Nieuws Algemeen

Occitaans Dagboek – december 2020

Occitaans Dagboek – december 2020.

Door: Frits Baylé.

Staatsbemoeienis.

                    Een lezer kon niet mee, met mijn twijfel over de staatsmaatregels die een zwaar belaste economie veroorzaken en bij velen zoveel geestelijke en financiële nood.  “De primaire taak/raison d’être van een staat/overheid is de bescherming van zijn burgers. Als een overheid die taak verwaarloost kan je gaan spreken van een ‘failed state’. (…) Dan verliest de staat zijn legitimiteit. Sterfte aan een infectieziekte is in principe goeddeels te voorkomen; dus heeft de staat de plicht die gezondheidstaak te waarborgen (…).”

                    Zoals Maslow al poneerde is de eerste behoefte van de mens ‘veiligheid’ en naast die van behuizing, vooral die, welke door een leger of politiemacht kan worden gegarandeerd. ‘Gezondheid’ staat eveneens, vooral wanneer we ouder worden, boven aan ons lijstje. Daarvoor moet de overheid zoveel mogelijk de basis/infrastructuur leggen, vind ik. Maar het is aan de individu zélf, die gezondheid te bewaken, vind ik. Als er sprake van een pandemie is, schuift die verantwoordelijkheid meer richting overheid, dat wel. Maar juist die infrastructuur ontbrak: te weinig bedden, te weinig artsen en verplegenden, te weinig maskers, geen medicamenten, te weinig test mogelijkheden. En dat, terwijl een pandemie, welke dan ook, verwacht mocht worden. Meer nog: zelfs een onwil om het klimaat (de salarisstructuur) te verbeteren en daarmee het tekort aan verzorgers aan te pakken, was manifest. Dáárdoor werden maatregels als een totale lockdown noodzakelijk, niet door de ernst van het virus. Als dan blijkt dat, zoals hier in Frankrijk, 75% van de overledenen 70 jaar of ouder zijn, dan is het onverantwoord de economie (en vooral de kleine detaillist) zo lam te leggen. Vind ik.

                     Hier in Frankrijk spreekt men over ‘déserts médicaux’, medische woestijnen. Dat zijn plaatsen waar patiënten minder dan eens per 4-5 maanden een huisarts voor controle kunnen raadplegen, waar geen apotheek binnen 10 minuten met de auto valt te bereiken en waar binnen 30 minuten rijden geen hulppost voor urgente gevallen is. Gemeentes waar het slechts aan één van die eisen ontbreekt, zijn medische woestijnen ‘niveau 1’, zijn twee faciliteiten niet aanwezig dan is dat ‘niveau 2’. In Occitanie zijn 414 van de 1889 Gemeenten waar alle drie voorwaarden ontbreken en die dus volledige medische woestijnen zijn. Tot die gemeenten behoort bijvoorbeeld het gehucht Bugarach aan de voet van de berg waar in 2012 een aantal mensen zich veilig achtten voor de ondergang van de wereld. Maar ook Rennes-les-Bains met zijn geneeskrachtige bronnen en spa, valt er onder. En dat, in een regio waar de ziekenhuizen van Toulouse en Montpellier (met het oudste universitaire ziekenhuis in Frankrijk) elk jaar weer tot de top van de Franse ziekenhuizen door het weekblad Le Point worden gekozen. Nou is Frankrijk, voor Nederlandse begrippen, groot en het aantal (kleine) gemeentes enorm. Maar in het dorp waar wij wonen met zo’n 1850 inwoners is alles piekfijn geregeld: 4 artsen (die nu wel van 1x per 3 maanden naar 1x per 6 maanden controle zijn overgegaan), 2 apotheken, 2 prima tandartsen, 2 fysiotherapeuten, zes mobiele verpleegsters en ziekenhuizen en verpleegtehuizen op korte afstand. Dat Corsica met meer dan de helft van zijn gemeenten zonder medische voorzieningen er het slechtste voorstaat is niet zo opmerkelijk, maar dat PACA met zijn welstandige kust slechter scoort dan Occitanie is dat wel.                              

 

Meer staatsbemoeienis.

                    De onthoofding van de onderwijzer Samuel Paty, gevolgd door twee andere jihadistische moordpartijen zette Frankrijk en zijn regering op scherp. De jihadisten kwamen uit Tsjetsjenië, Tunesië en zij die momenteel voor de aanslag op Charlie Hebdo (2015!) worden berecht, uit Pakistan. Genoeg reden dus om een strenge controle aan de grenzen in te stellen. Dus worden nog eens zo’n 2000 man extra ingezet (een verdubbeling!) om de grenzen met Spanje, Italië, België maar ook die bij Calais te bewaken. Maar dan blijkt dat van de laatste 30 terroristen, er 22 de Franse nationaliteit hebben dus die houd je niet tegen aan de grens! Daarom wordt ook binnen de landsgrenzen het verzet opgespoord en vervolgd. Er werden moskeeën gesloten. Imams, Frankrijk telt er 300 die door hun thuisland worden betaald en onderhouden: de helft is Turks, 120 komen uit Algerije en 30 uit Marokko, worden tegen het licht gehouden en soms over de grens gezet. Slechts 15% van de ongewenste vreemdelingen worden echter over de Franse grens gezet. Nu belooft Minister van Binnenlandse Zaken Darmanin, dat Frankrijk 231 geradicaliseerde clandestiene migranten kent, die hij het land zal uitzetten. Van hen zitten er 180 al achter slot en grendel. Terzelfder tijd verklaart hij dat er van 4111 vreemdelingen het signalement bekend is, meer nog dat onder hen 851 (dus geen 231!) duidelijk radicaliseren… Sinds begin 2018 werden 356 internetsites gesloten. Intussen screenen we de geldstromen uit Saoedi, Iran en Turkije. Men wil verenigingen als BarakaCity en CCIF (Comité Contre l’Islamophobie en France) verbieden.  Sinds 2015 werden 20 terroristische aanvallen gepleegd en 80 andere werden sinds 2013 door de speciale antiterroristische politie van de nu samenwerkende Binnen- en Buitenlandse Veiligheidsdiensten voorkomen. Scholen worden, net als in Nederland, op hun laïcité gescreend en in 6 maanden werden voor het dragen van duidelijk islamitische kleding 935 overtredingen geconstateerd. Maar ook de drugshandel, vaak in Marokkaanse handen en in de banlieues verankerd, wordt aangepakt. Per dag worden zo’n 250 gebruikers geverbaliseerd. En de laatste 12 maanden werden 1189 drugshandelaren gearresteerd. Nee, we kunnen de regering niet verwijten stil te zitten. Een ultrarechtse heksenjacht, is wel het verwijt dat wordt gemaakt….

                    Nou is het wel dweilen met de kraan open. Op het kleine Italiaanse eilandje Lampedusa kwamen in juli alleen al 8000 bootvluchtelingen uit Tunesië en Libië aan. Gelukkig minder dan tijdens de ‘Arabische Lente’ in 2011 toen 50.000 mensen de revoltes ontvluchtten. In 2019 kregen 276.576 niet-Europeanen een verblijfsvergunning. Daar onder bevonden zich 91.000 studenten! Maar er werden dat jaar ook 177.000 asielaanvragen ingediend, waarvan er al 45.000 door andere landen werden afgewezen. Frankrijk telt 6 tot 10 miljoen Moslims, al naar gelang de telling. Door de laïcité, waarbij bij de wet van 1905, de Staat zich niet in religieuze zaken mag mengen, wordt het juiste aantal Moslims, noch het geloof van anderen geregistreerd. Van hen zegt 60% dat zij de wetten van de Republiek, voorrang geven op hun religieuze overtuiging. Alleen  ¾ van de jeugd onder 25 jaar denkt daar anders over, wat het belang van onderwijzers en imams duidelijk maakt.

                    Het gaat bij de bestrijding van het ‘séparatisme islamiste’ om de ‘vrijheid van meningsuiting’, gemengd met ‘terrorisme’ en ‘postkoloniaal islamitisch radicalisme’ van, zoals zij zichzelf noemen de ’verdoemde der aarde’. Nou hebben zij dat over zichzelf afgeroepen door alles wat op en na 9/11 is gebeurd. Wij hebben echter wel met een geloof te maken dat zo’n 600 jaar na onze christelijke jaartelling ontstond en zich dus eigenlijk nog in de ‘middeleeuwen’ bevindt. In de tijd dus dat wij kruistochten organiseerden en mensen tot de brandstapel veroordeelden, als we ze niet al hadden gevierendeeld of onthoofd… Maar de moderne media zouden de evolutie van hun religie moeten kunnen versnellen. Alleen: de Islam kent geen centrale ‘organisatie’ zoals de Rooms Katholieke kerk die wel kent, waardoor verandering en vooruitgang kunnen worden gedicteerd (en zelfs dan blijven misstanden door etteren!).

                    Wat de Franse regering wel te verwijten valt is, dat zij de moorden te dik heeft aangezet, door docent Paty letterlijk de hemel in te prijzen, met zijn kist op de binnenplaats van de Sorbonne en daarop de hoogste onderscheiding die Frankrijk kent het Légion d’Honneur voor deze ‘stille held van de Republiek’. Zo creëer je inderdaad een heksenjacht op de goedwillende Moslims. Want die zijn er. De Koran is in feite een gids voor goed burgermanschap anno middeleeuwen en dan ook nog eens die in het Midden-Oosten. Toen ik in Dubai woonde heb ik een artikel over de zonden zoals die door de Koran worden aangewezen en in het boek ‘Al-Kabair’ (’De belangrijkste Zonden’) worden beschreven, uit het Engels vertaald en omgebogen tot ‘Geboden’. Het zijn er 33, ik heb ze lang geleden in mijn Dagboek afgedrukt, maar als u geïnteresseerd bent mail ik ze u graag. Er zijn eigenlijk maar twee geboden die ons hier in Westen dwars zitten: ‘homoseksualiteit is uit den boze’ (nou daar kan de Roomse en Gereformeerde kerk over meepraten) en de gelovigen mogen de ‘strijd voor Allah’s zaak niet ontlopen’…Dat men ‘de naam en beeltenis van Mohammed’ niet ijdel mag gebruiken is eigenlijk ook een Christelijk beginsel, waar ik het best mee eens kan zijn. Meer nog de cartoons in Charlie Hebdo, vind ik niet grappig, niet bijzonder goed geïllustreerd en eigenlijk alleen maar beledigend. En ook daar ben ik in principe tegen. Maar voor de ‘vrijheid van meningsuiting’ laat ik veel wijken. Vooral als een man als Erdogan de gemoederen ophitst met gedichten als: “De minaretten zijn onze bajonetten, de koepels onze helmen, de moskeeën onze kazernes, de gelovigen onze soldaten’.

 

Alles gaat voorbij.

                   Een, wat we vroeger een ‘correspondentie’ vriend noemde, wij ontmoetten elkaar maar eenmaal, maar mailden honderduit, overleed onverwacht. Dat deed mij veel, meer dan je mag verwachten van zo’n ‘verre’ vriendschap. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor mijn verhouding tot Giep Franzen, de ‘Reclameman van de 20ste eeuw’, die op 88jarige leeftijd overleed. Ik ontmoette hem slechts eenmaal echt persoonlijk tijdens een lunch waar ik hem voor uitgenodigd had om mij te adviseren bij het nemen van een grote zakelijk stap in mijn leven. Daar nam hij de tijd voor. Hij zette samen met Nico Hey (art) en Martin Veltman(copy) het meest interessante reclamebureau van Nederland op: FHV. Het enige bureau waarvan ik spijt heb er niet gewerkt te hebben. Die spijt was niet eens zozeer vanwege de creatieve output die ik zou gemist hebben, als wel Giep’s kennis en begrip wat commerciële communicatie is en kan, die ik daarom moest missen. Hij gaf niet alleen zijn bureau, maar de gehele reclame industrie de bijna ‘wetenschappelijke’ basis, waar wij zo naar snakte, al was het maar om onder het juk uit te komen van het imago ‘de snelle reclameboys’. Ik herinner mij nog dat zij, Giep, Nico en Martin, in de beginjaren van hun bureau achterin bij Hoppe tegen de muur hun pilsje dronken. “FHV is er ook”, zei je dan. Het zal vast Veltman geweest zijn die Van Mierlo’s hand vasthield bij het maken van de tekst voor zijn beroemde D66commercial. Het was Nico die mij vroeg of ik wilde proberen het eerste ‘Appel’ van D66 gratis te laten drukken door mijn klant Drukkerij Sigfried, waarvoor ik ook de grafische tentoonstellingen organiseerde, die o.a. leidde tot de oprichting van SIRE. En zo geschiedde. Eén keer werd ik door Nico uitgenodigd hun gelederen te komen versterken. Met een lange brief sloeg ik die kans af en sloeg een ander pad in. Wel heb ik FHV mogen begeleiden bij het maken van een SIRE campagne tegen drugsgebruik. Niet de jeugdige gebruikers werden de doelgroep, maar hun angstige ouders met te weinig kennis over drugs. Een echte FHV-keuze, waar zeker ook Giep achter zat. Alweer lang geleden nam ik van Nico afscheid aan zijn sterfbed. Ook Veltman overleed. En nu dus Giep. Eind 90er jaren stapte hij uit zijn bureau en werd buitengewoon Hoogleraar Commerciële Communicatie aan de Universiteit van Amsterdam. Twee jaar geleden hoorde ik, dat, wat ooit Nederlands grootste en leidinggevendste bureau was, was opgehouden te bestaan. Zo gaat alles voorbij, als je maar lang genoeg leeft.   

                    

Zo overleed ook Sean Connery.  Hij werd 90 jaar en bleef ook op zijn oude dag ‘the sexiest man on earth’. Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me dat hij een Schot was en met zijn James Bond films heel duidelijk het Verenigd Koninkrijk en niet Amerika vertegenwoordigde. En dat in een wereld waarin Hollywood ons de American Dream verkocht. De Engelse films hebben dat nooit kunnen bereiken. Goed, ‘Coronation Street’ toonde ons de wat armoedige Engelse burger knusheid, terwijl ‘Upstairs, Downstairs’ de stijve Engelse upperlip aanprees, maar op beide zaten we niet echt te wachten. Trouwens zij kozen voor de televisie als medium, niet het witte doek van de bioscoop. We kwamen hoe dan ook niet verder dan “wat zijn die Engelsen toch goed in hun sfeerplaatjes…”. De Fransen kwamen wat verder met een echte stroming: ‘La nouvelle vague’, maar ook die beklijfde niet.

                   

Wat wel aansprak was James Bond, die ons in 1962 de gladde, snelle, whiskydrinkende, vrouwen verslindende en toch altijd correcte spion in His Majesty’s Service voortoverde. Maar de barbecue met familie en vrienden, witte bobby socks en bedrukte T-shirts, flitsende limousines met veel chroom en vleugeltjes, Father Christmas met rode kerstrozen en Coca-Cola, stoere cowboys en verraderlijke Indianen, wonnen het van hem. Zelfs Robin Hood werd Amerikaans met een smachtende Elisabeth Taylor, afgewisseld met zingende, dansende, zwemmende sterren en heel veel glamour. Dat namen we graag over, daar hielden we van en het behoorde allemaal tot de American Dream. Het Beloofde Land: Amerika. Hoe China daar ook probeert in te breken, met kaskrakers die de Amerikaanse miljarden omzetten naar de kroon steken, cultuuroverdracht, want daar hebben we het over, zal voorlopig wel uitblijven. Al was het maar dat we dan eerst wat meer aan die Chinese smoeltjes moeten wennen.

                   

En dan sta je op, de dag na de Amerikaanse verkiezingen en lijkt je bange vermoeden, dat Trump toch gewonnen zou hebben, bewaarheid te worden. Het maakte me down. Wat is er misgegaan, dat bijna de helft van de Amerikaanse stemmers achter een man als Trump gaat staan. Wat is er gebeurd met het Amerika waar ik zoveel liefde voor had. Waar ik in 1978 een optie nam op een villa in Carmel. De geschiedenis wilde anders, maar zo zat het wel: mijn Amerika. En om uit die gemoedstoestand te komen, bedacht ik me dat nu voor Europa het moment gekomen was, de gelederen te sluiten. Een eigen veiligheidsmacht op te zetten, zodat we het Amerikaanse leger niet meer nodig zouden hebben. De wereld zelfverzekerd tegemoet treden in handels-, klimaat- en cultureel-overleg. De belangrijkste handelsmacht zijn we al. De grootste tastbare culturele geschiedenis hebben we al. En dan duikt de zin uit Ilja Pfeiffer’s ‘Grand-Hotel Europa’ op: ‘Er is zoveel verleden in Europa dat er geen plek meer is voor toekomst’. En even verder: ‘Een groots verleden maakt nostalgie verleidelijk’… Ik worstel me nog steeds door zijn dikke, als columns lezende vlugschrift heen, maar wil aan dat doemdenken niet meedoen en bedenk dat bij een nieuwe plaatsbepaling van Europa, de nadruk op de ontwikkeling van nieuwe technologieën moet komen te liggen: artificiële intelligentie.

                   

Gelukkig blijkt dan dat onomstotelijk, gegarandeerd door vele rechters Biden gewonnen heeft. Vreugde, maar je ontkomt terzelfder tijd niet aan het Amerikaanse drama: een grote bevolkingsgroep die zijn President niet erkent en dus ook niet heeft. Is het ‘alleen maar’ te wijten aan de fake communicatie van een op macht beluste, narcistische President? Aan onbegrip voor elkaars prioriteiten? Bij de één de ‘economie’ of dat nou je job is of Wall Street en bij de ander, ‘welzijn’, of daaronder nou de bestrijding van Corona of CO2  wordt verstaan? Want het gaat niet over Socialisten, voor Trump en de ex-Cubanen in Florida, zelfs Communisten genoemd, versus Kapitalisten. Het gaat wel over een uit de hand gelopen kapitalistische maatschappij, waar monopolisten miljarden vergaren en de kleine ondernemer verstikken. Waar de verhouding tussen werkprestatie en inkomen op alle niveaus zoek is. Waar vertrouwen is omgeslagen in angst. Waar schelden en bedreigen, de discussie heeft vervangen. Het gaat ook om globaliseren of isoleren. Maar hoe breng je die werelden bij elkaar? Misschien had Giep Franzen een uitweg gezien.