgeroepen voor verbetering van de arbeidsvoorwaarden van de hoogst geprivilegieerde werknemers, de treinbestuurders van de SNCF…

Al met al heeft Frankrijk de laatste tien jaar zijn milieubudget verdubbeld van 15 tot 30 miljard per jaar, zodat sinds 2012 72 miljard werd besteed aan het verlagen van de CO2 uitstoot, waarbij vooral de spoorwegen verder werden ontwikkeld. 61 Miljard ging naar de ontwikkeling van groene energie en 37 miljard aan het milieuvriendelijk renoveren van huizen en gebouwen. En dat alles om in 2050 CO2neutraal te zijn.
En daar blijft het niet bij want de EU heeft Frankrijk ook nog eens 41 miljard beloofd die voor de helft in groene projecten zal gaan. De andere helft gaat voor 1/3 naar de verbetering van het numerieke concurrentie niveau. Terwijl 15 miljard naar gezondheidszorg en -research, jeugdwerkloosheid en regionale economische hulp gaat.

Met het oog op morgen.

Het lijkt allemaal mooi, maar de mentaliteit van de man (en vrouw) op straat, van de Fransman, maar eigenlijk van ons allemaal, lijkt weinig veranderd…

De CIA, de Amerikaanse spionagedienst, stelt elke 4 jaar na de verkiezingen een rapport op voor de (nieuwe) President. Hun visie op de mondiale politieke ontwikkelingen voor de komende 20 jaar. Dit jaar kwamen zij met 5 scenario’s. Eén daarvan sluit aan op mijn ongerustheid over de klimaat opwarming, die zou kunnen leiden tot een voedseltekort in de ontwikkelingslanden. Zij zien dan dat de ‘rijke’ landen vooropgegaan door de EU en China, gezamenlijk proberen hongersnood rampen te voorkomen.

Een ander scenario gaat ook uit van de huidige situatie maar legt de nadruk op de economische groei en de handelsrelatie tussen vooral de VS en China. Een toekomst met grote spanningen, maar oorlogen worden voorkomen door de internationale aanpak van klimaatveranderingen en watertekort.

Een derde scenario is zeer somber. Voorziet chaos. En verder groei van China, terwijl de Westerse wereld achterblijft en een economische stagnatie bij de olie- producerende landen in het Midden-Oosten extra spanningen veroorzaakt.

Interessant anders is de gedachte van een gefragmenteerde wereld, waarbij de bekende machtsblokken, VS, China, Rusland en Europa nog worden aangevuld door Zuid-Afrika, India, Brazilië en misschien ook Nigeria. Het wordt een ‘ieder voor zich’, met een focus op veiligheid en een streven naar voedselautonomie. Een streven dat je nu al zeer sterk in Frankrijk aantreft en wat ik altijd, misschien wel ten onrechte, ‘ouderwets’ vond.

En hoopvol is het scenario waarbij de open democratieën over de hele wereld opleven en onder aanvoering van de VS de wereld leiden naar een grotere kwaliteit van leven. En dat terwijl China en Rusland achteropraken met hun autocratische controle die het innovatievermogen stagneert.

En dan wandel je ’s avonds op de jaarlijkse ‘Avond van de Muziek’, naar ons dorp en komt terecht aan de oever van de Aude, bij een aan lange tafels zittende dorpsgemeenschap die uit volle borst meezingt met een trio op het podium. Aloude chansons, van Brel tot Montand van Brassens tot Aznavour. Boven ons wapperen even naïef als in de film ‘Un jour de fête’ de driehoekige vlaggetjes. En om ons heen wat tentjes waar vooral wijn en knabbels worden aangeboden. In een hoek een hoge glijbaan voor de kinderen. En dan weet je: het is er nog, zo kan het ook. In al zijn blije eenvoud.

Toch nog even afhechten!

Zou ik bijna vergeten te reageren op wat bij u leeft, mijn lezers. Veel reacties op Parijs van nu, maar vooral van vroeger. Ja ook voor mij blijft het Parijs, waar het om draait, ondanks Frankrijk’s landschappelijke schoonheid en culturele erfgoed. En dat schrijf ik terwijl wij net nog in Bordeaux waren: wat een prachtige en vooral ook gezellige stad. En gaat u er heen: bezoek dan vooral het ‘Cité de Vin’, overdonderend van opzet, informatie en architectuur!

En een trouwe lezeres reageerde op mijn ‘faits divers’. Zij introduceerde ze zelf ook, als hoofdredacteur van het vrouwenweekblad Viva: “faits divers, alles wat geen hele pagina kreeg, maar wat we wel wilden opnemen”. Het blad glorieerde door zijn openheid, jong zijn, vrij zijn, het weten wat er leefde. Ja Viva, “het bestaat nog steeds” voegde zij in haar reactie toe. En dan lees je een paar weken later dat de uitgever besloten heeft de uitgave te staken: de blakende oplage in haar tijd, was teruggelopen tot zelfs beneden 20.000 exemplaren. Ja zo gaan die dingen. Weet u nog: Avenue? Jammer.

Wel bleek dat de korte faits-divers-alinea’s in de smaak vielen. Een lezer die zelf ook veel publiceert, adviseerde me meer, maar kortere Dagboeken te publiceren. Een goed advies, maar ik kan toch niet meer dan één keer per maand bij u over de vloer komen? Een site is dan een oplossing. Maar ik houd het maar op 2500 woorden, dat kost u gemiddeld een dik kwartier lezen. Moet kunnen, zelfs in de 21ste eeuw… Trouwens die ‘Faits Divers’ houd ik er wel in, tenminste als er ruimte voor is.

En weer een andere lezer benijdde me omdat ik zo ver van het politiek geklungel in Den Haag zit en het onafgebroken covid gedoe, dat we, ook ik, nog steeds corona noemen. Hij vergeet, dat ook in Parijs veel geklungeld wordt, daar zijn de regionale verkiezingen het bewijs van.

Amper 33% van de kiezers verscheen voor de eerste ronde. Dat deed vooral Le Pen pijn. Maar ook in de tweede ronde werd de opkomst niet beter en verloor zij ook de strijd in PACA (Provence/Rivièra), waardoor zij nu nog maar één regio de hare mag noemen: het gebied rond Perpignan. Zoals een journaliste opmerkte: de kiezers hebben weinig te mopperen en bleven dus tevreden thuis. Hoe dan ook: de Communisten verloren hun laatste bastion: het departement Val-de-Marne aan Pécresse van het rechtse ‘Libre!’. In totaal gingen verder 7 regio naar Rechts en 5 naar Links. Macron kreeg slechts 7% van de stemmen, wat nou niet echt op tevredenheid bij de stemmers duidt… Rechts won met 38%, Links kreeg 35% en het uiterst rechtse RN 19%.

Das war einmal…

In plaats van vooruit naar de verkiezingen van 1922 te kijken, blik ik terug op het 506 pagina’s dikke wetenschappelijke boek ‘Kapitein Raymond Westerling en de Zuid-Celebes-affaire (1946-1947)’ van mijn vriend Bauke Geersing, dat bij uitgeverij Aspekt werd uitgegeven. De ondertitel: ‘Een markante periode uit de geschiedenis van Nederlands-Indië’. En markant was het die periode, die kapitein en jazeker, ook het zeer makkelijk weg lezende boek.

Ik zal zes jaar geweest zijn toen ik in de kamer van mijn veel oudere nichtje, ze was wel 16, een foto uit de krant zag hangen met de kop van een man met baret: “Westerling”, verzuchte mijn nichtje. Een Nederlandse Che Guevara avant la lettre. Wat hij verder vertegenwoordigde ontging mij toen. Wel herinner ik me de begintune van het radioprogramma ’Te land, ter zee en in de lucht’. Een programma voor ‘onze jongens overzee’ met gesproken brieven van ouders en vooral verloofden aan hun jongens in het verre Indië.

Zelf was ik meer in postzegels geïnteresseerd van ‘Nederland en Overzeesche Gebiedsdelen’, gewoon ‘Nederland en Koloniën’ dus en dan vooral Nederlands-Indië. Soms ging ik met mijn vader naar de Passage in Den Haag waar we bij de postzegelhandel een ontbrekende zegel kochten. Mijn vader zorgde dat die recht in het album werden geplakt door met zijn nat gelikte pink het plakkertje aan te brengen. “De vijf van Helvetica” zei hij vaak, “da’s een heel bijzondere”….

Maar nog bijzonderder was Indië, ons Indië, waar we eeuwenlang een groot deel van onze rijkdom hadden weggehaald. We leerden met aardrijkskunde de namen van het rijtje eilanden, die ‘gordel van smaragd’ uit ons hoofd, net als van dat rijtje Groningse veenkoloniën. Toen de Indiëhandel ophield zag je dat meteen op straat: in België, dat nog van de Congo genoot, reden de grote Amerikaanse sleeën, bij ons in die naoorlogse jaren waren het hooguit kleine Renaultjes en Opeltjes…Dat er dus gevochten werd voor behoud van die kolonie en dat mannen als Westerling zich daarbij te buiten zouden zijn gegaan leek onvermijdelijk en vertaalde zich in een woke-achtige verslaggeving, waarbij het kolonialisme, ook al begrijpelijk met druk uit Amerika, werd onderuitgehaald.

En dan bewijst Geersing, met een overmacht aan informatie en gerechtigde strijdlust, dat in de periode tussen de Onafhankelijkheid Verklaring van Soekarno en Hatta op 17 augustus 1945 en de Soevereiniteit Overdracht op 9 september 1949, Nederland en ook Westerling bezig waren, met vooral Australische troepen, de rust te herstellen in een dekolonisatie periode. Want na de Japanse bezetting was een arm ongeletterd land overgebleven, waar geplunderd en wreed gemoord werd door talloze niets ontziende plaatselijke bendes en republikeinse infiltranten uit Java. Waar de bevolking zich grotendeels schaarde achter de plaatselijke vorsten, die merendeels (en grotendeels uit opportunisme) niets moesten hebben van de wit-rode Nationalisten in Batavia, nu Djakarta. Een land dus dat nog lang niet klaar was voor een opgeklopte republikeinse zelfstandigheid.

Ja, met veel gemak namen historici en andere scribenten de nationalistische propaganda slachtoffercijfers (20.000 tot 40.000 doden!), als resultaat van Westerlings acties over. Maar ook aantallen als 3000, 4000, 5000 en soms zeer gedetailleerd:1534 en 5182 nu eens voor alle doden dan weer alleen voor de ‘moorden’ die Westerling op z’n naam zou hebben. En dat, terwijl hij slechts enkele maanden (begin december 1946 tot begin maart 1947) op Zuid-Celebes zijn ‘methode Westerling’ heeft toegepast.

Een methode die er onder meer uit bestond op basis van vooronderzoek en voorinformatie een gemeenschap of dorp te omsingelen, de bevolking samen te scholen, de daders, terroristen, struikrovers ook, aan te wijzen en deze gelegaliseerd op basis van de afkondiging van de Staat van Oorlog en Beleg door Gouverneur Generaal Van Mook, ter plaatse op staande voet te executeren. Waarna hij de bevolking toesprak en informeerde over de dekolonisatie politiek van Nederland, zodat er weer vertrouwen kon groeien. Het standrecht dat Westerling uitvoerde en dat hoorde bij zijn contraguerrilla, kostte in totaal aan 388 mensen het leven. Dit standrecht werd, naast dus de vermeende kolonisatiepolitiek, door velen veroordeeld. Toch was Standrecht destijds een gebruikelijke maatregel ter bestrijding van terreur en wrede guerrilla. De Britten en de republikeinen pasten het ook toe. Het was niet verboden zoals nu wel het geval is. Vergelijkingen met de vrijheidsoorlogen in Algerije en Vietnam kwamen voorbij en hebben het imago van Nederland onterecht geschaad en het leven van Westerling en de in Nederland teruggekeerde Indiëstrijders zwaar beproefd.

Een boek dus dat de mythes ontrafelt en ontkracht en u en vooral ook historici en zij die van invloed zijn op hoe ons politieke doen en laten de geschiedenis in gaat, moeten lezen.

Geen ‘Faits Divers’ dit keer. Ook geen voetbalzege. Gelukkig hebben we Verstappen nog, die voor de tweede keer wereldkampioen Hamilton versloeg. En hier in de buurt zijn de wegen geëgaliseerd en zelfs gedeeltelijk geasfalteerd om straks ‘onze’ Van der Poel in een uitgestelde Tour de France te kunnen laten voorbijrijden. Wordt het toch een mooie zomer.

Foto door Rathaphon Nanthapreecha via Pexels