Nieuws Algemeen

Het Occitaanse dagboek van Frits Baylé, juli 2020

 

Occitaans Dagboek – tussendoor juli 2020.
Door: Frits Baylé.

 

Wat vooraf ging… Een lezer had de indruk dat de tweede zin van Tutti Frutti niet ‘ouwe hoeri’ was zoals ik dacht mij te herinneren, maar ‘ouwe loellie’. Nou dat ging me te ver. Dus zoeken op internet (wat een uitvinding!) en ja hoor. Heel diepzinnig, heel gevoelig ook, heel literair, een tekst die ik u niet mag onthouden en na 65 jaar nog steeds onbegrijpelijk blijft. Hier komt ie:

Wop-bop-a-loo-mop alop-bom-bom
Tutti Frutti, aw rutti
Tutti Frutti, aw rutti (en dat nog eens 4x)
Awop-bop-a-loo-mop alop bom bom

 

Prachtig hè, ‘ouweroettie’, als dat maar niet te raciaal klinkt.

Over ras gesproken. Een lezeres vertrouwde ons toe dat, hoewel ze Michel Piccoli een prachtauteur vindt, ze toch altijd een beetje aversie tegen hem had. Nou kan dat, vrouwen hebben daar een betere neus voor dan mannen, dacht ik. En ja, ze kreeg gelijk toen ze van Sylvia Kristel persoonlijk hoorde, dat hij bij vrijscènes altijd een Kleenex tussen hen in legde. Het overtuigde haar. Mij ook. Sylvia…

Trouwens, over ras gesproken: een lezer meldde nog dat het Wilhelmus voor Willem van Oranje, Graaf van Nassau, geboren te Dillenburg was geschreven. En dat de Nederlanden tot de Vrede van Munster in 1648 onderdeel vormden van het Duitse Keizerrijk met, jawel!, in Karlsruhe een Hoog Gerechtshof. Dus, was zijn conclusie, was ’t niet zo vreemd om over Duits bloed te zingen.

En weer een andere lezer miste deerlijk in mijn jazzkelder verhaal de Caveau de la Huchette waar Franse studenten hem ooit hadden geïntroduceerd. Prachtige live East Coast Jazz afgewisseld met het draaien van een gigantische verzameling platen.

En een hbs-vriend, die nu in de VS woont, zit nog thuis, terwijl langzamerhand daar de restaurants weer opengaan. Geeft hem tijd om zijn oude lp’s af te stoffen en weer naar Bill Evans, Oscar Peterson en Miles Davis te luisteren. Dat herinnert mij aan de tijd dat we in Den Haag in de Passage bij Caminada voor wel 24 gulden, een aanslag, die platen kochten.

En als laatste, een lezeres die zich evenals ik zich bijzonder kwaad maakt over de Franse vakbonden die in kastelen en paleizen gehuisvest zijn. Zij zond me nu een artikel uit de Canard Enchaîné over de pseudocommunist en antikapitalist Mélenchon toezond, waaruit blijkt dat hij drie huizen, veel terrein en drie auto’s bezit. Plus een maandsalaris met emolumenten ontvangt als Europees Gedeputeerde en een pensioen als oud-senator van Essonne. Geschatte waarde van een en ander: €2.465.000, plus maandelijks aan vergoedingen €36.105,- aan publieke gelden. Naar deze man wordt in Frankrijk, gelukkig in steeds mindere mate, geluisterd. Tijd voor een ander geluid.

 

De lanen in, de paden op, vooruit met frisse moed….

Eindelijk dan wat persoonlijke gedachten over het leven na de corona-crisis. Niet makkelijk, want we zitten er nog dik in, zolang er geen vaccin of medicijn op de markt is om de vrees voor besmetting weg te nemen. De triage formule, waarbij leeftijd een beslissend onderdeel vormt en loting uiteindelijk ons lot kan bepalen, helpt een tachtigjarige ook niet met veel vertrouwen de toekomst tegemoet te zien…
In een wat donker moment beklaagde ik me dan ook, dat mijn leven was begonnen onder bedreiging van het nazi-virus en dat het nu waarschijnlijk zou eindigen onder de dreiging van het corona-virus. Ongelijke grootheden, jawel, maar zo gaat dat in donkere momenten. Tot dat ik mijn grote, wel 1,5 x 2 meter grote, landkaart van Nederland aan de wand van mijn jongenskamertje vroeger thuis herinnerde. Daar hing ook de kleine, ik denk staand A3-formaat, poster van Europa: het zeilschip waarvan de zeilen de vlaggen van de landen van Europa waren. Maar daar gaat ‘t even niet over! Die landkaart dus.
Nederland stond er prachtig geïllustreerd op. Met boompjes hier, kerkjes daar en in de Noordzee linksboven, in zwierige letters een gedicht dat begon met de zinnen:
Holland bloeit weer!
Holland groeit weer!
Hoewel er nu misschien mensen zijn die ‘Holland’ zouden willen veranderen in ‘Nederland’, had ik er in die tijd geen, en eigenlijk nog steeds, geen moeite mee. Het woord duidt internationaal aan, dat het over ‘ons’ land gaat.
Die ronkende tekst, ‘bloeit weer, groeit weer’, dat gevoel was ons antwoord toen, op het leed dat wij achter ons hadden gelaten. Elke dag werd het beter, mooier ook. Oké, met Amerika als voorbeeld. Maar daar kwam het ook allemaal vandaan. De muziek, de techniek ook met koelkasten, ijskasten noemden we ze, die het vliegenkastje buiten of de kelderkast onder de trap moesten gaan vervangen. En auto’s: sleeën met veel chroom en vleugeltjes en zelfs elektrisch bewegende ramen! En de telefoon. Ik weet nog ons nummer: K1750-2048. Het toestel stond in de gang, want was alleen maar voor korte zakelijke gesprekken. Pas later ontdekten we dat het koord lang genoeg was, om op de trap zittend te kunnen telefoneren. En de televisie, maar die kwam bij ons pas heel laat in de zestiger jaren. Maar ik herinner me dat ik met m’n neus tegen de winkelruit naar de eerste beelden, zwart-wit, op een Philips tv in de etalage van een radiowinkel keek. Op zondag werd er in menig kroeg een ‘bioscoop opstelling’ met stoelen gemaakt zodat men onder het genot van een pilsje de voetbalwedstrijd op de tv kon bekijken. Dertig jaar later reed ik ’s avonds na een dag crossen door de woestijn, door een dorpje vlakbij Dubai in the middle of nowhere, en daar zat de arme dorpsgemeenschap, netjes op rijtjes, buiten naar de tv te kijken. ’t Was wel een kleuren tv.
Het was de Marshallhulp, maar ook de aanloop naar een Verenigd Europa, die ons toen de kracht en het enthousiasme gaven om de koude oorlog te vergeten en er tegenaan te gaan. Een nieuwe wereld te creëren. Rijker dan ooit te worden en vaak nog heel gelukkig ook! Ik denk, dat als we nu werkelijk ‘opnieuw’ willen beginnen er van bovenaf, door de regeringen, gesteund door de Europese Unie een startschot gegeven moet worden. Ik zie nu al, dat allerlei partijen hun stellingen weer innemen, om hun oude strijden en strijdjes weer te kunnen voortzetten. Misschien moet er een slogan komen, zoals Trump’s ‘Let’s make America great again”. Of zoals Engeland’s ‘’Get Brexit done”! Een goed moment zou de introductie van het nieuwe vaccin kunnen zijn (dan hebben we nog even tijd om ons op een en ander voor te bereiden…). Maar het enthousiasme dat oud-minister Schippers, nu directeur van DSM, uitstraalde toen zij vertelde dat zij met o.a. matrassenfabriek Auping, bezig was de productie van mondkapjes op te lossen, had ook zo’n moment kunnen zijn. Of de Olympische tv-show in 2012, toen Londen en Engeland de wereld lieten zien, dat zij er klaar voor waren en hóe!

En marche!

Hoe dan ook, de economie is er zo slecht aan toe, dat grote, hardhandige maatregelen best op hun plaats zijn. Meer nog geaccepteerd zouden kunnen worden door een breed publiek. Maar dan moet het wel met kracht en enthousiasme overgehaald worden om zich in te zetten. Voor alles: het gaat om de mensen, ook als het om de ondernemingen, de economie gaat. Eerst drie vergeten groepen bedanken en hen en onze maatschappij een kans geven. De zorg, het onderwijs en de politie. Alle drie moeten ze een structuur krijgen waarbij het mogelijk is carrière te maken en overeenkomstig de inzet te worden beloond. Het moet weer interessant worden onderwijzer of leraar te worden. Misschien dat teleonderwijs kan helpen het huidige tekort aan leerkrachten, wat dragelijker te maken. We hebben gezien dat het werkt, we hebben ook gezien dat het het klassikaal onderwijs niet werkelijk kan vervangen. Maar er zijn vakken die zich voor teleonderwijs lenen. Laat leerlingen bijvoorbeeld twee middagen thuis werken en de leerkrachten hebben 20% meer tijd voor klassikaal onderwijs of kleinere klassen. Het onderwijs trouwens, moet ook weer betaalbaar worden, zodat iedereen kansen krijgt. Met zulke correcties stellen we onze toekomst veilig. Nu de rest nog gladtrekken.
We weten dat zeker 10% van de bevolking en vaak een veelvoud hiervan bij sommige bevolkingsgroepen en in sommige landen, armoede lijdt. We hebben ook gezien wat het betekende dat tijdens de crisis tijdelijk-werklozen door de Staat werden ondersteund. Ik schreef er al over. In de VS kwam de steun op ongeveer 100% van het salaris uit. Frankrijk steunde 12 miljoen tijdelijk-werklozen met 84% van hun nettosalaris. Duitsland was wat zuiniger en betaalde aan 10 miljoen Duitsers 60% van het reguliere salaris door. Wat zou het goed zijn om nu het universele basisinkomen, waar ik al jaren over schrijf, in te voeren. Iedereen, ook welgestelden, vanaf bijvoorbeeld 18 jaar en zelfstandig levend, krijgt van de Staat een basis inkomen, waarmee de meeste andere staatsondersteuningen zouden komen te vervallen. Door het universele karakter is het geen aalmoes meer. De hoogte van het bedrag sluit niks-doen, niet werken, uit. Over het bedrag hoeft geen belasting betaald te worden, maar wordt wel bij andere inkomsten opgeteld.

We hebben gezien dat in de wereld voor vele duizenden miljarden aan geld is gecreëerd. Hoewel er zuidelijke EU-landen zijn die denken dat dit geld, sowieso voor een deel, kan worden afgeschreven, denk ik dat we een formule moeten vinden om met zo weinig mogelijk pijn van de schulden af te komen. Toch wil Merkel 500miljard uit een EU-herstelfonds, zo maar aan Europese landen schenken, die door de crisis in de knoei zijn gekomen. Voor Duitsland zelf denkt ze aan 28.8 miljard uit de EU-pot. Frankrijk krijgt zelfs 38,8 miljard, een alibi voor de 77,3 miljard aan Spanje en de 81,8 miljard aan Italië…
Het rechtse LR hier in Frankrijk gelooft sterk, in een nogal zwak plan voor het leven na corona, in vergroting van de koopkracht door verlaging van belasting ook voor het bedrijfsleven en vooral in verlaging van de BTW. Akkoord, om de restaurants en cafés te helpen zou 5.5% BTW prachtig zijn, maar om over de gehele linie deze verlaging te gaan doorvoeren geeft wel heel veel vertrouwen aan de marktwerking… En de vakbond CGT wil de 35urige werkweek nog naar beneden terugbrengen! Gevaarlijk tuig zit daar…
Nee, Sarkozy zei het al: wil je meer verdienen, dan moet je meer werken. Frankrijk moet weer naar de 40urige werkweek. Da’s 14% meer productie, meer omzet. Als de werkgevers dat nou eens met een salarisverhoging van 5 zeg 7% belonen, dan blijft er geld over voor aflossing van schulden. En de winst die gemaakt wordt zou zeker voor 25% aan aflossing van schulden moeten worden gespendeerd. De aandeelhouders zouden niet meer dan 10% mogen ontvangen en overwinst die besteed wordt aan investeringen en innovatie wordt beloond met belastingverlaging. Een bedrijfsbelasting die niet hoger dan 25% zou moeten zijn en moet leiden tot een betere concurrentiepositie in de wereld.
Nee, ik denk dat we de buidel wel degelijk moeten opentrekken. Als de miljardair Buffett zegt dat het te gek is, dat zijn secretaresse 36% belasting betaalt en hij maar 18%, dan weet ik zeker dat er bij de zeer welgestelden, maar ook bij de meeste welgestelden, instemming zal zijn voor een wat zwaardere belastingheffing. Tenslotte ben ik zelf opgegroeid in een tijd dat ik 12% rente voor m’n hypotheek en 73% belasting, niet met plezier, maar zonder grote opoffering kon betalen…
Ik heb ook al vaak geschreven over de graai graagte in de top van het management. Laat het bedrijfsleven zichzelf eerst helpen door de topsalarissen te toppen. Door velen wordt 20x het basisinkomen als ‘nog redelijk’ beschouwd. Als we nou eens voor 0% belasting gaan bij een inkomen tot 25.000 euro per jaar. 10% (de tiende penning!) voor inkomens tussen 25.000 en 35.000. En zo trapsgewijs doorgaand tot we bij 50% belasting zijn tussen 100.000 en 250.000 inkomen, waarna een 70% voet komt voor alles daarboven. Op een inkomen van 1.200.000 per jaar houd je dan 360.000 euri over wat neerkomt op 30.000 schoon in de maand. ’t Zal even wennen zijn, maar ‘t moet kunnen en de omstandigheden maken het noodzakelijk. Ook de bonus mag niet hoger zijn dan 2 maanden schoon salaris. Daarmee zullen, vooral grote bedrijven hun balans een wat gezonder aanzicht geven. Air France bijvoorbeeld, dat op 4miljard euro steun van de Franse overheid mag rekenen en 3 miljard voor de groep AF-KLM. Meteen werd president Ben Smith beloond met 850.000 bonus, wat hem de moed gaf nu (best noodzakelijk) 8000 medewerkers te gaan ontslaan. Kijk zo krijg je een volk niet mee om zich in te zetten voor een nieuwe toekomst. Maar omdat we niet bij brood alleen kunnen leven, zullen ook de spelen aandacht moeten krijgen. Dan denk ik vooral aan de culturele evenementen, die zwaar lijden onder de coronamaatregelen.

 

…Vooruit met goede moed!

In m’n overmoed ontneem ik de Franse vakbonden hun staatsondersteuning, wat zeker 4miljard per jaar zal schelen. Maar ook de bedrijven zouden moeten afzien van de chantage bijdragen die zij ophoesten en waarmee ze de paleizen waarin de vakbonden hun economie verwoestende ideeën ontwikkelen bekostigen. Wanneer ook de vele werknemers die vrijgesteld zijn, om voor de bonden te kunnen werken, weer gewoon aan de arbeid gaan zou weer een normale bedrijfsvoering mogelijk worden. Nou zijn de werkgevers ook geen lieverdjes, dus er moeten zeer duidelijke regels komen voor de functionering van ondernemingsraden. Ik ben niet zo naïef, te denken dat we zo de Franse vakbonden kunnen ontkrachten, maar eigenlijk is het toch normaal dat leden met een lidmaatschapsbijdrage hun club in leven houden, vooral als de economie het af laat weten…
Maar ook de pensioengerechtigde leeftijd zou nu gewoon naar zeker 65 jaar moeten worden verhoogd. Wat ik mij herinner zou dat de Franse staatskas zeker 10 miljard per jaar schelen voor elk jaar verhoging! Nu we toch geld aan ’t besparen zijn: de sociale fraude kost Frankrijk €30miljard per jaar, stiekem opgesoupeerd door 2,5 miljoen fantoom personen! Bijl erin!
Ook kunnen de gigantische kantoren worden terug geschaald. Tijdens de crisis werkten zeker 20% van de werknemers thuis. 75% van de Fransen ziet er wel wat in. Het ging ook prima, hoewel het directe contact tussen de werknemers op kantoor werd gemist en het ook de bedrijfscultuur niet echt ten goede kwam. Maar een tussenvorm, waarbij vergaderingen het collegiaal samengaan bevorderen, zou niet alleen kostenbesparend werken, het zou het fileprobleem en de luchtverontreiniging kunnen terugbrengen.
Maar het thuiswerken bracht ook het verlangen naar meer ruimte, meer tuin, meer natuur op. Van de Fransen wilde 26% de stad uit. De gewelddadigheid thuis, nam ook toe. Zo’n 400.000 aangiften worden per jaar genoteerd. En kindermishandeling liep in de afgelopen vier maanden op tot dik 97.000 gevallen, 56% meer noodoproepen moesten worden behandeld. Niet echt vreemd als je weet dat 5 miljoen Fransen met te veel personen in te kleine ruimtes wonen. Zeker 1 op de 3 Fransen leeft in, naar Nederlandse maatstaven, te kleine flats. De oversterfte tijdens de crisis was in dichtbevolkte gebieden dan ook beduidend hoger dan in dunbevolkte gebieden. Wie weet dat deze coronaperiode ervoor zal zorgen dat de tweede woning op het platteland zal worden betrokken als hoofdwoning. Wie weet dat de leegloop van kleinere gemeenten nu wordt getemperd. Maar laat ik mij geen illusies maken: de grote stad zal zijn aantrekkingskracht niet verliezen. Maar dan moet de bouw weer sterk aantrekken. In Nederland liep die tijdens corona terug met 1,5%, maar in Frankrijk was dat 40%! Wel werden er bij de rechter 63 klachten tegen ministers en andere gezagsdragers ingediend omdat men ervan overtuigd is dat de crisis verkeerd werd aangepakt. En dan weet ik het: de Fransen, blijven Fransen wat een onstuimig opnieuw beginnen in de weg staat. We krijgen nog veel leed te verstouwen. Het zij zo.