Nieuws Algemeen

Occitaans Dagboek – april 2021

 


Foto door Evgeny Tchebotarev via Pexels

 

Occitaans Dagboek – april 2021.

Door: Frits Baylé.

 

Kan de geschiedenis zich herhalen?

                   Een boekje dat ik toevallig in handen kreeg, zette mij aan, toch nog weer eens mijn mening over het ‘immigratie en Moslim gevaar’ te toetsen. In ‘Lessen uit Rome’ komt Fik Meijer na een tocht door de geschiedenis in 2011 terecht bij de immigratie naar de Europese Unie. In 2011 was het eiland Lampedusa nog maar nauwelijks door de bootvluchtelingen ontdekt, maar een ‘probleem’ kondigde zich levensgroot aan.

                    Zelf heb ik de vluchtelingen- en ‘gelukzoekers-’ stroom, gesterkt door 12 jaar wonen en werken in Dubai, nooit als een gevaar voor onze Westerse samenleving en democratie gezien. Wel voor het schenden van ons morele aangezicht, want wat hebben we de opvang en verwerking erbij laten liggen! Ik schatte het aantal Moslims dat hier metterwoon zou neerstrijken op niet meer dan rond de 10% van de totale bevolking en in Frankrijk, door zijn Noord-Afrikaanse koloniale verleden wat meer.    

                    In grote lijnen klopt dat ook, maar is voor Frankrijk moeilijk te controleren omdat het laïciteitsprincipe het verbiedt naar iemands godsdienst te informeren. Wel weten we bijvoorbeeld dat in 2019, 19% van de pasgeborenen een Arabische voornaam had. En ook weten we dat er 38 miljoen immigranten in de EU verblijven, waarvan er 6,5 miljoen zich in Frankrijk ophouden. In Duitsland zijn dat er 7,8 miljoen, in het V.K. 5,7 miljoen en in Nederland 1,6 miljoen. En in 2018 bleken er in Seine-Saint-Denis, het arme district in het Noorden van Parijs, 400.000 ‘clandestines, te zijn en ik durf te wedden dat zeker 95% daarvan Moslim was. In totaal waren er in 2018 in Frankrijk 14 miljoen ‘vreemdelingen’, dat was 21% van de bevolking, tot welke groep ik, als atheïstische Nederlander, ook behoor. Informatie trouwens, die ik vond in de bijzonder goed gedocumenteerde speciale uitgave van Le Figaro ‘La France face au défi de L’IMMIGRATION’.

                    Ook is interessant te zien welke bevolkingsgroepen er in 2019 via de 8 migratieroutes de EU binnenkwamen. Dat waren vooral (in afgeronde cijfers voor het leesgemak, hoewel elk leven telt) de Afghanen met 34.000 migranten, de Syriërs op 2 met 24.000 vluchtelingen, dan uit Turkije en ik denk dat hier ook veel Koerden onder zaten, 8.000 migranten. Op de vierde plaats 7.000 Marokkanen, en op 5 Irak met 6.000 vluchtelingen. Ruim duizend migranten komen uit Soedan, Côte d’Ivoire, Algerije en Pakistan. Maar uit de Sahellanden, Burkina Faso, Mali en Niger, drie van de armste landen ter wereld, waar Frankrijk zijn ‘oorlog zonder einde’ tegen de Jihadisten voert onder de naam ‘Operation Barkhane’, vluchtten ‘slechts’ enkele honderden mensen naar de EU.   

                    Door de vergrijzing komen wij in de Unie nu al miljoenen arbeidskrachten tekort om onze economie op het huidige pijl te houden, waarbij ik even voorbij ga aan de impact van de coronacrises en ook de vraag of wij dit economische pijl wel willen of moeten nastreven in het midden laat. Maar het is duidelijk dat de vaak jonge migranten, al dan niet met voldoende opleiding, de vrijgekomen arbeidsplaatsen kunnen overnemen. In de VS, ik schreef erover, voegen de immigranten tientallen miljarden dollars aan het GDP toe. Dat kan, ondanks alle kosten, ook hier. Maar wat zien we?     

                    In Frankrijk geloven 92% van de aanhangers van RN, de partij van Marine Le Pen, te vergelijken met de Nederlandse PVV en FVD, niet dat de volksverhuizers een kans vormen voor de ontwikkeling van Frankrijk! Wat positiever gezegd: 37% van alle Fransen gelooft daar wel in. Maar 64% moppert dat er meer voor die migranten wordt gedaan dan voor hen. Ik zou niet verbaasd zijn als in Nederland de meningen identiek zijn.

 

 

Voor de leeuwen!

                   En dan lees je Meijer’s boekje en denkt: zou de geschiedenis zich herhalen? ’t Was in 392 (na Christus!) dat Keizer Theodosius alle heidense riten in het Romeinse Rijk verbood en vooral ook in Rome zelf, waar duizenden uit de overwonnen gebieden zich met hun geloof gevestigd hadden. Daarmee kwam een einde aan de vervolging van de Christenen met hun monotheïstisch geloof. Meer nog: gingen christelijke fanatici zich te buiten aan een ware beeldenstorm en werden zelfs heidense tempels en altaren gesloopt. En we weten de afloop: terwijl het Christendom groeide, verkruimelde het Romeinse Rijk en viel uiteen in zelfstandige landen. De Franken en Bourgondiërs heersten in Frankrijk. De Sueven in het noordwesten van Spanje, terwijl de Visigoten zo’n beetje de rest van Spanje overnamen. In Italië waren het de Ostrogoten en de Vandalen namen bezit van Noord-Afrika.

                   Karel de Grote probeerde in 800 als Keizer van het West-Romeinse Rijk, nog te profiteren van de grootheid van Rome. Ook Napoléon moet vaak tijdens zijn veldtochten het Imperium Romanum voor ogen hebben gehad. En de Italiaanse Duce Mussolini wilde in alles keizer Augustus navolgen. Zelfs verdenk ik Sarkozy ervan naar de omvang van het Romeinse Rijk te hebben gekeken toen hij zijn ‘Club Med’ introduceerde. Een verbond tussen alle landen rond de Middellandse Zee, waarbij vooral vrijhandel zou moeten zorgen voor vrede en vooruitgang. Een   gedachte die toen struikelde over de boycot van Israël door de moslimlanden. Een gedachte die nu, na de ‘verbroedering’ tussen Israël met Saoedi-Arabië en zijn bondgenoten, door Macron weer uit de mottenballen is gehaald… Al met al: Europa werd een christelijk bolwerk.

                    Nou worden de Moslims hier niet voor de leeuwen gegooid. Maar makkelijk hebben ze het ook niet. Kijk, jihadisme kan niet hard genoeg worden aangepakt. Maar onze Nederlandse tolerantie valt lelijk tegen. Pas nog verklaarde een aantal Chinezen in een televisieprogramma over Chinezen die al jaren in Nederland wonen en werken, dat ook zij nog steeds voor ‘spleetoog’, ‘platneus’ of gewoon ‘pindachinees’ worden uitgescholden, iets wat ik mij uit de tijd dat wij voor het ‘Gele Gevaar’ vreesden nog goed kan herinneren. Maar de meeste Moslims zijn vreedzame burgers, sommigen hebben zelfs een belangrijke burgerlijke status in Nederland en ook in Frankrijk verworven.

 

 

Onrust alom.

                    Voorlopig blijf ik bij mijn overtuiging dat Europa nog lang niet ‘vol’ is en best wat gastvrijer de stakkers hier mag onderbrengen. Daar worden we niet minder van! Misschien ook dat het ons stimuleert wat voortvarender in de sociale woningbouw te zijn en wat minder vooringenomen als het om het aannemen van allochtone werknemers gaat.

                    En dan gooit de minister Voor Hoger Onderwijs, Frédérique Vidal de knuppel in het hoenderhok: het islamo-gauchisme zou de Franse samenleving en het universiteitsleven verkankeren! Meteen verschijnt in Le Monde een petitie uit de universitaire wereld waarin haar aftreden wordt geëist! En dat terwijl we net na veel gesteggel overeenstemming hadden tussen de 9 moslim federaties en de Franse regering over het ‘Charte des Principes des Imams’. Een wetsvoorstel dat de moslims en de andere Fransen een gemeenschappelijk platvorm voor doen en laten geeft. Zouden nu, na vooral de rechtse islamofobie, weer uiterst linkse studenten in navolging van Amerikaanse studenten en hun zelfcensuur (de ‘cancel culture’) juist weer de ‘politieke Islam’ propageren? Wat in feite neerkomt op “antiamerikanisme’, ‘homofobie’, ‘dekolonisatie’ (wat ook staat voor het racisme), maar ook ‘antisemitisme’ en ‘seksisme’.

                    Dit gauchisme ontwaakte denk ik, toen de existentialist Sartre in 1979 zich achter de revolutie in Iran schaarde, wat toen het einde van de Sjah en het begin van het Khomeyni tijdperk met al zijn oorlogen en onrust betekende. De verdeeldheid tussen Soennieten en Sjiieten werd toen duidelijk zichtbaar, maar vooral ook de haat tegen Israël, antisemitisme vaak vermomt als antizionisme.       

                    De basis voor de huidige rel zou al in 2014 gelegd zijn, toen de pseudocommunist Mélenchon zich met zijn achterban achter de opstand in Gaza van de Palestijnen en Hamas tegen Israël had geschaard. Roepend dat de Islam ‘de religie der armen’ is en ‘de dood aan de Joden’ wensend… In die achterban bevond zich ook Edwy Plenel, oprichter van de mediagroep Mediapart en nu ex-directeur van Le Monde, die toen ‘Pour les muselmans’ schreef dat een lans moest breken voor de Moslims, net zoals Zola met ‘J’accuse’ een lans brak voor de Jood Dreyfus.

                    Enfin,’woke’ ben je pas echt, wanneer je goed uitgeslapen bent en als je de cijfers bekijkt, lijkt het daar niet op. Zo werden in 2019, 154 daden tegen Moslims geregistreerd, terwijl de agressie tegen Joden met 27% toenam tot 687 daden. Maar ook blijkt dat van alle Fransen die zich verbonden voelen met een godsdienst, 3% dat voelt ten aanzien van de Islam. En slechts1% tot het Joodse geloof. Voor de goede orde: 7% van de ondervraagden gaven geen antwoord in dit land waar we niet gewend zijn (en waar het misschien ook niet gewenst is) deze vraag te beantwoorden. Bijzonder trouwens dat in dit Katholieke land slechts 48% antwoordde Katholiek te zijn…Maar als we weten dat 45% van de handarbeiders, van oorsprong toch Mélenchon’s doelgroep, voor de rechtse Le Pen stemmen, dan doet zijn islamo-gauchisme wat vreemd aan. Maar ja, het gaat hier puur om een dwaling van de linkse Franse intelligentsia…    

 

                                

Uit de kunst.

                    De cancel cultuur blijkt ook Nederland aan te tasten, lezen we breed uit in de Franse media. De schrijfster Marieke Lucas Rijneveld (produit d’un milieu protestant orthodoxe) geeft de opdracht terug de woorden van het zwarte Biden-inauguratiemeisje Amanda Gorman te vertalen: je moet zwart zijn om zwarte zielenroerselen te kunnen begrijpen en vertalen. Dat een blanke zangeres zich zou bedenken voor zij besluit Billy Holiday’s roetzwarte ‘Strange Fruit’ te gaan vertolken kan ik goed begrijpen. Zelfs met behulp van negroïde accenten, zoals Tony Bennet die wel ten onrechte toepast, blijf je van deze ballad af. Maar het vertalen van tekst, hoe poëtisch, emotioneel, authentiek ook, moet kunnen. Al was het maar omdat wij anders van veel Engels, Duits, Frans, Russisch en ga zo maar door, cultureel erfgoed verstoken zouden blijven. Nederland viel ten prooi aan de ideologie van de dekolonisatie, schreef Le Figaro. Maar ook een pluim voor Rijneveld haar uitgever Meulenhoff: ‘de Nederlandse Gallimard’!

                    Intussen wentelt het blad zich wellustig in de opmars van de Franse taal. Meer dan 300 miljoen mensen in 88 landen spreken het. Daarmee is het Frans derde handelstaal in de wereld. Maar ook vierde taal op internet en vijfde taal qua aantal sprekers in de wereld. En door het koloniale verleden van Frankrijk in Afrika is de groei er nog lang niet uit. Ondanks Brexit verzucht het blad blijft Engels de meest gesproken taal in de EU.

                    De Franse Guide Michelin ligt weer in de winkel, ondanks het feit dat we nauwelijks een half jaar van de vele culinaire hoogstandjes hebben kunnen genieten. Toch kregen 54 restaurants voor het eerst één ster. En twee kregen 2 sterren: La Merise in Laubach in de Elzas en Marsan in Parijs. En in Marseille vierde Alexandre Mazzia feest in zijn restaurant AM: hij kreeg er nog een ster bij en heeft er nu drie. Maar je kunt nu ook restaurants kiezen op hun sterrendessert, op hun aandacht voor het milieu (33 restaurants!), hun aandacht voor de wijnkaart. Ook het dure ‘Le Cap-Eden-Roc’ in Cap d’Antibes, dat altijd veel sterren van het filmfestival in Cannes ontvangt (dit jaar niet in mei maar in juli te houden), ontving ook een Michelinster. Waarschijnlijk de reden om nu z’n oude wit-lila servies met gouden lettering te vijlen. Tussen de 300 en 400 euro kunt u 23 maart bij Drouot een dozijn bordjes kopen. Voor de chique hoeft u het niet te doen, misschien wel voor een mooie herinnering of de opname van ‘To Catch a Thief’ met James Stewart en Grace Kelly.  Een heerlijke film opgenomen daar en in de Rivièra van de zestiger jaren.

 

 

Op rij.

                       Rijtjes zijn altijd leuk. We willen weten wie vooropgaat. Zelf verbaas ik me elke keer weer over de enorme aantallen exemplaren die schrijvers hier aan de man/vrouw weten te brengen. Nummer één is al tien jaar achter elkaar Guillaume Musso hij verkocht 1.509.662 boeken, waaronder de heruitgave en de herschreven uitgave van zijn eerste roman Skidamarink. En twee werd Virginie Grimaldi in 2020 met 872.561 exemplaren van onder andere haar roman ‘Chère Mamie au pays du confinement’. En op 3, Michel Bussi met 815.003 exemplaren, maar ook nummer 10 Agnès Martin-Lugand is nog altijd goed voor 565.392 boeken! Nou werd er in december door de boekhandel ook 35% meer omgezet dan een jaar daarvoor, waardoor 2020 in deze branche maar met een teruggang van 3,3% kon worden afgesloten.

                    Zoals ik al eerder schreef is Frankrijk gek op de ‘9e Kunst’ de BD, de Bande Dessinée, het stripboek. Dit jaar is van januari 2020 tot komende juni zelfs het ‘Jaar van de BD’. En elk jaar is in Angoulème een BD-week en Le Figaro heeft elke week een column waarin de ‘BD van de week’ wordt besproken. En natuurlijk is er ‘het’ rijtje: 1) Les Aventures de Lucky Luke, deel 9 (470.000 exemplaren), 2) L’Arabe du Futur (370.000) en 3) Les Aventures de Blake et Mortimer, deel 27 (346.000). Aardig op 6,7,8 en 9 diverse delen van Mortelle Adèle met ieder rond de 130.000 exemplaren verkocht. Maar het was dan ook ondanks, of juist dankzij de crisis een record jaar.

                    Nog één rijtje dan. De duurst verkochte kunstwerken! Geen Rembrandt, geen Van Gogh, geen Nederlander in de top 12. Hier komen ze, zonder commentaar. Ja toch wel: wat een schande, kunst is mooi, kunst is onvervangbaar, kunst versiert het leven en ga zo maar door, maar in dat rijtje hoort niet ‘kunst is alleen voor wie het kan betalen’. Daar gaan we: 1) Leonardo da Vinci met Salvator Mundi, $450,3 miljoen, 2) Picasso met Les Femmes d’Alger, $179,3miljoen,         3) Modigliani met Nu couché, $170,4 miljoen, 4) Francis Bacon met Three Studies, $142,4miljoen,    5) Giacometti met L’Homme au doigt, $141,2miljoen,6) Edvard Munch met Le Cri, $119,9 miljoen,  7) Claude Monet met Meules, $110,7miljoen, 8) Basquiat met Black lives Matter, $110,4 miljoen,                

9) Warhol met Silver Car Crash, $105,4 miljoen, 10) Roy Lichtenstein met Nurse, $95,3miljoen,

11) Edward Hopper met Chop Suey, $91,8 miljoen en op 12) Jeff Koons met Rabbit, $91,1miljoen.

                    Te gek? Net werd voor $ 69,3miljoen de software verkocht voor ‘The First 5000 Days’, een samenstel van foto’s door Beeple. Via het blockchain netwerk werd de authenticiteit en uniekheid gegarandeerd. De eigenaar kan er op z’n pc naar kijken. En afdrukjes maken, zonder de handtekening van de artiest. Eigenlijk heeft hij wat vroeger de etssteen van litho’s was, gekocht. Voor $69,3miljoen.

 

                    En toen werd ik blij verrast door de grote zegen van D66 door het manmoedig strijden van Kaag. Ik ging niet op de tafel staan dansen, want dat werd niet alleen voorkomen door mijn leeftijd, maar vooral door het feit dat een partij als Forum, die toch duidelijk getekend is door racisme, zo kon terugkomen. Gelukkig komt de Europa-partij Volt ook in de Kamer, dat maakt veel, maar niet alles goed.