Nieuws Algemeen

Frits Bayle Zonnewende: De langste dag is al weer voorbij

Occitaans Dagboek – juli 2019 De Zonnewende. Klonk vroeger romantisch, tegenwoordig wDagboekat dreigend.

Zonnewende. Zo van ”het is weer voorbij, de zon keert zich af”. Maar niet getreurd, er komen nog vele mooie zomerse dagen. Zelfs in Brussel wordt het een lange hete zomer. Ook dat klinkt ouderwets. En zo lijkt het of er maar weinig verandert in de wereld. Schone schijn. Lees maar. FB.  

 Dank!

Ik kreeg een verlegen makende hoeveelheid felicitaties naar aanleiding van mijn nieuw verkregen ridderschap. Zoveel, dat ik dit Dagboek gebruik u allen daarvoor te bedanken. En slechts één reactie op mijn kritiek op Baudet: lekker links meedoen. Nou dat was het niet. Iemand die Poetin en Trump tot goed voorbeeld stelt en de opwarming van de aarde bagatelliseert, wantrouw ik. Als hij zegt dat onze investeringen, om die opwarming zoveel mogelijk in de hand te houden, geen nut hebben, is hij gevaarlijk bezig. Als hij vindt dat het veel kost: akkoord. En als hij zou vinden dat de vervuilende industrie zou mee moeten betalen, zou ik ook daar mee instemmen. Trouwens: hij is tegen “mijn” Europa!

 Maar de aandacht die de kunst en cultuur kreeg werd zeer gewaardeerd. Reden nog  een paar scheursels aan de vergetelheid te onttrekken.

Kunst in de verlenging.

Parijs kreeg een kade aan de Seine in het 19e de naam van actrice Jeanne Moreau. En terecht: wat een vrouw, wat een actrice en wat goed dat ook een foundation, die naast het theater en de cinéma vooral de jeugd steunt, haar naam draagt. Zoveel talent kom je maar weinig tegen.  

En voor de statistieken: de winnaar van de Palme d’Or van het Cannes Film Festival was  “Parasite” van de Zuid Koreaanse regisseur Bong Joon-ho. Ik hoor ook dat “Once Upon a Time…in Hollywood” met Leonardo de Caprio en Brad Pitt de moeite waard moet zijn. Speelt zich af in Los Angeles in 1969 tijdens de Manson moorden en is een liefdes verklaring aan Sharon Tate, die door Margot Robbie wordt gespeeld. Maar de kroon spant volgens de media “Pain and Glory” (Douleur et Gloire) van de Spanjaard Pedro Almodóvar met Antonio Banderas als oude gekwelde filmmaker. Hij kreeg voor die rol de prijs voor de “beste mannelijke rol”.

 In Le Figaro verschijnt elke dag een feit uit het verleden. Op 8 juni was dat: 8 juni 1637, het verschijnen van Descartes’ “Discours de la Méthode” in….Den Haag! Ja onze Gouden Eeuw werpt nog steeds zijn vruchten af. Maar een initiatief uit de 21ste eeuw van Fokke de Jong haalt ook groot de krant. Gestart op Internet heeft hij nu in Parijs, zijn eerste Franse boetiek geopend. Daar brengt Suitsupply onder het merk “pure player” broeken en jasjes van puur wol, linnen en zijde, op mens erende wijze gemaakt, voor onder de 600 euro. Zelfs Jeff Bezos, nog steeds na zijn echtscheiding, die hem $36 miljard kostte, één van de rijkste mannen ter wereld, draagt zijn pakken. Waarschijnlijk om te kijken of hij ze zelf via Amazon zal gaan verkopen. Maar om met mode als Nederlander in Parijs te slagen, is een applaus waard.

Negen van de tien Fransen ondersteunen het verzoek de baguette, het Franse stokbrood, op de lijst van immaterieel erfgoed van de Unesco te krijgen. In 2010 lukte dat voor de Franse gastronomie. Dus ook de baguette moet een kans hebben: het is Frankrijk, met 35.000 bakkers en 180.000 werknemers, maar ook met honderden graanboeren en molenaars. En niet te vergeten: de Fransen zelf, voor wie elke dag 32 miljoen baguettes worden gebakken.

Maar we leven niet bij brood alleen. Christopher Coutanceau twee sterren keuken kunstenaar heeft aan 300 chefs uit een twintigtal landen en aan Brussel een brief geschreven om zeker te stellen dat het vissen met elektrische schokken in 2021 en liever morgen in de EU zal verboden zijn. Daar gaat onze Nederlandse lobby denk je dan. Het zou toch milieuvriendelijk zijn, ook voor de vissen. En dan lees je dat de vissen geschokt in de netten worden verpletterd. Dat de zeeën leeg gevist worden en de dolfijnen er door worden uitgemoord. Maar ook de Scandinavische zalmkwekerijen, vallen in zijn ongenade. Kok hou je bij je pan, of is ons Nederlandse visserslatijn niet zuiver op de graat?

Over goede smaak gesproken: de 2019 editie van de Guide Michelin kwam net voor het vakantieseizoen weer uit. De kunst van het koken en het daarvan genieten lijkt groter dan ooit. Je vindt in de Franse uitgave 515 restaurants met 1 ster, waaronder 68 nieuwkomers, 83 met 2 sterren en 26 met 3 sterren. Niet mals!               

 Maar de Village Voice het weekblad voor de New Yorkse artistieke gemeenschap, blijkt een vallende ster: het houdt na 63 jaar op te bestaan. Verleden jaar werd overgegaan op een onlineversie maar ook die redde het niet. Het blad had op zijn top 250.000 lezers. Niet echt overtuigend op zeker 10 miljoen New Yorkenaren. Toch rekenen velen, New York tot dé cultuurstad van de wereld.

Over smaak gesproken: de zanger Johnny Hallyday leeft voort bij vele Fransen. Ze richtten een vereerders vereniging voor hem op “Johnny pour Toujours”. Er is zelfs sprake dat het vliegveld Orly, Orly-Johnny Hallyday (OJH) gaat heten… Maar ook een Russische beeldhouwer heeft zich over hem ontfermd met een gigantisch bronzen beeld van Johnny op zijn Harley-Davidson. Het beeld zal 8 december op de 2de verjaardag van de dood van de rocker, ingezegend worden door de priester van de kerk van de Madelaine en dankzij zo’n 400.000 euro aan gulle gaven, daarna begeleid door vele Harley rijders vervoerd worden naar Linas waar het van de       RN20 zichtbaar zal worden opgesteld. Verdwazing, heet dat, geloof ik.

Geef me dan maar “Le Moulin Rouge” in Montmartre waar al 130 jaar de cancan gedanst en bewonderd wordt. Opgericht, door een vrouw, La Goulue, een “blanchisseuse” die Koningin van de Nacht werd. Suffragette avant la lettre, bejubeld door duizenden mannen waaronder Koningen, kunstenaars (zoals Toulouse-Lautrec) en zakenlieden (als baron De Rothschild).

 Parijs is Frankrijk niet

Nu we toch in Parijs zijn: er zijn plannen de Champs-Élysées de beroemdste boulevard ter wereld, na de vernielingen van de Gele Hessen, weer terug te geven aan de Parijzenaar en de voetganger. Per dag zorgen 64.000 auto’s dat de luchtvervuiling er erger is dan op de périphérique, waar nog maar 50km per uur gereden zal mogen worden. Men wil de 2 x 4 rijstroken terugbrengen tot 2 x 2 rijbanen. De trottoirs vernieuwen en verbreden. Mini kanaaltjes aan beide zijden aanleggen, die verkoeling aan de wandelaars moeten bieden. Met de burgemeesters- verkiezingen en de Olympische Spelen in het verschiet, lijkt realisering geen droom meer.

Wat ook geen droom is, maar wel de vorm ervan heeft, is de Grand Paris Express die, in de komende 30 jaar, de banlieues rond Parijs zal ontsluiten met 200 kilometer metrospoor en 68 schitterend ontworpen stations. Voorlopig kunt u tot 13 juli de eerste Biennale d’Architecture et de Paysage in Versailles bezoeken, waar de plannen voor Groot Parijs, een idee uit 2009 van Sarkozy, zijn te bewonderen.           

 Soms, wat zeg ik, steeds vaker, denk ik: waar komt die liefde van mij voor dit land toch vandaan? Natuurlijk, de natuur is overweldigend en het klimaat hier in het Zuiden heerlijk. Toch denk ik dat ze stamt uit de liefde voor Parijs. Het Parijs van mijn jeugd, de jaren 60. Ook toen al waren de Parijzenaren niet de aardigste stervelingen op aarde, maar dat werd goed gemaakt door de cultuur, de charme van de stad, en de uitstraling die al dat had naar het land.

Maar dat rare Franse gedrag. Die Gele Hessen, die CGT-stakers, die horden ambtenaren met hun ondoordringbare bureaucratie; de Franse dialectiek die altijd met “désolé” begint en met een half bevredigend antwoord eindigt; de onbetrouwbare afspraken met leveranciers; die medeweggebruikers die je altijd moeten passeren ook als het niet kan en nog nooit van anticiperen hebben gehoord en, en…

 Macht en onmacht.

Die Gele Hessen hebben trouwens best reden opstandig te zijn: één op de zeven Fransen leeft onder de armoede grens. Eén op de elf heeft geen baan. En bij de jeugd en bij de plattelandsbevolking is dat nog schrijnender. Dus willen ze, bij gebrek aan openbaar vervoer, goedkopere benzine om in de stad te komen, waar meer werk te vinden zou zijn. En ze willen weer 90 rijden in plaats van de pas ingevoerde 80 km op departementale éénbaanswegen. Wat wel 300 à 400 verkeersdoden per jaar zou schelen en nog geen vijf minuten sneller is. En ze willen met referenda meer inspraak. En omdat dat wat mager overkomt, werd de traditionele zondebok van stal gehaald: de President, ditmaal Macron dus.

Traditioneel, want zoals ik al zei, lijkt er niet veel te veranderen. Elke President komt die revolutionaire dreiging tegen. De Gaulle werd zelfs gedwongen om af te treden. Chirac duikelde in populariteit van 52% naar 30%. Sarkozy van 63% naar 37%. Hollande zelfs van 55% naar 14% nou en dan nu Macron van 57% naar 22%. Maar hij krabbelt alweer op naar 36%.

Wat is het dan goed om ex-Sarkozy-minister en Republikein Raffarin te horen zeggen, dat hij achter Macron gaat staan, omdat die de man is die nu het land kan redden. Trouwens er is net een club van 72 burgemeesters gevormd die zich ook duidelijk achter de President schaart. Maar U weet het, het land heeft meer dan 36000 gemeenten….

Wat we ook weten is: dat wat redelijk begon, totaal uit de hand liep. De Champs- Elysées werd een slagveld. Waarvoor nu nog agenten wegens te hardhandig optreden voor de rechter moeten verschijnen. Terwijl de Hoofd Commissaris van Parijs wegens inadequaat optreden het veld moest ruimen.

 Macron organiseerde het grote nationale debat en heeft nu een budgettekort van zeker 15 miljard extra. Vijf miljard aan directe kosten in verband met de vernielingen. Maar ook                4 miljard minder belastinginkomsten door het schrappen van de CO2 belasting op benzine. En het minimumloon zal worden verhoogd: 2,5 miljard. En er komt geen belastingheffing op de inkomsten op overuren: 2,4 miljard. En ook nog eens 1,5 miljard voor het annuleren van de verhoging van de sociale lasten voor pensionado’s met een inkomen onder de 2000 euro per maand.

Mooi resultaat zouden ze kunnen zeggen, maar de politieke partij van de Gillets Jaunes bracht het niet verder dan 0,5% voor de verkiezingen van het Europese Parlement. En nog blijer was ik toen ik zag dat Macron met 22% van de stemmen redelijk overeind was gebleven ten opzichte van Marine Le Pen’s Rassemblement National met 24%.

Voor de machtige LR, de Republikeinen, werd het een totale afgang: de rechtse filosoof Bellamy overtuigde 8,5% van de stemmers. Partij voorzitter Wauquiez trok de consequenties en vertrok. Maar ook de snel in populariteit winnende Valérie Pécresse Présidente van het Ȋle-de-France verliet de partij en startte haar eigen stroming “Libres!”, tegen het “verdwijnen” van Rechts en tegen Macron’s LREM. En het hittepetitterige nichtje van Marine, Marion Maréchal, heeft zich ook weer in het politieke slagveld geworpen om “Rechts” als een “Unie” zijn plaats (terug) te geven. Afijn, totale chaos, daar op rechts, waar Sarkozy volgens 68% van de Republikeinen met de oktoberstemmingen een eind aan zou kunnen maken. Daar zou ook ik, best tevreden mee zijn. Maar hij moet binnenkort weer voor de rechter verschijnen voor corruptie. Dat nog steeds i.v.m. de Bettencourt affaire, waarbij in 2012 zijn verkiezingskas onreglementair zou zijn gespekt en tweemaal zoveel aan zijn campagne werd uitgegeven dan veroorloofd is. En dat leidde tot rechtsvervolging, wat hem er toen toe zou hebben gebracht de rechter om te kopen om zo meer te weten te komen over zijn kansen… Nou die kansen lijken nu klein en voorbij wat betreft zijn partijleiderschap. Ja dat is ook Sarko. En ja, dat is ook Frankrijk, dat hij, niet onterecht, verdenkt van politieke rechtspraak.   

Maar ook op links heerst verslagenheid: niet alleen bij de Socialisten maar vooral ook bij Mélenchon. De cryptocommunist en voorman van La France Insoumise had gerekend op zeker 10% van de stemmen, doch kreeg maar 6,5%. En de Parti Communiste zelfs maar 2,5%. Hoe dan ook de Euro sceptische partijen hebben 23 zetels winst en daarmee 1/3 van de zetels in het 751 zetels tellende Europese parlement.

Daar zal aan gewerkt moeten worden. Er gaan al stemmen op om de EU vestiging in Straatsburg op te heffen. Een goede, echter niet Franse, gedachte. Maar veel zwaarder weegt de migratie problematiek, hoewel 62% van de Europeanen “ja” zegt tegen de opvang van refugiés. Maar ook een Europees leger is onderwerp van gesprek en bij 59% van de Europeanen bespreekbaar. En het klimaat heeft de aandacht van 89%. En 68% maakt zich ongerust over de Islam. En van 62% mag de Euro als gezamenlijke munt blijven bestaan. Brexit lijkt een voorbij station.

Good old England.    

Wij Nederlanders zijn nogal van “recht-voor-zijn-raap”. De Engelsen daarentegen zijn zeer voorzichtig in wat ze zeggen, maken omtrekkende bewegingen, waardoor een aanval, voor ons, altijd van achteren lijkt te komen. Voeg daarbij dat het ook een zeevarende natie was, waardoor we elkaar vaak tegen kwamen, dan wordt het duidelijk dat we, als Nederlanders, over het algemeen, beter met de Duitse mentaliteit uit de voeten kunnen. Hoewel het daar ook een keer flink mis ging…

Brexit heeft daardoor voor ons een vreemde dubbele bodem. We vinden het jammer en onbegrijpelijk wat daar gebeurt. Het parlementair gedrag “on-Engels”, de verkiezing straks van Johnson tot Premier, daar lijkt het althans nu op, door 124.000 Tory partijleden “ondemocratisch” en de veronderstelling dat ze op grond van hun verleden nog steeds in hun eentje de hele wereld aankunnen minimaal dom. En stilletjes denken we “eigen schuld, dikke bult”, want die lijken ze minimaal aan hun gedoe over te houden.

 Ik kwam een Engelsman tegen, die ik behoorlijk hoog heb zitten, maar die toch voor Brexit is. Johnson die een no-deal-Brexit wenst was geen clown, maar een kundig politicus. De Engelse export naar Europa zou maar 10% van het GDP betekenen en die zou toch niet volledig verloren gaan. Want eindelijk kunnen dan deals worden afgesloten die niet gehinderd worden door Brussel. Niet meer aan de leiband van Brussel. “Aan de leiband van Trump?” vroeg ik nog bedeesd, want ik had mijn cijfers niet bij de hand. En, dacht ik, die immigranten, allemaal de schuld van Brussel, maar de Londense straten worden overspoeld met vertegenwoordigers van hun eigen koloniale verleden. Daar kan Frankrijk ook van meepraten. Nederland lijkt die periode redelijk te hebben geklaard.

Kijken we naar de cijfers, dan is Engeland teruggevallen tot 6de wereldeconomie achter Frankrijk (5) en Duitsland (4). En de groei loopt terug van 3,7% in 2000, naar 1,2% in 2018. En het Engelse Pond dat in 2016 net geen $1,49 waard was haalt nu net de $1,27 niet. In 2018 werd er voor 2,5% minder door de Britten zelf in ondernemingen geïnvesteerd. In het eerste kwartaal van dit jaar verbeterde dit met 0,5%. Maar buitenlandse investeringen vielen terug van 78 miljard pond in het 4de kwartaal van 2016, naar 16 miljard in hetzelfde kwartaal van 2018.

 ’t Zijn maar een paar cijfers, maar de werkloosheid daalde van 6,3% in 2014 naar 3,8% nu! Misschien geeft dat de Engelsen dat zelfbewuste gevoel, waar we als Europeanen nog van onder de indruk kwamen toen we de dynamische, humoristische, prachtig geregisseerde  Olympische openingsshow in 2012 zagen.   

Ach de Engelsen hebben ons, onder aanvoering van Amerika (waar nu Trump twittert en kwettert) zo’n drie kwart eeuw geleden bevrijd. Dat geeft ze nu minimaal het recht zich van Europa te bevrijden. Tenslotte: vrijheid, blijheid. Hopelijk geldt dat ook voor u deze zomer.                                 

 

Over de auteur

Redactie FANF

Laat een bericht achter