Nieuws Algemeen

Heel lang geleden…

Occitaans Dagboek – juli 2020.

Door: Frits Baylé.

 

Jazz bar


Foto door Mehmet Suat Gunerli via Pexels

 

                    “Wop-bop-a-loo-bop-a-wop-bam-boom! Tutti Frutti!… ” en dan kwam iets dat ik niet kon verstaan, noch begrijpen, maar dat klonk als “ouwe hoerie” en zo zong ik het ook mee. Samen met Little Richard in 1955. Ik was toen 15 jaar en herkende in zijn rock ’n roll en in de twist de weg om het ritme van het populaire Dixieland, dat ik niet in de benen kon krijgen, op uitbundige wijze te ontsnappen.

                    Little Richard, eigenlijk Richard Penniman geboren in Macon (Georgia, VS!) werd 87 ondanks drugs en de levenslange verkramping die het verborgen houden van zijn homo- seksualiteit hem gekost moet hebben. Hij was zelfs zeven jaar getrouwd en adopteerde een zoon,  een schijnbeweging, die in die tijd, in een wereld vol onbegrip, vaker voorkwam.

                    Maar zijn talent werd ontdekt en dat ondanks zijn Afro afkomst. Nog zo’n barrière die ook nu nog steeds, zie Minneapolis, tot moord en doodslag leidt. Maar met nummers als ”Slippin’and Slidin” en “Lucille” en “Good Golly miss Molly” trok hij aan het langste eind. Hij inspireerde Paul McCartney, David Bowie, Elton John, Mick Jagger en Bob Dylan. Hij gaf Jimi Hendrix een kans in zijn band de Upsetters. Frank Sinatra’s platenlabel Reprise Records nam diverse van zijn nummers op. Hij speelde in films als “The girl can’t help it” en tv-series als “Miami Vice”. Kreeg een Grammy Awards ereprijs voor zijn hele oeuvre in 1993. Een groot talent ging heen, een man die een plaats in mijn leven innam.

                    In diezelfde tijd, iets later, het einde van de jaren vijftig, daalde ik ook de nauwe stenen trappetjes af die naar de jazzkelders leidden in Saint-Germain-des-Prés. Een paar jaar geleden  deelde ik met wat lezers, in deze Dagboeken onze ervaringen van toen. We vroegen ons af hoe de caves heetten en of ze er nog waren. Nee, ze bestonden niet meer, daar kwam ik wel achter, maar ook de namen leken verdwenen. En dan tussen alle corona ellende een paginalang verhaal over ‘weer vrij zijn’ en ‘jazz’ in Parijs! En vooral ook een foto van wat jazzmuzikanten, keurig gekleed, één zelfs met een stropdas, omgeven door veel nonchalant gekleed ongeregeld, meisjes ook, in zo’n benauwd, naar alcohol, rook (van Amerikaanse sigaretten!) en zweet stinkend gewelf, waar we droomden over morgen, wanneer alles beter, mooier zou worden.  Amerikaanser ook, maar wel gevat in een Franse ambiance.             

                    Het artikel noemde ook (te laat voor één van die lezers van toen) de namen van de kelders. ‘Caveau des Lorientais’ bijvoorbeeld in het 5de in de Rue des Carmes. Maar ook in Rue Jacob: ‘le Bar Vert’ en ‘Presqu’île’ en ‘L’Échelle de Jacob’. Of de ‘Tabou’, waar de Rue Dauphine en de Rue Christine bij elkaar kwamen en waar Boris Vian, trompettist, de ‘Prins van Saint-Germain’ werd. Rond 2 uur (’s nachts) bracht hij zijn gehoor met zijn ‘trompinette’ in vervoering. Maar ook Miles Davis, geplaagd door het Amerikaanse racisme, kwam graag naar Parijs, al was het maar om de prachtige Juliette Gréco te kunnen ontmoeten.

                    Ook werden de eerste jazzfestivals in de wereld in Frankrijk georganiseerd. In 1948 in februari het Festival in Nice en in mei dat jaar in Parijs. Daar ontmoetten Gillespie, Hawkins, Kenny Clarke en Ellington elkaar. En het Franse chanson kreeg weer een plaats, ook doordat voor Franstalige muziek in radioprogramma’s verplicht een belangrijke plaats moest worden ingeruimd. Maar met zangers als Gilbert Bécaud, Charles Aznavour en Serge Gainsbourg was dat geen straf.

                    De 78 toeren platen vonden gretig aftrek. Charles Delaunay, lang hoofdredacteur van ‘Jazz Hot’ en organisator van jazzconcerten startte het beroemde platenmerk Vogue, dat onder meer Sidney Bechet bracht. En Édouard Ruault, beter bekend als Eddie Barclay, jarenlang uitbundig middelpunt van feestend St-Tropez, introduceerde de langspeelplaat in Frankrijk onder het merk Blue Star.

                    Het was een blije, wat naïeve tijd, nog nauwelijks geplaagd door drugs en maffia, hoewel in 1958 de vader van een schoolvriend al wel belast was met de bestrijding van de handel in wat we toen ‘verdovende middelen’ noemde. Toen door ons gezien als een romantisch avontuurlijk beroep, al was ’t maar omdat het vooral om marihuana ging, die vooral door (jazz)musici werd gebruikt. Een verkeerde inschatting die basis werd voor de Netflix serie ‘The Eddy’. Een serie die het vooral moet hebben van de muziek, die in het Parijse jazzcafé wordt vertolkt aan het eind van de vorige eeuw. Maar ondanks moord en verdriet zorgt de Parijse sfeer voor de zwart/wit herinneringen van bijna een halve eeuw daarvoor…

                    En nog een Parijs’ raadsel werd opgehelderd. Ik was er in het 7de  langsgelopen, ik weet niet precies wanneer en had me afgevraagd wat een Japanse pagode, half achter een schutting, wat vervallen, nou wel in dat chique deel van Parijs moest voorstellen. Het indrukwekkende bouwwerk bleek in de Belle Époque in 1895 als fraai gedecoreerde balzaal te zijn opgetrokken. Maar werd in de jaren voor de 2de Wereld Oorlog een bioscoop. In 2017 werd het Historisch Monument voor 16 miljoen gekocht door de miljardair Charles S. Cohen, die het nu gaat restaureren om het in 2022 weer te kunnen openen als bioscoop.

                    In het 7e arrondissement in Parijs wonen de meeste welgestelden (zij, met een inkomen van 108.607 euro’s per jaar voor belasting): 23%. Het 8ste telt net geen 20% welgestelden. In Seine-Saint-Denis woont maar 0,3%. Kijken we naar heel Parijs dan is ruim 6% er financieel goed aan toe, terwijl in het Ȋle-de-France (het gebied rond Parijs) 43% van alle Franse welgestelden woont.  

                    Hoe dan ook het 7e maakt in 2022 weer kans, dat er dan de films her vertoond worden van Michel Piccoli, de beroemde acteur, regisseur en nouvelle vague ster, die in meer dan 200 films optrad. Met een gemak, een natuurlijkheid, mannelijk ook zonder macho te worden. In 1963 met Brigitte Bardot in Godard’s ‘Le Mépris’. Maar ook meerdere malen met Romy Schneider. Of in Buñuel’s ‘Le Journal d’une femme de chambre’ met Jeanne Moreau en in ‘Belle de Jour’ met Cathérine Deneuve. Hij trouwde drie keer  met onder meer Juliette Gréco. Le Grand Seigneur: hij werd 94 jaar.

                    Maar ook de in Bulgarije geboren Christo, de grootformaat inpakker, stierf. Ik heb hem meerdere malen verfoeid omdat hij een vaak prachtig bouwwerk deed verdwijnen achter reusachtige lappen stof. ‘Surrounded Islands’ uit 1983, een ceintuur van polypropyleen rond eilanden in de baai van Biscayne bij  Miami was voor mij nog te pruimen. Dat gold ook voor zijn ‘Floating Piers’ in 2016. Maar toen hij in 1985 de Pont-Neuf in Parijs inpakte had ik eigenlijk wel genoeg gezien. Maar hij ging door. Zelfs na zijn dood zal in de Herfst van 2021 de Arc de Triomphe volgens zijn nagalaten aanwijzingen worden verpakt. Geen pak van m’n hart. Christo werd 84.

Nog niet zo lang geleden.

                    Het vorige Dagboek, wat langer en veel vroeger geschreven en verzonden, dat krijg je als corona toeslaat, dat vorige Dagboek dus, gaf ook weer reacties. Den Haag en mijn schoolvriend van toen mijmerde nog wat door. En een lezer vroeg zich af waarom na de oorlog het ‘Duitse bloed’ in het Wilhelmus niet weer was teruggebracht naar ‘Dietse bloed’. Maar hij tilde er niet zwaar aan: in de 16e eeuw sprak men over ‘Duytschen’ en noemde men Nederland en ommelanden ‘Nederduits’. Trouwens de Engelsen realiseer ik me, hebben het nog steeds over de Dutch.

                    En waarom ik Australië, terwijl ik en ook hij, er kroost hebben rondbanjeren, niet had opgenomen bij de landen die prowesters zijn. Of was het continent net als Afrika al een Chinese kolonie? Nou nee, beide zijn nog lang niet Chinees. Afrika wordt vooral door China geholpen met het opzetten van een infrastructuur, iets wat te ver van de commerciële doelstellingen van westerse bedrijven afstaat. Ook heeft China sinds 2000 140miljard dollar aan leningen verstrekt en  is daarmee wel het grootste lening verstrekkende land. Niet dat je dat altijd populair maakt, omdat er vaak het ‘voor iets, hoort iets’ principe bijkomt…Daar staan de leningen van bijvoorbeeld het IMF tegenover. Alleen al sinds het uitbreken van de corona crisis verstrekte het 19 Afrikaanse landen voor zo’n 18 miljard aan steun. Nigeria bijna 3,5 miljard! Ghana een miljard dollars.       

                    Nee, vooral de Chinese mentaliteit valt slecht bij de Afrikanen, dus daar hebben we nog even niet zoveel te vrezen (afgezien dan van het Chinese legerkamp in Djibouti). En in Australië, weet ik van m’n zoon, dat veel land in handen van Chinese boeren is gekomen. Maar ook steenkool is een veel gewild exportproduct naar China…Laat nou de Australische regering er op staan, dat er wordt onderzocht hoe in Wuhan het virus tot ongekende groei kwam. Nou die wens moesten ze maar intrekken waarschuwde China. Tenminste als de export van wijn en vlees en de stroom Chinese toeristen, Australië lief waren. Ook hier geen directe zorgen.

                    Maar ik ben opgehouden, misschien wat laat, met het geven van het voordeel van de twijfel aan dit land dat zich met gigantische inspanning uit het dal van armoede aan het vechten is. Met een jaarlijkse groei van 6%, werd de werkeloosheid teruggedrongen tot zo’n 6% en kreeg een gegoede middenstand een plaats. Zelfs de miljardairs kregen hun plaats. Ook in de omringende landen. Zo heeft Thailand 31 miljardairs, waarvan er 20 Chinees zijn. Singapore: 20 van de 22. Indonesië: 12 van de 21. De Philippijne: 15 Chinezen van de 17 miljardairs… Dat geeft dacht ik, ruimte voor kapitalisme, maar ook democratie.

                    Maar dan spreekt leider Xi zijn voornemen uit, dat het Chinese communisme nog voor de helft van deze eeuw het kapitalisme op alle fronten moet hebben overwonnen. Spierballentaal waar we vanaf moeten. Een mentaliteit ook die misschien door Trump wordt uitgelokt, maar waar we vanaf moeten. Als je dan ziet wat er in Hongkong zich afspeelt. Of  de angst waarmee men in Taiwan de toekomst tegemoet treedt. Of wat er in de Zuid Chinese Zee gebeurt. En nu weer de grensoverschrijdingen in, weliswaar omstreden, gebied rond het Indiase Kashmir. En dan hebben we nog de Oeigoeren en de Nepalezen die zich moeten onderwerpen aan een communistische heropvoeding. En dan blijkt ook dat tijdens deze corona tijd naar men schat 80 miljoen Chinezen niet alleen werkloos, maar ook inkomenloos werden: het communistisch paradijs! Drie maanden salaris had slechts 1% van het GDP betekend. Het verfoeilijke Amerika keert inmiddels aan elke werkloze $600,- per week uit, wat betekent dat ongeveer 100% van het salaris wordt gedekt! En daar bleef het niet bij: 2000 miljard dollar werd voor bestrijding van het economisch verval uitgetrokken…Waar kapitalisme ook toe kan leiden!

                    Met Trump dit keer, denk ik dat wij de kans op infecties door Huawei in ons 5G netwerk, een alles beïnvloedend communicatiesysteem, moeten beperken. Hoe geavanceerd de Chinese producten ook zijn en hoe oprecht men ook overtuigd lijkt niet aan Xi’s leiband te lopen.

Nog meer reacties.

                    En dan nog een reactie: ik schrijf wel aardig, maar wat ongenuanceerd en weinig gedetailleerd over Rusland. Dat klopt! Ik weet te weinig van het land en wat ik te weten kom, lijkt vaak niet op de werkelijkheid gebaseerd, nog afgezien van disinformatie waar het land ons op trakteert. Zo zijn de Russische coronacijfers volgens insiders te mooi. Maar zeker is dat Poetin tot 2036 mag aanblijven en dat ondanks het feit dat hij in de crisistijd 4% van zijn populariteit verloor, toch 59% van de Russen hem ziet zitten. Kom daar hier maar eens om. Ook lijkt het zeker dat de Russische economie in een ‘chute libre’ is, vooral veroorzaakt door het virus en de lage olieprijs. Het GDP zou in april 28% lager zijn dan in april 2019. Wat doorklonk in het inkomen van de Rus, dat is teruggelopen  tot beneden het niveau van 2013.  

                    Toch hebben Trump en Macron, Poetin gebeld om de banden wat aan te halen. Zoals het was in 1945 toen Rusland tot de geallieerden behoorde, nadat in 1939 Duitsland het pact tussen de beide landen had opgezegd en geschonden. Zoals ik schreef: laten we maar, heel politiek, af en toe vriendelijk naar elkaar zwaaien.   

                    En dan kreeg ik ook nog dit staatje toegezonden, dat laat zien hoeveel mensen gestorven zijn aan diverse oorzaken in de eerste 4 maanden van dit jaar:

                    Coronavirus         237.469

                    Malaria                 327.267

                    Zelfmoord             357.785

                    Verkeer                 450.388

                    Kanker                2.740.193

                    Ondervoeding   3.731.427

                    Infectieziekten  4.331.251

En dan komt, ter vergelijking, stond erbij: Abortus   14.184.388 

Er was geen verdere begeleidende tekst. Een wat vreemd staatje, met gegevens uit de koker van de V.N. Maar ik betwijfel of deze ook de samenstelling van het rijtje heeft gemaakt. Zelfmoord en Verkeer komen er wat vreemd in voor vind ik. Maar ik proefde uit de opstelling de vraag ‘zijn de maatregelen tegen het coronavirus en de gevolgen die deze hebben, niet te zwaar, te overdreven als we het dodental afzetten tegen dat van o.a. abortus, een ingreep die wij bewust nemen en waar we dus ook bewust in veel gevallen van kunnen afzien?’

                    Ik wil hier geen discussie over abortus openen. Abortus kan trouwens ook een gezondheid vereisende ingreep zijn. Maar alle cijfers opgeteld kom ik op zeker 2miljoen meer abortusingrepen in 4 maanden. Kijken we echter naar het aantal mensen dat slachtoffer van het virus werd dan was dat begin juni, na 5 maanden dus al meer dan 6.500.000 waarvan er meer dan 375.000 zijn overleden. En: waarvan velen door een hel van pijn zijn gegaan en velen nog een lange revalidatie nodig hebben. Ik las ook, dat eind mei, 80 dagen nadat in de VS de eerste coronadode werd genoteerd, er meer dan 90.000 Amerikanen aan het virus zijn bezweken, wat meer is dan alle gesneuvelde Amerikaanse soldaten in Korea, Vietnam, Afghanistan en Irak bij elkaar!

                     Maar niet alleen het schrikbeeld van die kans op veel coronadoden deed besluiten tot de lockdowns. Het tekort aan ic-bedden, waardoor ook het behandelen van andere ziekten in het gedrang zou komen en de ramp nog groter zou maken leidde tot strenge maatregelen.

                    En net lees ik, dat er 2 onderzoekingen zijn geweest naar de resultaten van de genomen maatregelen. Het Engelse onderzoek meldt dat in 11 Europese landen er zo ruim 3 miljoen mensenlevens zijn gered. In Frankrijk, waar nog geen 30.000 mensen stierven, zouden er 690.000 sterfgevallen zijn voorkomen! Volgens het Amerikaanse onderzoek in 6 landen waaronder China en de VS zouden 530 miljoen besmettingen zijn voorkomen… Genoeg reden dus voor de strenge maatregelen lijkt mij. Hoe dan ook: de maatregelen zijn genomen, hebben veel levens gered en hebben veel schade aan onze economie toegebracht. Vraag blijft dan: hoe gaan we verder?

                  Ik had u beloofd die vraag in dit dagboek vanuit een persoonlijke visie te beantwoorden,

maar ik zit al tegen de 2500 woorden. Over twee weken is hier de 2de ronde van de gemeente- verkiezingen, die voor Macron en zijn LREM niet erg gunstig zal uitvallen. De aanpak van het virusprobleem gaf hem in eerste instantie winst: 51% van de Fransen stond achter hem en zijn Premier Philippe. Als je het dan zichtbaar oneens wordt met je woordvoerder, wordt je achterban onrustig. Kiest zelfs partij voor Philippe. En of dat niet genoeg is, scheiden een dertigtal volks- vertegenwoordigers zich af. Zestien startten de linkse onafhankelijke groep ‘Écologie, Démocratie, Solidarité’. Acht voegden zich bij het rechtse met het LREM samenwerkende ‘Agir’, terwijl vijf de rechtse groep ‘Liberté et Territoire’opzochten. De absolute meerderheid van het LREM blok in de Assemblée wordt daardoor zeer dun. En dat juist nu, in een tijd dat eenheid, saamhorigheid en geloof in je leiding van het grootste belang is. Als dan ook nog 48% van de werknemers weinig zin bleek te hebben weer aan de slag te gaan en 46% denkt dat de epidemie voorbij is, dan word ik zeer onzeker over de toekomst van dit prachtige land. Dan lijkt het goed even te wachten met een oordeel en vooral met ‘oplossingen’ voor een toekomst. Denk ik.